İnsana hedef lazım. Evet, tüm insanlığı kurtarmak da bir hedef, ancak insanlar doğrudan etkilendikleri mevzular üzerine daha çok eğiliyor, daha fazla çözüm üretmeye çalışıyor. İklim değişikliğini önlemek ya da etkilerini azaltmak istiyordum zaten ancak adım atmak için hiç acele etmiyordum, seni tanıyana kadar. Şu anda istiyorum ki beklenmedik yağmurlarda ıslanma, UV ışınları sana ulaşmasın, kaliteli hava solu, başına dolu değmesin. sıcak seni bunaltmasın, kuraklık refahını bozmasın...

Ben istiyorum ki sadece 12 yılımız kalmasın seninle, hiç değilse bi' 50 yılımız daha olsun birbirimize doymaya, ya da en azından benim sana...

Ben istiyorum ki kızımız iklim göçmeni olmasın, kendine sığınacak bir yer aramasın dünyada. Güvenilir gıdası, içilebilir suyu, temiz havası olsun...

Ben istiyorum ki maskeyle dolaşmak zorunda olmayalım sokakta, istediğimiz her an öpüşebilelim kamusal bir alanda, dut ağacının altında mesela...

Ben istiyorum ki nesli tükenmek üzere olan canlılar anı olarak kalmasın aramızda, tanıklık etsin onlar da bize...

Ben istiyorum ki dünyanın tüm refahını sereyim önüne. Seninle tüm güzellikleri yaşayabilmek için elimdeki tek gezegen bu. O yüzden bu gezegeni senin için, bizim için yaşanılabilir bir yer haline getireceğim.
dahası...



“Yapamıyorum” diye bir şey yok, “yapmak istemiyorum” var! İstersen matematiği de yaparsın resmi de. İkisine de mesai harcaman gerekiyor. Peki mesai harcamak istiyor musun? Tüm mesele burada. Motivasyonun neler? Günümüz şartlarında aslında para iyi bir motivasyon ama yeterli mi? Esnek çalışma saatleri? Freelance? Kafana göre işe gidip gitmeme kararı? Canın istemediğinde çalışmama? Tembellik hakkı? Bunların hepsine sahip olsan dahi mesai harcamak istemeyeceğin işler olabilir. Aslında her şeyin birleşimi göze o kadar güzel gelirken dış etmenler gerçekten etkiliyor. Kolay manipüle oluyorum. Kendi hayatımı dışarıdan izliyorum. Kendimde değilim. Kendim değilim. Neyim, kimim bilmiyorum. Ne yapıyorum ya da ne yaptırılıyor farkında değilim. Kukla gibi hissediyorum kendimi. İyi bir konumdayım. Öyle miyim? İyi konum ne demek? Belki de birçok insanın elde etmek için çırpındıkları yerdeyim. Önüme sunuldu. Başarmadım. Ömrüm boyunca başarılıydım. Hep önüme doğru fırsatlar çıktı, doğru zamanda doğru yerde oldum. Şu anda doğru yerdeyim belki ama zamanı doğru olmayabilir. 

Düşünün size bir can veriliyor. Belirli bir süresi var ve o süre boyunca senin o. Birisi çıkıyor ve o can üzerinde hak sahibi olduğunu iddia ediyor. Açıktan dile getirmese de o canı kafana göre kullanamıyorsun. O can artık senin hapishanen olmaya başlar. Kendinin içinde sıkışıp kaldığı bir duvar. Eğer ben bu canı istediğim gibi kullanamayacaksam neden benim? Yok eğer bu can seninse neden bana “istediğini yap, bu senin” diyorsun?  

Özgür olduğuna inandırılan köleler gibiyim. Sadece ben bu durumda olmayabilirim. “Çalışma şartları” denen ölçütlerin asgari müştereğine ya da en “iyi”sine bile baktığımızda onlardan daha iyi çalışma koşullarım var. Ben bundan daha kötüsüne bile razı durumdayım şu an. Belki de nankörümdür. Elimdekiyle yetinmeyi bilmiyorumdur. Yetinmek derken de bundan daha iyi şartlarda bir iş yaşantım olmayacağını bildirmek isterim. “E ne peki senin derdin?” dediğinizi duyar gibiyim. Derdim şu: tam olarak bir çalışan değilim. Çalışan dediğine amiri görevler verir, o görevleri yerine getirirsin. Makine gibi. Doğru mu peki bu çalışma şekli? Belki evet, belki hayır, tartışılır. Tam olarak bir patron değilim. Kimseye bir şey yapması için görev vermiyorum. Tam olarak bir ortak değilim. Müşterek kararlarla yürütülen bir işim yok. peki neyim? Patron gibi davranması gereken ancak amirinin sözünden çıkmayan bir ortak? Karışık değil mi? Yemekteki menü belliyse birine “ne pişireyim?” diye sormanın mantığı nedir? “Bunu yiyeceğiz” dese ne beklenti kalır ortada ne hayal kırıklığı. Menüde pizza var diyelim ve pizzayı zaten çok seviyorsunuz ancak size sorulduğunda siz fikrinizi çorba olarak beyan ettiyseniz o pizza hayal kırıklığı yaratır. Yıkılmazsınız belki ancak içiniz yine de burulur. Fakat o pizzayı doğrudan masaya getirseydiniz ve fikir almasaydınız masadaki herkesin gönlünü kazanır, mutlu ederdiniz. Menüde sürekli pizza var ve ben sevdiğim bir yemeği zorla yemek zorunda kaldığım için artık pizza sevmiyorum. 

Okullardan neden mezun oldunuz? Motivasyonunuz neydi? Çok para kazanmak mı? Evet başarabilirsiniz, o kadar da büyütülecek bir şey değil. Ancak bunun için mesai harcamayı da pek sevmiyorsunuz değil mi? Aslında değil. Hepimizin mesai harcamak için can attığı şeyler var. tek mesele kendimizi adayamamak . Nusret neden bu kadar zengin ve ünlü? Adadı kendini. İşiyle yatıp kalktı. Doğru tanıtımlar yaptı. Eğer Nusret yaptığı işe inanmasa ya da ona dayatılan kasaplığı yapsaydı muhtemelen sıradan bir kebapçı olarak devam ederdi hayatına ve işini çok sevse dahi sevdiği işi yapması için onu zorlayan insana tepki olarak hiçbir gelişim hareketine girmeyecekti. Örneğin sen yazılımcı arkadaş ya da grafiker. Yaptığın işi gerçekten seviyorsun belki ancak yaptığın işin içeriğine inanmıyorsun. Dolayısıyla o işi bir üst basamağa taşımak için hiçbir çaban yok. söyleneni yapıp geçiyorsun ya da günü kurtarıp bitiriyorsun ya da para için saçma sapan işlere “olur” diyorsun. Halbuki o grafiker arkadaş belki de çok iyi reklam panosu tasarımı yapabilecekken karakter tasarlatıyorlar. Ya da yazılımcı arkadaş çok iyi bir mali analiz programı tasarlayabilecekken oyun tasarlıyor. Mesele ne yaptığımızda değil. Mesleklerimiz kötü değil, gerçekten. Tüm meslekler ki buna kaportacılık dahil, gerçekten muhteşem meslekler. Yalnızca o mesleklerdeki yapılan işler bizi ya tatmin etmiyor ya da inanmıyoruz yaptığımız işe. 

Çok biliyormuşum gibi ahkam kesmeye devam edeyim. Peki bir işe nasıl adar insan kendini? Size ütopyadan bahsetmiyorum. Her şeyin sermaye için olduğunu öğrendim artık. “para önemli değil, sevdiğim işi yapayım” ya da “siz sevdiğiniz işi yapın, sonucunda zaten size para ödemeye başlarlar başarılı olunca” tezini de artık savunamıyorum. Hepimiz aynı yer yüzünde yaşıyoruz ve asgari geçimlerimiz var. bu geçimleri sağlamak zorundayız. Evet yaptığımız her işe inanmak zorunda da değiliz. Geçimimizi sağlamak için her şeyi yapabiliriz. Çalıştığımız iş bizim kim olduğumuzu tanımlamaz. Bir profesör de, temizlik işçisi de aynıdır. İkisi de geçimini sağlamak için çalışıyor. Profesörü, mesleğinden dolayı temizlik işçisinden üstün göremeyiz. Bunu da bana bir abim söylemişti. Çok haklıydı. Bir profesör de temizlik işçisi de yapması gereken görevleri hakkıyla yerine getiriyorsa etik değerler açısından tamamen eşittir. İkisi de para kazanmak için yaptığı işi layığıyla yapan insanlardır. Ancak eğer temizlik işçisi mesai saati olmamasına, görev yeri olmamasına rağmen çevresini temiz tutuyorsa ve profesör de sadece mesai saatlerinde görevini yapıp diğer zamanlar herhangi bir konuda herhangi bir şey geliştirmiyorsa temizlik işçisi profesörden kıdem olarak öne geçer. Çünkü bir insanın vasfı, niteliği, para kazanmak için yaptığı işlerle ölçülmez. Ona dayatılan çemberin dışında uğraştıklarıyla ölçülür. Şimdi paragrafın başına geri dönelim. Aynı örneklerden devam ederek hatta. Hepimiz birer profesör ya da temizlik işçisiyiz aslında. Ancak mesai saatlerinde yaptığımız temizliği ya da araştırmayı belli kalıplarda yapma zorunluluğu bizi o meslekten itiyor ve dolayısıyla meslekle ilgili bir şey görmek istemiyoruz mesai dışında. Dolayısıyla bahsettiğimiz vasıf ve nitelikten kendimizi mahrum bırakıyoruz bıkkınlığımızla. Halbuki bana bir temizlik işçisi olarak süpürge-faraş yerine belki file kullanmama müsaade etseler, o temizlik işini daha büyük bir şevkle yapabilir, belki de o file sistemini geliştirip dünya çapında inanılmaz bir buluş haline getirebilirim. Ama hayır. Temizliğin ilkeleri, günümüze kadar gelen yazılı ve kültürel standartları bunu engelliyor. Ben de temizliğimi, temizlediğine inanmadığım süpürge-faraşla yapıyorum. Ve temizlediğine inanmadığım için de gerçekten temizlemiyor ya da süpürge-faraşla temizlenebilecek olmasına rağmen “bu aletlerle anca bu kadar temizleniyor işte, filem olsaydı böyle olmazdı” diyerek iş gücümün %100’ünü kullanmıyorum. 

Temizlik işçiliğinden memnunum ancak süpürge-faraş dayatılmasını kabullenemiyorum. 

dahası...


Düşünsene, gözünü bir açıyorsun, sana benzeyen ama senden çok daha büyük yaratıklar var etrafında. Neyin ne olduğunu kavramaya başlıyorsun, senin gibi kafası karışık yüzlerce kişi ile aynı yere tıkıyorlar seni. Eline kalem kağıt verip koşturuyorlar. Yıllar önce yapılan savaşları, ölümleri, yıkımları anlatıyorlar, kafa karışıklığın artıyor.

Ne olduğunun farkına varmadan koşuyorsun. Durduğun an tökezleyeceğin için duramıyorsun korkundan. Kitleler halinde koşuyorsun. Ne anlatırsa otorite, inanmak zorundasın, vaktin yok çünkü durup değerlendirmeye.

Eline silah veriyorlar, bir süre de silahla koşuyorsun, kalemi kağıdı bırakıp. Bir süre sonra yollar ara yollara ayrılıyor. Biri deney tüpleri peşinde koşuyor, ne olduğunu bilmeden. "İnsanlığa yarar sağlayacağım!" diyor. Yeni bir ürün için işçilik yaptığının farkında değil, kasa hep kazanıyor.

Biri spor yapıyor, yıllar önce çizilmiş çizgilerden hangisinin içinde kaldıysa/doğduysa oranın malı oluyor. Silahsız savaş, güç gösterisi için kendini paralıyor diğer çizgiler içindeki alanlara karşı. Çizgileri içerisinde yaşadığı kara parçasını kontrol eden adamı yüceltmek için çabalıyor.

Biri eline fırça alıyor, saçma sapan anlamlar yüklediği paçavraları fahiş fiyata satıp yolunu buluyor. Sorsan toplumu aydınlatıyor.

Biri kafası karışıklara yol göstermek için ayrılan yola gidiyor. Kendi kafa karışıklığını çözememiş biri olarak  önüne ne koydularsa onu gösteriyor kafası karışıklara.

Biri tepki koyuyor, hiçbir şey yapmıyor, neden hiçbir şey yaptığını bilmeyerek.

Biri "noluyo lan? Neden koşuyoruz?" diyor. Şanslıysa birkaç kişiyi etkiliyor ancak o birkaç kişi aynı fikri savunsa da düşünmüyor. Sadece cool olmak için "neden koşuyoruz?" diyen adamın peşine takılıp her söylediğini tekrar ediyor. "Neden koşuyoruz?" diyen güçlü bir kişilikse peşindeki salaklardan dolayı üzülüyor, anlaşılmadığının farkına varıyor. Zayıf ise ne oldum delisi olup ilk fikrinden çok uzaklarda, saçma sapan ego beslenmesi ile mallaşıyor.

Sonra herkes yok oluyor, tek tek ya da kitleler halinde. Kendisiyle birlikte bir çok şeyi yok ediyor beraberinde. Koşunun nereden başladığı muamma, nerede biteceği muamma. Nedeni muamma. Bu kadar çok bilinmeyenli denklemi insan beyni almadığı için, yine sorgulamayacakları kavramlar ile var ve yok oluşuna anlam yüklüyorlar. Dinler ortaya atılıyor.  Neden koştukları  sorusuna yüzeysel bir cevap verip tabiri caizse ağızlarına bir parmak bal çalıp koşturuyorlar insanları. Koşmaya teşvik edecek sebepler yaratıyorlar. Doğal seçilim gibi, yıllar geçtikçe en hızlı koşanlar hayatta kalıyor, kendinden daha hızlı koşan bireyler yaratıyorlar.

Ne olduğunu anlamadan koşuyoruz. Bizi koşturanların da neden koşturttuğunu bilmediğini biliyorum. Herkesin bir sebebi var, bahanesi var, uydurduğu anlamları var ama bu anlamlar da çok anlamsız. İnsan ırkı olarak komple aptalız ve koşuyoruz.
dahası...




Yanılgıya düştüğümüz ya da üzerine düşünmediğimiz mevzulardan birisi de icatlar ve mucitleri sanırım. Örneğin telefon. Graham Bell icat etmiştir değil mi? Mutlaka yıllarca araştırma yapmış, çalışmalar, prototipler, deneyler... Birden bire ortaya çıkmadığını hepimiz zaten biliyoruz.

Benim yaklaştığım nokta biraz farklı. O telefon, insanoğlunun, hatta evrenin oluşmasından itibaren süregelen bir birikimin eseriydi aslında. Şöyle özetleyeyim: Graham abimiz telefonda kullanılan telleri ve kabloları icat etmedi. Metalin, bakırın iletkenliğini keşfetmedi. Plastiği icat etmedi, ona şekil verme yöntemlerini, kimyasını incelemedi. Daha da irdelersek konuşmayı o bulmadı, toplumu o yaratmadı...

Yani değinmek istediğim, her keşif, her icat, evrenin varoluşundan bu yana deneyimlenen tüm olayların silsile şeklinde birbirleri ile etkileşiminden  meydana gelmekte. Buradan yapacağımız çıkarım ise herkesin bu döngüye katkı sağladığıdır. Hiçbir işe yaramadığını düşündüğünüz anlı ya da cansız varlıkların hepsi, şu anki icat ve keşiflere doğrudan ya da dolaylı olarak katılmaktadır.

Kendinize bir de bu gözle bakın, işe yaramaz olduğunuzu düşündüğünüz anlarda.

** Yazarın notu: Dünyayı da geçtim, bu evren sadece bir tane ve üzerindeki herkes eşit ölçüde hak sahibi ve paydaştır. Yapılacak ufacık bir ötekileştirme, anlaşmazlık ve çıkar hesabı her bir bireyi etkileyecektir, her bir türü. Bireysel kazanımlar farklı kitlesel yıkımlara yol açabilir. Azıcık daha bilinçle hareket edilmeli. Nacizane... **


dahası...


Rahatsızım!

- Sürdürülebilir yaşamı savunduğunu iddia edip her sene telefonunun modelini yükselten kesimden rahatsızım. Sürdürülebilir bir yaşam asgari düzeyde ihtiyaçlarını karşılama ile mümkündür, sosyal medyadan makale paylaşmak ile değil.

- Saçma sapan sitelerden "organik" ürün alarak sürdürülebilir bir yaşam sürdüğüne inanan insanlardan rahatsızım. Bir kilo domatese 10 lira vermek değildir sürdürülebilir yaşam. Ya da üzerinde Fair Trade, Organic etiketli, bilmem kaç yüz liralık ürünleri almak değildir. Böyle yaparak sadece o pazarın ekmeğine yağ sürmüş oluyorsun, duyarlı olmuyorsun. Kendi ürününü yetiştirmektir sürdürülebilirlik, kendi kıyafetini dikmektir. Görgüsüz bir hipster çakması olmaktan ileri gitmiyorsun bir ürüne organik diye yüzlerce lira dökerek.

- Evde makarna dahi yapmadığı için "çevre dostu" kafelerde 30-40 liraya organik penne arabiata yemek değildir sürdürülebilir yaşam. Üreticisini bildiğin pazar yerlerinden satın aldığın sebzeleri evinde pişirmek, eğer mümkünse o ürünleri kendin üretmektir sürdürülebilir yaşam.

- Vintage shoplardan, nam-ı diğer bit pazarlarından her bulduğunu alıp eşşek yüküyle gardırop düzmek değildir sürdürülebilir yaşam. Kaldı ki o vintage shoplardan 50 liraya aldığın ürünü sahici bit pazarlarına gitsen 3-5 liraya alırsın ama o kadar havalı olmaz değil mi? Yinelemek isterim: İhtiyacını asgari düzeyde tutmaktır sürdürülebilir yaşam, 30 farklı pantolon, 40 farklı gömlek, 100 farklı ayakkabın olması değil. Nereden aldığın hiç önemli değil, ister süper lüks mağazadan, ister vintage shoptan olsun, ihtiyacından fazla ise fazladır, aması yoktur.

- Hayvan haklarına ve sürdürülebilir yaşama inandığından dolayı vegan/vejetaryen olup da bu etiket altında açılmış lokantalara dünyanın parasını bayılmak sürdürülebilir yaşam değildir. Sadece ego tatmini için o beslenme alışkanlığını benimsemekten öteye gitmez. Sermayeye hizmet ettiğiniz sürece sürdürülebilir bir yaşam sürmüş olmazsınız. Bu sermaye sizin karşınıza Mc Donald's olarak da çıkar, vegan lokanta olarak da.

- Sürdürülebilir bir yaşam için mücadele ettiğini iddia edip sabahın ilk ışıklarına kadar bilgisayar başında oturan, kitap okuyan, bir şeyler üreten bir insanı samimi bulmuyorum. Sürdürülebilir bir yaşam için gün ışığından maksimum derecede yararlanmak gerekmektedir. Ve sen sevgili sürdürülebilir yaşam gönüllüsü insan, sabaha kadar oturup akşam üstüne kadar uyuyarak bu nimetten faydalanmıyorsun, üstüne üstlük güneşin olmadığı zaman diliminde, uyuyarak geçirmen gereken süreyi elektrik tüketerek geçiriyorsun. Hani sürdürülebilirlik? "Ama gece uyumayanlar daha zekiymiş." siktir oradan! O da palavra. Sen gecenin bir yarısına kadar feysbukta takılıyorsun, bir şey ürettiğin mi var? Ne zekiliği? Kaldı ki eğer bir şey üreteceksen de gün ışığında üret, saçma sapan şehir efsaneleriyle savunma kendini.

- Küçücük bir buruşukluk, bir karalama olan kağıdı buruşturup atmak da sürdürülebilir yaşama ket vurmaktır. Eldeki imkanları, eldeki malzemeleri azami ölçüde kullanmak, kıyafetlerini ve eşyalarını onarmak, eline geçeni çöpe atmamak hatta mümkünse hiç çöp çıkarmamaktır sürdürülebilir yaşam. Hadi çöp çıkarmadan yaşayamadın diyelim, en azından dönüştürmeye, dönüşüm kutularını kullanmaya özen göster.

Daha yazabileceğim o kadar fazla örnek var ki, yazdıkça sinirlenmeye başladım, gerisini siz doldurun yorumlarla. Yani güzel insan, sen eğer gerçekten sürdürülebilir bir yaşam için çabalamıyorsan saçma sapan bir hipster olup çıkıyorsun, sürdürülebilir bir yaşamı desteklemiyorsun. Şimdiye kadar kimse sana söylemediyse ben söyleyeyim dedim.
dahası...


Rahatsızım...

Sanatın, bilhassa sahne sanatlarının göklere çıkarılmasından rahatsızım. Tiyatrocuların, müzisyenlerin, ressamların insan üstü bireylermiş gibi gösterilmesinden rahatsızım.

Bir tiyatrocu neden su tesisatçısından üstün olmalı ki? Nedir onu ayrı kılan? İkisi de para kazanmak için mesleğini icra eden kişidir en nihayetinde. Yetenek? Tiyatro da, müzik de, su tesisatçılığı da, kaportacılık da öğrenilebilir meslek dallarıdır. Sanata gösterilmesi beklenen saygı, neden bir fırıncıya gösterilmesi beklenmez? Sadece sanat mıdır saygılı davranılması beklenen? Neden pozitif ayrımcılık yapılır sanata?

Neden bir tiyatro gösterisi çıt çıkarılmadan seyredilirken bir grafik tasarımcının kartvizit tasarımına sürekli müdehale edilir? “Sanat toplumu ileriye taşır.” Nah taşır! En azından günümüzde. Bana günümüzde toplumu ileriye taşıma amacı güden bir tane sanatçı gösterin. Ya topluma sanat yapıp pazarını orada arar ya da elitist takılıp kodaman pazarına girer. “Her şey sermaye için”dir yani. Toplum ileriye/geriye gidecekmiş, umrunda olmaz.

“Baban ölmüş olsa bile, cenazeyi kaldırıp sahneye çıkarsın.” Hasiktir oradan! Nedenmiş o? Sanatçı insan değil mi? Neden bir kuyumcu vitrinine “cenaze dolayısıyla kapalıyız” yazabiliyorken sanatçı yazamaz? Toplum geri mi kalır o gün sahne almazsa? Saygınlığı mı yiter sanatçının?

Ayrıca toplumsal bir yasta neden müzisyenler güme gider hep? Hiçbir berber dükkan kapatmazken müzisyen sahne al(a)maz. Müzik sadece vur patlasın, çal oynasın mıdır? E hani toplumu ileriye taşıyordu? Tam da böyle zamanlarda ileriye taşınması gerekmez mi toplumun?

Daha fazla uzatmayayım. Hepimiz insanız, hepimiz bir şekilde karnımızı doyuruyoruz. Bir meslek grubunu göklere çıkarırken diğerini yerin dibine sokmayalım. Bunu bir peyzaj mimarı adayı, müzikle uğraşan, edebiyatla ilgilenen ve bazen de resim karalayan bir birey olarak söylüyorum.

İşini hakkıyla yapan tüm meslek grupları eşit değerde saygıyı hakeder. Kimseyi öbürsüleştirmeyin!

dahası...


Hayat her zaman seçim yapma zorunluluğu mu sunar insana?

- İki gönlün bir olduğunda seyran olan samanlıklar, samanın Bulgaristan'dan ithal edilmeye başlanmasıyla yıkıldı.
- Çeşme başlarında buluşma da yalan artık. Her çeşme başı bir Starbucks, bir Gloria Jean's.
- Dere kenarları artık rekreasyon alanı, akbil basmadan giremezsin!
- Söğütleri hep kesmişler. Şezlonglar, şemsiyeler kiralık.
- Yollar uzun, atlar aç. Ot koymamışlar memlekette.
- "Yola çıkalım desen, yolsuzuz o başka..."
- Eğlence varmış, çalıp söyleyecekmiş insanlar. Giriş ücretine ilk bira dahil! Ala.
- Dünya, ulaşım olanaklarını kullanabilene küçükmüş. Sana, bana 10 km hala uzak.
- Sosyal çevren ya iş arkadaşlarına ya da ev arkadaşlarına indirgenmiş. Arası yok. Arası Türk Lirası.
- Dünyayı değiştirmeye kudreti olanın, ekmek almaya kudreti olmuyor. Ekmek peşinde koşanın ise başka hiçbir şeye...
- Kürkün yemeden sen yiyemezsin. Kürkün doymadan sen doyamazsın!
- Düzen adamı olmadığın sürece düzülmekten keyif almanın yolunu bulmaktan başka çaren yok.
dahası...


Şimdi insanlar, bir duyurum olacak. Bizim Debriyaj, nam-ı diğer Atakan bir fanzin işine başladı, ilk sayı için de canını dişine takıp başardı diyebiliriz. Şimdi sizden ricam, eğer siz de yazan insansanız aramıza katılın. Sadece yazmanız önemli değil; çizebilirsiniz, fotoğraflayabilirsiniz, tasarlayabilirsiniz, fikir üretebilirsiniz... Nasıl katkı yapacağınız size kalmış.

Başvurular için şurada bağlantılar mevcut. Bakarsınız benim gibi epeydir yazmayan bünyenize ilham gelir. Bekliyoruz.


dahası...


Hayatımın ilk Gevende konserini anlatayım mı sizlere? Sanırım şimdiye kadar gittiğim en iyi Gevende konseriydi.



Sene 2002, Ankara'ya taşındık. Lise 2'ye gidiyorum. ilk arkadaşlarımı edindim, sonra da sonsuza kadar arkadaşlarım oldular. Onlardan bir tanesinin hikayesi aslında. Müzik zevkim o zamanlar daha yeni oluşuyor. Yeni yeni gruplar keşfetmece aşaması, ergen zamanlar tabii, daha bir hevesle tüketiyoruz müziği. Neyse...

O liseden arkadaşım benden bir sene sonra üniversiteyi kazandı, Hacettepe Kimya Öğretmenliği hem de Almanca eğitim veriyor. O arkadaşımın ailesi memur tabii, öğretmenlik de garanti meslek gibi görüldüğünden çok memnundular bölümünden. Hazırlık okudu arkadaşım, bir yılda verdi hazırlığı, sonrasında ise üç yıl boyunca 1. sınıfı okudu. Yok arkadaş, dersler zaten ağır, bir de Almanca olunca hepten ümitsizliğe kapıldı.

O zamanlar Hacettepe'de tanıştığımız başka bir arkadaş vardı, resim okuyan. Bizim bu arkadaşa ufak tefek perspektif, gölge, hacim nasıl çizilir gösteriyor, hobi olarak tabii. Ayrıca bu arkadaş çok çalışkan bi kızdı, köfteci, stantçı ne iş versen yapar, kendi harçlığını kendi çıkarırdı hep. Onu tanıdım tanıyalı çalışır bir şekilde.

Kafasına biraz geç de dank etse, etti hanım kızımızın, "sınava gireceğim" dedi, güzel sanatlara hazırlanmayı koymuştu kafasına, resimle hiç ilgisi yokken. Ailesine hiç açmadı bu mevzuyu, fazla anlayışlı oldukları söylenemezdi. Hele ki "para kazandırmayacak" bir bölümde okumalarına kat'iyen müsaade etmezlerdi.

Uzatmayayım. Girdi sınava. Desen kursuna ise kendi kazandığı parayla gitti. Sıra geldi yetenek sınavlarına girmeye. Sınavlar ücretli, şehirleri gezmesi gerek, ailesi hala bilmiyor. Etrafında kim varsa, ne kadar çıkabiliyorsa çıktı, sınavlara da girdi. Hacettepe Seramik. Tutturduğu bölüm. İnandı ve yaptı gerçekten. Ailesi hala bilmiyordu. Kayıt zamanı geldi, kaydını da yaptırdı. Ailesi bilmiyordu hala.

Ne mi yaptı? Annesine 8 sayfa mektup yazıp çıktı evden. Hayallerini, gerekçelerini, başarısını yazdı. İşte o akşam gittik Gevende konserine. Keyfi hiç yerinde değildi, belki gelir diye gitmiştik. Gelmedi tabii ama yine de kafası biraz dağılmıştı. Sınavları bitince gittiğimiz Olimpos tatili de tam yerine getirmemişti keyfini.

O konserin üzerinden 4 yıl geçti. Bölüm 2.'si olarak mezun oldu, araya erasmus sıkıştırdı, o sırada Türkiye'nin en bilinen hiperrealist heykeltıraşının atölyesinde çalıştı, okul masraflarını çıkarmak için. Ailesi mi? 2 gün sonra affetti tabii canım, döndü evine. Şimdi mi? Kendi alanında yüksek lisans yapıp araştırma görevliliği yapıyor.

O konserin üzerinden 6 yıl geçti. Başka konserlere de gittim, o da gitti. İstemediği bir bölümde çürümemeyi seçerek gitti konserlere, sevdiği işi yaparak gitti konserlere. Daha cesur olarak gitti...
dahası...


Şu an bu jileti bileğime dikine saplayamıyorsam hepsi çocukluk tramvamdan dolayıdır. Ne mi? Anlatayım.

Nispeten varlıklı bir tüccarın oğlu olarak doğdum. Annemin çalışmasına ihtiyacı yoktu o zamanlar. Üç yaşıma geldiğimde lösemi teşhisi koydular. ÜÇ! Şu anda gayet sağlıklı bir bireyim ancak o zamanlar çok meşakkatliydi bu durum. Şu anki halime gelmem 10 yıl kadar sürdü. Beni kurtarmak için ailem, hiç hesaplarında olmayan bir kardeş dünyaya getirdiler. Ondan alınan kök hücre ile tedavimi gerçekleştirebildim. Kemoterapiler, ilaçlar,..

Bu süre zarfında babam baya zarar etti, işlerle ilgilenemediği için. Battı desem yeridir. "Para sonuçta, yerine konur" diyordu her seferinde, koyamadı. Zamanın fırtına gibi esen tüccarı, artık başlarının işinde çalışıyordu. Annem de el işi, pasta börek, temizlik işlerini yapıyordu para karşılığı. Yılların ev hanımı iş kadını olmuştu. İkisi de mutluydu ama, beni iyileştirdikleri için. Ben de geri kaldığım derslerimden ötürü başarısız bir öğrenciydim. Bizimkiler bu durumu da hoş görüyorlardı. Hastalığım geçmesine rağmen, hala ölecekmişim gibi bakıyorlardı bana.

Okulu zar zor bitirdim, kafam almadığı için üniversite okumadım, ısrarlarım sonucu ise meslek lisesini tamamladım. Babama kalsa Anadolu lisesine gidip üniversite okumalıydım ama benim de kapasitem bu kadar işte. Tekniker mi teknisyen mi ne karın ağrısıysa ondan oldum işte. Bizim buradaki fabrikalardan birinde şef oldum, fena sayılmayan, buraya yetecek bir maaşla. Babamın Bağ-Kur'dan yatırdığı primleri de toplayınca birkaç yıla kadar emekli olması gerekiyor. Tek mal varlıkları şu anda yaşadığımız iki göz ev. O da dededen kalma... Bana çaktırmasalar da varlıktan yokluğa düşmenin zorluğunu gözlerinden anlayabiliyorum ama yine de beni hayatta tuttukları için mutlular, övünebilecekleri bir başarıları var.

Kardeşimin kafası ise zehir gibi çalışıyor. Bir insanın aklı hem derslere hem ticarete basar mı, basıyor işte. Hem madden hem manen ilgisizlikten zor şartlar altında sürdürüyor kendi gelişimini. Hala takdir getiriyor karnesiyle birlikte. Bir-iki yıla onun da lisesi bitiyor. Hocaların göz bebeği, üniversitede iyi bir yere yerleşmesine kesin gözüyle bakıyorlar. Beni de çok seviyor ancak ben ona her baktığımda gözümden pişmanlık akıyor.

Düşünsenize; bana harcanan emek ve para ile sıfırdan bir insan yaratılabilirdi. Hatta o insan geleceğin en büyük patronu olabilirdi, filozofu, bilim insanı, sanatçısı, sporcusu... Her şey olabilirdi. Bir de yatırım yaptıkları bana bak. Vasat bir fabrika şefiyim. Sormazlar mı insana, sen bunun için mi ölümden döndün diye? Her intihar fikrimde 3-13 yaş aralığım aklıma gelir. Sadece hayatta tutma güdüsüyle mi uğraşmışlardı benimle o kadar acaba? Yoksa benden, olduğum kişiden çok daha fazlasını mı bekliyorlardı?

Merak etme anne, o jilet bugün de saplanmayacak ama keşke benim yerime geleceği daha parlak birini kurtarsaydınız. Kendi hayatını bile toparlayamayan biri yerine, şu anda dünyayı değiştirme potansiyeline sahip bir birey yetiştirmiş olabilirdiniz.
dahası...


Aceleniz ne lan? Nereye yetişiyorsunuz?

Son kuşakta, özellikle bu 90 sonrası nesilde dikkatimi çeken bir nokta var: Acelecilik! Aslında bir nesle mâl etmek de yanlış. Son on yıllık döneme baktığımızda her şeyin bir an önce olup bitmesi, çok çaba harcamadan sonuç elde etmek üzerine kurulu bir düzen var, farkında mısınız? "On derste İngilizce konuşacaksınız! Günde on beş dakikanızı ayırıp kaslı bir vücut ister misiniz? Mucize diyet! Altı günde yirmi kilo verin! Yarım saatte donan beton!.." Örnekler çoğaltılabilir.

Peki nedir bizi bu hale getiren? Siz de ders çalışırken, notlar arasında ipucunu aradığınızda ctrl+f yapasınız geliyor değil mi? İngilizce'yi 3 ayda öğrenmek, 2 yılda tam donanımlı bir mimar olmak istiyorsunuz değil mi? 140 karakterden dünyanın sırlarına vakıf olmaya çalışıyorsunuz, 6 saniyelik vidyolarda tüm mizah sığsın istiyorsunuz. Şans oyunları ya da ne bileyim şöhretle parayı kırma hayali kuruyorsunuz. Sosyal medyadan sağa sola sataşarak meşhur olma planları yapıyorsunuz...

Çaba sarfetmek hepimiz için zahmetli ve lüzumsuz gibi geliyor artık. Ben bunu da her şeyde olduğu gibi insanın doğadan uzaklaşmasına yoruyorum. Tarım toplumuna dönecek olursak, toprağı tüm bir yıl işleyip binbir zahmetle mahsülü kaldırma safhalarına bakınca, sonuç almak için çabalamanın önemini gösteren bir örnek olduğu görülebilir. Avcı-toplayıcı toplumlarda bile tuzak kurmak vb durumlar da sonuç elde etmek için çabalamanın önemini gösterir.

Sorun sadece acele de değil, yani her şeyin çabucak olması değil, kolay yoldan halledilmesinin yoluna gidilmesi. Örneğin kimse kilo vermek için spor yapmıyor. Liposakşın, elektronik aletler, saçma sapan cihazlarla kilo verme çabası içerisinde insanlar. Bir diğer örnek ise kitap okumak yerine Vikipedi'den kısacık özetini okumayı yeğliyorliyor insanlar. Nedir bu üşengeçlik? Nedir her şeyi kısa yoldan elde etme çabaları? Zaten genel olarak bakıldığında insanlar donanımlı olmak yerine öyle görünmeyi istiyorlar.

Herhangi bir konuda uzmanlık, kilo vermek, dil öğrenmek zaman gerektiren uğraşlardır. Eğer mış gibi olmasın, gerçekten içe sinen bir sonuç olsun istiyorsak zaman harcamalıyız. Ve bu zamanı sırf öğrenmiş olmak için değil, cidden merakımız varsa yapmalıyız.

Özetle: Üşenmeyin.
dahası...


"Normalde böyle durumlarda korku hikayesi anlatılmaz mı?"
"Çok klişesin canım, nesi varmış yalnızlık hikayelerinin?"

Bizim neyimize olduğunu anlamadığım bir kampın ortasında bulmuştum kendimi. Muhtemelen diğer ikisi de aynı durumdaydı. Trafik tozu ciğerlerine sinmiş biz üç kafadarın ne işi olurdu dağda bayırda? Yine de bir gazla, sadece haftasonunu geçirmek üzere medeniyete iki saat mesafede, memeleketin nesli tükenmeye yüz tutmuş yeşil alanlarından birine attık kendimizi, sırtımızda mat, uyku tulumu ve çadırlarımızla.

Ritüeli tamamlamak için yerleştikten sonra ateşimizi yakıp etrafına dizildik. Aykırı fikirlerin insanı Ece, yine farklı bir fikir öne atarak korku hikayeleri yerine yalnızlık hikayeleri anlatmayı önerdi. Başta saçma gibi gelse de içten içe sevmiştik bu fikri. Oğuz da ben de biraz nazlanarak kabul ettik.

"Ben başlayayım o zaman" diye söze başladı Ece. "Bir keresinde bir haberde on yedi kedisiyle birlikte yaşayan bir kadının cesedini kedilerin yediğiyle ilgili bir haber okumuştum. Kadının sadece iskeleti kalmış ve hiç kimse farketmemiş."

"Kadının kedileri varmış kızım!" diye atıldı Oğuz. "Tam manasıyla yalnızlık sayılmaz o."
"Sizinkini dinleyelim o zaman beyefendi."

"Bir kağıt toplayıcısıyla ilgili bir şey duymuştum bende. Yarım yamalak bir inşaatta yaşıyormuş. Öldüğünde onu, inşaatı tamamlamak üzere gelen işçiler bulmuş. Düşünün, o bina üç - dört yıldır inşaatmış, adam öldükten sekiz ay sonra bulunmuş."

"Fena değilmiş. Peki sen Selim? Seninkini dinleyelim bir de."

"Birkaç yıl önce bizim aşağıdaki mahallede bir adam kendini asmış. Eve icraya gelen memurlar bulmuş onu da."
"Ee nesi ilginç bunun?"
"Polisler ayakucunda bir intihar mektubu bulmuşlar, 'hamiline' yazıyormuş. Mektup yazacak dahi kimsesi yokmuş adamın."
"..."
dahası...


Sana anlatabileceğim çok fazla başarı hikayem yok aslında. Benim hikayelerim hep başarısızlıklar üzerine kurulu. Terkedişler, vazgeçişler...

Mezuniyet balom olmadı benim, görkemli iş yemeklerim, doktora tezim... Yarım bırakılmış okullar, cv'me yazabileceğim 1-2 günlük anketörlük, el ilanı dağıtma işleri falan sana anlatabileceklerim.

Ama ne var biliyor musun? Mardin Nusaybinli bir abiyle tanıştım Strasbourg'tan Viyana'ya otostop çekerken. O kadar fazla şey öğrendim ki 200-300 km'lik yolculuğumuz sırasında, hiçbir üniversite sırası öğretemezdi onları bana. Uzun dönem bir erle tanıştım Ankara Yüksel Caddesindeki bir bankta. Bira ısmarladı bana, anlattı sonra uzun uzun sevgilisinin terk edişini. Belki de kafası iyiydi, o kadar da kötü bir kadın değildi ama yine de birlikte verip veriştirdik kadınlara...

Bir ara üniversite okurken cambazlarla takıldım. Üç top, diabolo çevirmeyi öğrettiler bana. Sürekli bir şeyler atıp tuttum bir süre. Bak bunu başarıdan sayabilirsin.

Viyana'daki evsizlerden Almanca'yı öğrendim. "Sigaran var mı?" diye yanaşan her evsizden birkaç kelime kaptım, her biriyle dayımın oğluymuş gibi sohbet ettim. Mültecilik nedir onu öğrendim. Kurslara atölyelere para vermeden, Avrupa'nın orta yerinde Yozgatlıların düğünlerinin fotoğraf ve vidyolarını çekerek öğrendim ISO'yu diyaframı, enstanteneyi. Kadraj nedir, beyaz dengesi nedir, kompozisyon nedir orada öğrendim vidyoda.

Feminist arkadaşlarla duvar tırmanışı yaparken öğrendim kadın haklarını, eşitliği. Hindistan kültür derneğinde öğrendim türcülüğün de en az seksizm kadar, ırkçılık kadar kötü bir şey olduğunu. Rtim atölyesinde kapıldım vurmalı çalgıların büyüsüne, küçük bir festivale hazırlanırken öğrendim bongo çalmayı, Alman ve Avusturyalı grup arkadaşlarımın desteğiyle.

İranlı bir arkadaşımdan Bahaullah nedir, nasıl bir inançtır onu öğrendim, satranç masası sohbetlerimizden, aynen Hinduizmi öğrendiğim gibi Nepalli arkadaşımdan, yastık savaşında bizi cepheye gönderdiklerinde.

Resmin inceliklerini, arkeolojik dönemleri, seramiğin detaylarını, o işlerin akademisyeni olan arkadaşlarımdan dinledim. Hiperrealist heykel nasıl olur, inşaatta, sosyal medyada piyasa nasıl işler, bizzat işin içindeki dostlarımdan öğrendim.

Şarabın iyisi nasıl seçilir, en ucuz nasıl kafa olunur, sokakta nasıl hayatta kalınır, beş kuruşsuz nasıl yaşanır tecrübeyle öğrendim. Akranlarımın gece klüperinde paralarını savurdukları sıralarda.

Dönem dönem siyaset nasıldı, insanlara ne gibi etkileri oldu, otostop sohbetlerimden çıkarım yaptım. Köy enstitülerinin, öğretmen okullarının zamanındaki değerini, o zamanlar insanlara kattıklarını canlı şahitlerinden dinledim.

Daha buna benzer mesleğime dair, hayata dair, çok farklı tecrübelere dair şeyleri hep ya alkoliklerden, bir bank üzerinde ya otostopta, o dönemleri yaşamış insanlardan ya da edindiğim arkadaşlarla ettiğim sohbetlerde öğrendim.

Başarılı bir insan değilim. Diplomam yok, iş tecrübem yok. Hayata dair tek elimde olan sohbetlerim. Çoğu zaman kitaplardan bile daha değerli bulurum sohbetleri. Mümkün olduğunca da rastgele sohbetler ederim. Başarısız insanların bile yapabileceği bir şey, siz de deneyin.
dahası...


Etrafımızda ne kadar çok organik ürün var. Organik sebze meyve, organik içecek, organik giyecek, organik AT! Yani bu organik ürünlerin o kadar boku çıkmış durumda ki üzerinde organik yazmayan her şeyden tedirgin olur hale geldik. Neyse benim anlatacağım şey tam olarak bu değil.

İnternette dolanırken çok farklı haberlere denk geldim. Bunlardan bir tanesi Coca Cola'nın yeni ürünü süt olacakmış(!) bildiğiniz süt ama %50 daha fazla doğal(!) kalsiyum ve protein içerecekmiş (bkz: Coca Cola'nın sütü). Aklım almıyor.

Bir başka dikkatimi çeken haberlerden biri de gerçekçi Barbie üretime geçmiş. Birkaç yıl önce haberini görmüştüm ancak bağış topluyorlardı üretebilmek için, bütçeyi tamamlamışlar ve artık raflardaki yerini almış ve çocuklardan ve velilerden gayet olumlu geri dönüşler almış (bkz: Lammily).

Bu gelişmeler gerçekten şaşırtıyor. Her ne kadar bunlar olumlu gelişmeler gibi görünse de kapitalist dünyada kâr marjı olmayan hiçbir ürünün, hele ki büyük firmalar tarafından çıkarılan, üretilmeyeceğini bilecek kadar işin içerisindeyim. Yani yukarıda yazdığım ve bir çok benzeri olan gelişmelere bakıp "vuuhuu artık büyük firmalar bile yola geldi, ne kadar da güzel, artık çevreyi, doğayı ve insanları düşünüyorlar" diyemiyorum. Hatta aklıma direkt Marka filmi geliyor. Seyretmediyseniz bir bakın derim.



Ancak şöyle de bir şey var ki insanlık algısında bir evrilme söz konusu, bunu yadsıyamayız. Bunun da temel etmeni artık bilginin tek elden dağılmaması olarak yorumlanabilir. Şöyle anlatmaya çalışayım: Büyük firmalar sanırım bükemediği bileği öpmeye başlamış. Hala algı yönetimi söz konusu, hatta bu kadar organik düşkünlüğü bile algı yönetimleri sonucunda olmuş olabilir - Marka filminde bunu çok güzel örneklendiriyor - ancak yine de sosyal medya gibi alternatif mecralar insanların artık sadece onlara sunulan değil, kendi yönelimleri doğrultusunda bilgilere erişimi sağladığından dolayı bu yönlendirme biraz daha ağır işliyorken büyük şirketlerin bu konulara kayıtsız kalması düşünülemezdi. Hal böyle olunca da artık insanlar markalara yön vermeye başlıyor gibi hissediyorum. Bununla ilgili de Punk Marketing diye bir kitap okumuştum, tavsiye ederim.

Yani demem o ki, kapitalizm bile artık müşteri talepleri doğrultusunda evrilmeye başlamış gibi sanki. Önceki "ben üretirim, sana da o ürettiğimi zorla satarım" gibi sert söylemlerini artık gönül rahatlığıyla söyleyemiyor gibi geliyor. Ve bu da tüketici olan bizlerin, aslında piyasayı nasıl da değiştirebileceğimizin bir göstergesi. Devrim insancı sönmüş her bireyin aslında bu süreçleri incelediğinde bilinçli bir toplumsal hareketle devleri bile dize getirebildiğinin farkına varabilmesi gerekmektedir.

Toplumsal değil de ekolojik açıdan gözlemleyecek olursak da bundan seneler sonra Burger King ve McDonalds gibi şirketlerin menülerini komple vegan olarak belirleriyeceği günlerin geleceğine inanmak komik olmaz sanırım.
dahası...


Bir insan size orospuçocukluğu yaptıysa, aynı hareketi ona karşı uyguladığınızda öcünüzü almaktan ziyade siz de orospuçocuğu oluyorsunuz. O yüzden ilahi kitaplar size "öç almayın" der.

Misal İncil'de "biri sizin sağ yanağınıza tokat attıysa sol yanağınızı çevirin" diye öğütte bulunur. Burada anlatılmak istenen; eğer aynı tavır ile o kişiye yaklaşırsanız öfkelendiğiniz insandan hiçbir farkınız kalmaz.

Aynısını Hz. Ali'de kendisi için sıkça uygulamıştır (Ömer de olabilir, tam hatırlayamadım şu an). Bir savaşta düşmanını tam öldürecekken düşmanı onun suratına tükürmüştür ve Ali demiştir ki "çabuk git buradan, yoksa seni kendi öfkemden dolayı öldüreceğim, yaptığımız savaştan ötürü değil."

Bu örneklerden anlamamız gereken ise hakkınızı savunmamak, sürekli kendinizi ezdirmek değil, hakkınızı ararken sevmediğiniz, kınadığınız ya da öfkelendiğiniz kişilerin durumuna düşmemektir.

Başka bir örnek daha verelim. Diyelim bir adam ya da kadın sevgilinizi ayartıp sizden ayırdı ve kendisi birlikte olmaya başladı. Bariz pislik bir davranıştır. Fırsatını bulduğunuzda siz de onun elinden sevgilisini almaya çalışırsanız siz de o pislik davranışı tekrar etmiş, o sevmediğiniz, öfkelendiğiniz insanın bir benzeri olmuş olursunuz. Dolayısıyla sizi siz yapan kendi etik değerlerinizden feragat etmiş ve pislik bir insan olmuş olursunuz.

Eğer bir olgu, düşünce, eylem yanlışsa (size göre) bütün şartlar altında yanlıştır. Yine örnekleyecek olursak; insan öldürmek eğer sizce doğru bir şey değilse (ki kimce doğru bir şeydir pek anlamış değilim) hiçbir koşul insan öldürmeyi doğrulaştıramaz.

Çok bilen, göt etmeye çalışan arkadaşlar için de ekleme yapmayı ihmal etmeyeyim ki sorabilecekleri tek soru da içlerinde kalsın. Doğanın şartları her ortamda, her koşulda geçerlidir.

Sevgilerimle
dahası...


Sosyal medyada sıkça taso, yumiyum, He-man, kaset, Barış Manço vs. görselleriyle "bunları hatırlıyorsanız muhteşem bir çocukluk geçirmişsinizdir" şeklinde paylaşımlara mutlaka denk gelmişsinizdir. Her seferinde de gözleriniz parlamıştır eğer o döneme denk geldiyseniz.


Hah işte o özlemle andığınız dönemin bir kitabı var! Hem de sadece tek bir kişinin penceresinden değil, 111 yazarın penceresinden.YÜZ ON BİR! 111 farklı kişiden o dönemi dinlemeye kalksanız başaramazsınız ancak 111 farklı kişi o dönemde kendinde iz bırakan ne varsa paylaşmış bu kitapta.

Teknik detayları da verip içeriğine göz atalım. 111 yazar, 111 öykü, 396 sayfa ve bolca hatıra barındıran bu kitap Yitik Ülke yayınevinden çıkma ve Kadir Aydemir imzası taşıyor. "Yitik Ülke ve Kadir Aydemir kimdir?" derseniz sizi şuraya alalım. Benim elimde 4. baskısı bulunmakta, hem de Kadir Aydemir imzalı! Zaten tanıdığım en bonkör yayınevlerinden Yitik Ülke. Siz yeter ki okumak isteyin, her türlü kolaylığı, güzelliği yapan bir şahıstır Kadir Aydemir.


Şimdi gelelim kitabın içeriğine. Eğer yaşınız yetiyorsa o dönemleri hatırlayın, neler yazılabilir diye, heh işte onların hepsi var. Hugo'dan Madımak'a, Teleon'dan kasetlere, Cartel, Windows 95, sanal bebek, tetris ve daha neler neler... Yaşı tutanların "anaa gerçekten lan!" naralarıyla okuyacakları bu kitapta, benim gibi yaşı ucundan tutanların (87 doğumluyum da) farkında olmadığı nice politik olayları da daha iyi anlayacaksınız. İlkokulda yaptığınız makarena danslarını hatırlayıp gülümseyeceksiniz, vatkalı ceket giydiğiniz zamanlar aklınıza gelecek ve utanacaksınız "ben bunları nasıl giymişim" diyeceksiniz. Hatta kitapta yer almayan mahalle maçlarını, o maçları mahalle aralarındaki arsalarda yaptığınızı, "organik" kavramının daha hayatımıza hiç girmediğini, ansiklopedilerin Gugıl olarak kullanıldığı zamanları ve daha neleri neleri aklınıza getirecek bir kitap. Hatta hayıflanarak "yaa ben de yer alsaydım şunu yazardım, bunu nasıl atlamışlar "dedirtecek, yazarların 90'larını okurken kendi 90'larınıza yolculuğa çıkacağınız muhteşem bir kitap. Hatta canınız sıkkın olup da eskileri sürekli yâd edenlerdenseniz eğer başucu kitabı olabilecek nitelikte bir kitap.

Tüm yayın evlerinden temin edebilirsiniz ve hatta tüm kitap sitelerinden sipariş verebilirsiniz. Hatta bence gidin kendinize bayram hediyesi olarak edinin!

Yukarıda bir link vardı. Oradan Yitik Ülke'nin tüm iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.
dahası...


Kapak Tasarımı: Odunluzıkkım
Çadır kurulumunu hallettikten sonra saatin henüz erken olmasını fırsat bilerek merkezi keşfe çıktık, ayaklarımıza terliklerimizi geçirerek. Çantaları da çadıra atıp kitledik çadırı, ne olur ne olmaz.

Çarşıda tek tük insanlar vardı, çok fazla dolu değildi, sanırım tatil sezonunu henüz açmamışlardı. Sahilde oturan bir grup genç kendi arasında muhabbet ediyordu. Onlardan biraz ötede, kumların üzerine bıraktık kendimizi. Denizin sesi bir yandan, yıldızlar diğer yandan yorgunluğumun ayaklarımdan kumsala akıp gittiğini hissediyordum.

Kolumu uzattım, Dut, başını kaldırıp omzuma yakın bir yere koydu. Omzuna gelmeye başlayan kıvır kıvır saçlarını okşuyordum yıldızları seyrederken.

“Dut.”
“Emre’m!”
“Şu an mutluluktan ölebilirim.”
“Ben de” dedi boynumu öpüp. “Şu ana kadar çektiğim en güzel otostoptu ve en anlamlı.”
“Fikret Amca’lara denk gelmemiz çok iyi oldu.”
“Kesinlikle! Tamam yolun tadını çok fazla çıkaramadık belki ama çok konforlu oldu.”
“Bence yeterince çıkardık” dedim gülümseyerek, Polatlı’dan sonraki o kadın neydi öyle ya! Aklınla bin yaşa! Yoksa Afyona kadar gidecektik onlarla.”
“Kriz yönetmekte üstüme yoktur!” dedi mahsustan böbürlenerek.
“Buraya daha önce gelmiş miydin?”
“Evet, bir zamanlar bizimkilerle gelirdik, pansiyonda kalırdık” dedi, durgunlaştı. “Bir zamanlar diye başlayan cümlelerin hiç değeri yok değil mi?” dedi içlenerek.
“Nasıl yani Dut’um?”
“Bir zamanlar çok zengindik mesela, çok mutluyduk, şimdi de mutluyum ama sanki bir şeyler eksik. Her şey çok farklıydı bir zamanlar. Ne bileyim, sigara daha ucuza satılıyordu, Türk Lirasında hala altı sıfır vardı, hükümet başkaydı, Hagi Galatasaray’da oynuyordu. Sahi ne zamandı o bir zamanlar?”
“Her şeyin daha masum olduğu zamanlar olduğu kesin.”
“Biz ne zaman farkına vardık o zamanların bir zamanlar olduğunun? O bir zamanlarda Doğu Almanya var mıydı acaba hala? Sovyetler? Ne bileyim Körfez Savaşı yapılmış mıydı? Ya da Woodstock?”
“O kadar eskiye gitme, bizim bir zamanlarımız ne zamandı acaba onu düşünelim.”
“Kaçıncı sınıfa gidiyorduk acaba bir zamanlar? Okumayı sökmüş müydük? Zillere basıp kaçacak kadar boyumuz uzamış mıydı” dedi durgun bir şekilde.
“Kıyafetlerimizi hala annemiz mi seçiyordu? ‘Garson boy’ denen o saçma ölçüde miydik?”
“Okulun duvarından atlayıp kuytu köşede sigara içtiğimiz zaman mıydı acaba bir zamanlar?”
“Dersaneye diye çıkıp arkadaşlarla bira içtiğimiz zamanlar mı?”
“Ne güzel tamamlıyoruz birbirimizi ya” dedi, içi sevgi dolmuş vaziyette öptü tekrar. “Çocuk muyduk o bir zamanlar? Aklımız eriyor muydu?”
“Bu kadar ermediği kesin” dedim gülerek.
“Hiç ermeseymiş o zaman keşke.”
“Her zamanın kendine göre güzelliği var ama canım.”
“Peki o bir zamanların daha değerli, daha güzel olduğunun ayırdına ne zaman vardık sence?”
“Büyüdükçe, öğrendikçe, okudukça, dinledikçe…” ben de derin bir nefes aldım. “Gerçekten bir zamanlar ne kadar da güzeldi.”
“Bu denli kaygılarımız yoktu o bir zamanlar değil mi?”
“Evet yoktu.”
“Bir zamanlar insanları neden daha fazla seviyorduk acaba?”
“Daha fazla sevildiğimizden olabilir mi?”
“Vaay! Hiç böyle düşünmemiştim. Daha fazla sevmemizin sebebi de daha fazla seviliyor olmamız o vakit.”
“Kesinlikle. Daha zengin olmamızın sebebi de daha az ile yetiniyor olmamızdan kaynaklanıyor olabilir.”
“Büyük ihtimalle. Çünkü ufaksın, maddi hiçbir şeye ihtiyacın yok, başkasına gösteriş yapmaya ihtiyacın yok, para harcamaya ihtiyacın yok. Bakkaldan aldığın on kuruşluk meybuz bile mutlu etmeye yetiyordu. Meğer o zaman ne kadar zenginmişiz de farkında değilmişiz.”
“Tekrar o bir zamanlara dönebiliriz istersen.”
“Nasıl olacak o?”
“Zaman makinasıyla değil elbet. Biz içimizde o günlere döneceğiz. Daha azla yetinip daha zengin olacağız. Daha fazla sevip daha fazla sevileceğiz. Çünkü bir zamanların daha iyi olmasının sebebi; bizim daha iyi olmamız. Hiçbir şey değişmediği gibi aynı da kalmıyor.”
“Değil mi? Her gün aynı geçiyor sanki ama arkana dönüp baktığında her şey farklı. Bir de aynı o bir zamanlardaki gibi daha azla yetiniyoruz! Bak otostopla geldik buraya, çadırda kalıyoruz” dedi gülümseyerek. “çok daha az paraya tatil yapıyoruz, çok daha zenginiz. Çok daha fazla seviyorum” dedi tek koluyla sarılarak.
“Çok daha fazla seviliyorsun” dedim başından öperek.
“Bir şeyler mi yesek canım? Acıkmaya başladım sanki.”
“Yolluklarımız da duruyor hala ama o kadarlık hovardalığımız olsun” diyerek doğruldum yerimden. Dut’un da elinden tutup bir hamlede kaldırdım.

Elele arka sokakta bir lokanta bulup oturduk, fiyatları fena değildi, etsiz yemekleri de vardı. Karnımızı doyurup çaylarımızı da içtikten sonra etrafta kısa bir gezintiye çıktık. Ara sokaklarda gezerken birkaç köpeğin uzaktan bizi izleyip çoğalarak peşimize takılmalarından tedirgin olarak, daha fazla insanın bulunduğu çarşı kısmına doğru seri adımlarla geri döndük. Bulduğumuz açık büfelerden birinden uygun fiyatlı bir şarap alıp kamp alanımıza dönmeye karar verdik. Ankara’dan daha pahalıydı aldığımız şarap ama tatil yöresi olduğundan hoş gördük, çok da fazla fiyat farkı yoktu zaten.

Aheste aheste çıktık kampa giden yokuşu. Aslında kamp alanında da güzel ortam varmış. Yaşça büyük amcalar tavla oynuyor, kadınlar ellerinde el işi, muhabbet ediyorlar. Yaşça genç olanlar bir yerde toplanmış muhabbet ediyorlar. Aşıklar tepeden denizi izliyorlar. Çarşıya fuzuli inmişiz.

Çadırımızı nispeten insanlardan uzağa kurmuştuk, çok ayrı değil ama hemen diplerinde de değil. Daha rahat ederiz diye düşündük, ne onların sesi bize gelir, ne bizimki onlara.

***

Çadırın kilidini açıp içeri girdiğimizde, önce çantalarımızı sağa sola iteledik ki ortada bize yatacak yer olsun. Matlarımızı altımıza yerleştirdik. Uyku tulumlarını boydan boya açıp tekini altımıza serdik, diğeri ise kenarda, üzerimize örtmek için hazır bekliyordu. İki kişi için oldukça genişti çadır, tavan ise dizlerimizin üzerinde durduğumuzda hala bir miktar boşluk bırakıyordu. Yanyana sırtüstü uzanıp bulunduğumuz anı, tatilde olduğumuzu idrak etmeye çalıştık. Dut ile birlikte tatile çıkmıştım, çadırda kalıyordum, tepemde ağaç dalları, onun da üstünde yıldızlar. Altımda toprak, karşımda deniz ve mis gibi hava. Yaşadığımı hissediyordum. Kolumu yastık yaparak Dut’a doğru döndüm, o da bana döndü aynı vaziyette, konuşmadık. Gözlerini kapayarak dudaklarıyla bana doğru hamle yaptı. Ay dolunaydan bir önceki gündü, yapay aydınlatmalar olmadan da aydınlanabiliyorduk. Dut’un hamlesini gördüm ve artırdım, elimi beline dolamıştım bile. Artık dudaklarımız ve dilimizle birlikte ellerimiz de birbirimizin vücudunda geziniyordu. Hiç acele etmedik, yavaş yavaş öpüşmemize devam ettik.

Üzerimizdeki kıyafetleri bir bir sıyırarak nefessiz kalıncaya kadar öpüştük. Nefes
nefese dudaklarını dudaklarımdan çekerek kasık ve karnımın arasında bir bölgeye oturdu Dut, nefesini dengeledikten sonra fısıldayarak konuşmaya başladı; “Beni seviyor musun?”
“Sana bayılıyorum!”
“Neyime?”
“Saçlarına” diyerek parmaklarımı saçlarında dolaştırdım. “Kaşlarına, gözlerine, burnuna, çenene, yanaklarına, gamzene…” parmaklarım yüzünün her yerinde dolaşıyordu. Gözlerini kapatıp bu ayine ortak oldu. Kendime doğru çekip bir öpücük daha aldıktan sonra “dudaklarına” dedim, gülümsedi. “Gülüşüne.”

Ellerim, yüzünden aşağıya doğru kayıyordu, “boynuna, omuzlarına” diye ellerimi gezdirirken huylandı, başını gülümseyerek yana doğru, elimin üstüne yatırdı, “göğüslerine ve uçlarına…” Kavradığım göğüslerinin uçlarını baş ve işaret parmağımla nazikçe sıktım. İçini çekip titrediğini hissettim. Gözlerini kapayıp dudaklarını diliyle ıslattı. Ellerimi iki yandan beline doğru kaydırırken derin bir nefesle göğsünün şiştiği görünebiliyordu, dudaklarını ısırarak lafımın devamını bekledi. “Beline...” Ellerimi, iki yanımda, dizleri kırılmış vaziyette duran bacaklarında, önce yukarıdan topuklarına kadar, oradan da kalçalarına kadar gezdirdim, “bacaklarına...” Tüylerinin diken diken olduğunu hissedebiliyordum ellerimin altında. Kalçalarını sıkarak kendime doğru çektim, dengesini kaybedip göğsü göğsüme yaslandı, on santimetre mesafeden gözlerimin içine bakıyordu, “kalçalarına” dedim, biraz daha sıkarak. Gözlerini zevkle kıstı ve dudakları aralandı, başını, omuz ve başımın arasına koyarak kulak mememi dudaklarının arasına alarak derin bir nefes verdi “onları ben de seviyorum” dedi gülerek. “O kadar şeyi ne ara sevdin?” dedi şaşırmış bir ses tonuyla, cevabımı beklemeden de dudaklarını benimkiyle kenetledi. Dillerimiz, o dar alanda dans ederken üzerimizdeki son çaputlardan da kurtulduk, yalın bir halde aşkın doruklarına doğru yola çıktık, telaşsız bir acelelikle.

Ne kadar süre birlikte olduk hatırlamıyorum, ikimiz de bitkin düştüğümüzde Dut göğsümde yatıyordu, ben de saçlarıyla oynuyordum. Kalp rtimlerimiz biraz dengelenince çadırın kapısını biraz araladım, dışarıda kimse görünmüyordu. Bir tane sigara çıkardım, sırayla birer nefes alarak tükettik, araladığım boşluktan da külleri silkiyordum. İzmarite vardığımızda da çadırın hemen önüne, söndüğünden emin olana kadar bastım izmariti, ardından da ertesi gün çöpe atmak şartıyla olduğu yere bıraktım. Kapıyı, duman komple dışarı çıkana kadar, içerisi görünmeyecek şekilde aralık bıraktım, sonrasında ise tamamen kapayıp ilk doğduğu vaziyette beni hayran hayran izleyen Dut’un yanına çıplaklığımı giyinmiş bir şekilde uzandım. Giyinmemeyi kararlaştırdık, o şekilde uyku tulumunu üzerimize alarak sarılıp uykunun kollarına bıraktık kendimizi.
***

Çıplak uyuma fikrinin kötü olduğunu, sıcaktan uyandığımda idrak ettim. Tamam gölgedeydik ama teri emecek kıyafetler olmayınca yapış yapış olmuştum. Uykucu Dut Hanım bile yüzünü buruşturuyordu sıcaktan, tulumu nereye atacağını şaşırmıştı. Bacağına elimi attım, terden sırıl sıklam olmuştu, ben de aynı şekildeydim.

“Dut” dedim boynundan öperek.
“Emre git!” diyebildi gözünü açamayarak.
“Dut kalk, eriyip gideceğiz burada, gidip suya falan girip serinleyelim.”
“Off, kim dedi böyle uyuyalım diye!” diye söylene söylene uyandı.
“Tabii ki sen, sivri zekalı sevgilim.”
“Mayom neredeydi benim? Ya bu ne sıcak!”
“En azından bir penye ve şort olsaydı üzerimizde böyle olmazdı, aslında o kadar da sıcak değil ama içerisi saunaya dönmüş!”
“Şu çantamı verir misin canım” dedi bezgin halde. O sırada ben de kendi çantamdan mayomu bulup geçirdim kıçıma. Üzerime de bir t-shirt ve plaj havlusuyla attım kendimi çadırdan dışarıya, Dut’un giyinmesini bekledim. Geceden kalan izmarit sözümü dinleyip beni bekliyordu, çöpe gitmek için. İzmariti yerden alıp çöpe götürdüm, geldiğimde Dut bikinisini giymiş, üzerine de kendine epey büyük gelen bir t-shirt geçirmişti. Büyük sayılabilecek plaj çantası da kolundaydı. Ayağında turuncu parmak arası plaj yerlikleri vardı, çiçekli plaj havlusu, saçlarını topladığı bandajı ve mavi camlı, yuvarlak çerçeveli gözlükleriyle az önceki sitemkâr halinden eser yoktu.
“Ben hazırııım!” dedi olanca neşesiyle.
“Dut! Beyaz peynir gibisin” dedim, biraz dalga geçerek.
“Sanki ilk kez görüyorsun” dedi omzuma alışıldık şaplağını vurarak. “Bir daha çadırda çıplak uyumak yok, ölüyorum sandım!”
“Sen bunu yine de yüksek sesle söyleme” dedim gözümle etrafı göstererek.
“Tamam hadi gidelim” dedi koluma girerek. Sahile doğru yol aldık.

Tıklım tıklım dolu olmasa da hatrı sayılır insan vardı plajda. Bu insanlar gece nereye kayboluyor diye düşünmeden edemedim. Güneşin doruğa ulaşmasına hala vakit vardı, erken uyanmıştık. Havlularımızı serdik, çantayı da üzerine bırakıp üzerimizdekileri çıkardık.

“Dut.”
“Efendim sevgilim.”
“Bikinin sana küçük mü geliyor?”
“Nasıl yani?”
“Göğüslerin sığmıyor sanki, kıçının yarısından fazlası da dışarıda gibi.”
“Ne alakası var Emre? Tam geliyor işte.”
“Yenisini alalım mı?”
“Emreee!”
“Tamam demedim bir şey.”

Etrafa göz gezdirdim, bize doğru bakan yoktu. Yalnız Dut’un bikinisinin yanlış bedende alındığını düşünüyordum hala. Omzunda askısı yoktu bikinisinin, göğüsleri de ortalamanın biraz üstünde olunca tam olarak kapatmadığını düşünüyordum. Bikinisinin altı da aynı şekildeydi, bence oldukça küçüktü. Gereksiz kıskançlık yaptığımı düşünmüyordum.

“Kıskandın mı sen?” dedi gülümseyerek.
“Ya ama baksana, tangadan biraz hallice altındaki.”
“Abartma!”
“Göğüslerinin de sadece uçları kapanıyor.”
“E yuh ama Emre.”
“Ne?”
“Plajdayız sevgilim, ayrıca abarttığın gibi de değil bikinim.”
“Tamam, söylediğin gibi olsun. Hadi girelim şu suya, en azından içeride dikkat çekmez” dedim biraz burutarak.
“Emreee!”
“Ya tamam, hadi.”

Dut’un gönlümü alma ve bikinisinin küçük olmadığına ikna etme çabalarıyla denize kadar vardık. Su dizlerimize kadar gelince bir ürperti geldi, su serindi. Dut’un beni suya düşürme çabaları boşa çıkınca eliyle ıslatmasının karşılığını, kendisinin suya düşmesiyle ödedi. Sonrasında ise suyun yavaş yükselmesiyle epey bir mesafe yürüyerek devam ettik.  Ayaklarımızın hala suya değdiği, yoğunluktan biraz ileride kendi kendimize şakalaşıyorduk. İnsanların bizimle ilgilenmediğini farkedince uzun bir öpücük aldı Dut.

“Aman da kıskanır mıymış sevgilisini” dedi şımarık bir şekilde.
“Kıskanırım tabi, bikiniye baksana” dedim. Elimi, bir çoğu açıkta olan kalçasında gezdirerek. “Hele şunlara bak” dedim göğüslerini sıkarak.
“Ne varmış bunlarda?” dedi, bikinisinin üstünü suyun içinde aşağıya indirerek.
“Lan kapat!” diye telaşlandım bir an, elim ayağıma dolanmış vaziyette etrafa bakarak. Dut ise bir taraftan kahkaha atıyor, bir taraftan da üstünü düzeltiyordu. O kadar eğlenmişti ki bu durumda, kahkahası uzun süre dinmedi. Elini kasığımda gezdirmeye başladı. “Dut n’apıyorsun?”
“N’apıyormuşum?”
“O kadar insan var!”
“Kimse bizi görmez, telaş etme.”
“Çabaların da nafile, söyleyeyim. Suyun kaldırma gücü bu alanda işe yaramıyor. Serin olduğu için sertleştirmek için epey çaba serfetmen gerekecek.”
“Acelem yok” dedi, uğraşmaya devam ederek.
“Dut!”
“Gördün mü, azmin elinden hiçbir şey kurtulmaz” dedi gülerek. Emeline ulaştığında ise kollarını boynuma, bacaklarını da belime doladı. Başta biraz sendelesem de dengeyi kurmayı başardım. Dut’u öpmeden önce etrafa baktım, bizim tarafa bakan kimse yoktu, ben de kendimi dizginlemeyerek Dut’u kalçalarından tutup dengemizi sağladıktan sonra şehvetle öpmeye başladım.

Denizden çıkıp kendimizi kumlara attığımızda Dut hala sırıtıyordu, ben ise kıpkırmızı kesilmiştim. Birilerinin bizi görüp görmediğinden endişeliydim. Neyse ki garip bir bakış yoktu bizim tarafa doğru. Dut’un kaldırdığından dolayı övündüğünü indirene kadar denizden çıkamamam Dut’un asıl sırıtma sebebiydi.

Su mu yoksa Dut mu yordu bilmiyorum, sahilde yattığımda çok yorgun hissediyordum. Zar zor ayağa kalkıp bir buçuk litre su alıp geldim. Şişenin soğukluğunu alnımda biraz aldıktan sonra Dut’tan intikam almak için sırtına yapıştırdım şişeyi. Çığlık çığlığa ayağa kalkıp üstüme atladı Dut. Kısa bir boğuşmanın ardından Dut’u altıma aldım, ikimiz de soluklandık, daha fazla yanmamak için kremlenmemiz gerekiyordu. Önce Dut beni, ardından ben Dut’u kremledim. Mevzu erotik bir hal alacakken kendimize hakim olduk. Nedense birbirimize sadece aşkla dokunabiliyorduk.

Üç ay önce beni sarhoş halimle evine taşımasından bu zamana kadar geçen sürede biz nasıl bu hale gelmiştik? Rüyada gibiydim Dut’la geçen her günde. Yanımda yarıçıplak uzanan bu kadını aramışım ben meğerse yıllarca, -miş’li geçmiş zamanlarımda, -di’li geçmiş zamanlar yaratmak için ve zamanı yaratmak için önümde bir ömür uzanıyordu, böyle hissediyordum. Dut’un da benimle birlikte Viyana’ya gelecek olması, hayatımda aldığım en güzel haberlerden biriydi.

Yeterince kızardıktan sonra acıktığımızı hissederek kalktık güneşin altından, zaten birazdan güneş en tepeye varacak ve haddimizden fazla kızaracaktık. Fazla para harcamamak için kamp alanında yapabileceğimiz birkaç şey alıp çıktık kamp alanına. Peynir, karpuz, ekmekle yaptığımız ufak bir atıştırmadan sonra komşuların hamağını gözümüze kestirip müsaade isteyerek uzandık. Birkaç saat uyukladı Dut, ben de yanımda getirdiğim kitabın sayfalarını çevirdim huzurla. Daha ne isteyebilirdim ki? Kolumda Dut, altımda hamak ve elimde sevdiğim romanlardan birisi… Ne kadar süre o halde yattık bilmiyorum ama güneş etkisini epey yitirmişti Dut gerinerek gözlerini açtığında, batmasına ise hala iki – üç saat vardı. Yerimizden kalkarak komşulara teşekkür ederek ellerimizdeki fazlalıkları çadıra koyup güneşi batırana kadar kamp alanını gezmeye karar verdik. Ağaçların ihtişamı gözlerimizi kamaştırdı, hele ki iğne yaprakların arasından görünen deniz çok daha etkiledi bizi. Yürünmekten patika halini almış birkaç rotayı takip ettik, bizi denize açılan merdivenlere götürdü. İnanılmazdı! Derme çatma daş merdivenlerden, etrafı tamamen yeşilliklerle kapalı küçük bir koya ulaştık. Hatta bir havuz merdiveni bile vardı. O küçücük pencereden denizi seyrettik bir süre, hava kararmaya yüz tutunca da çadırımızın yolunu tuttuk.

Bittiiii, dahasını yazdıkça ekleyeceğim artık ^_^

dahası...


İkimizde de orta boy sırt çantaları, birer tulum, yollukların olduğu ufak çanta Dut’ta, çadır bende çıktık yola. Saat altıyı biraz geçiyordu, taksiyle Kızılay’a vardık. Gün boyu gereken enerjimizi yürüyerek harcamayalım diye ilk tatil bütçemizi taksiye kullandık.

Ormancı’da çay ve poğaça ile kahvaltımızı yaptık, otobüsler altı buçuk – yedi gibi gelmeye başlıyordu. Telaşımız da olmadığı için iki çay içmenin çok vakit kaybettirmeyeceğini düşündük. Dut’un aklına uyup ben de rengarenk giyindim, dikkat çekmek için. Üç haftalık sakallarım da eklenince bu ahenge, resmen yetmişlerden fırlayan iki bitli turist görüntüsü çiziyorduk. O dönemde hippilere bitli turist denmesi, ilk duyduğum zamandan beri komik geliyor. Banyo yapmadıkları ve taranmamış saçlarından dolayı sanırım bu yakıştırmayı yapmışlardı, kim bilir, belki gerçekten bitlilerdi. Başımdaki geniş şapka, Dut’un başındaki bandana ile gerçekten dönem dizilerinde oyuncu olabilirdik ama böyle pek bir sevimli olmuştuk. İkimizde de kapriler, rahat spor ayakkabılar, renkli tişörtler ile hem ilgi çekici hem de güven verici duruyorduk. En azından zararsız, korkulmayacak.

Çaylardan son yudumları da alıp, hesabı ödedikten sonra saat yedi sularında “vira bismillah!” diyerek kalktık iskemlelerimizden. Durağa doğru giderken birer sigara daha yaktık. O kadar keyifliydik ki ayaklarımız yere basmıyordu neredeyse, heyecan da cabasıydı. Durağın hemen arkasındaki büfeden yedek birer sigara daha aldık. O kadar içmezdik muhtemelen ama olur da Akyaka’ya varmamız uzayacak olur, gece dışarıda kalacak olursak diye tedbir aldık. Yanımıza 1,5 litrelik de iki tane su almayı ihmal etmedik. Her şeye hazırlıklıydık. Hiç araç bulamamaya bile ya da bir haftada gideceğimiz yere varmaya. Bize göre hava hoştu, maksat tatil yapmak, sahilde güneşlenmek, yüzmek falan değildi, beraber yolculuğa çıkmaktı.

Saat yedi buçuğu biraz geçe geldi otobüs, beklediğimden daha kalabalıktı. Kartları basıp arkaya doğru ilerledik, ortadaki geniş alana çantalarımızı ve tulumları koyup hemen yanıbaşındaki koltuklara oturduk. Otostop mu yoksa Dut ile yola çıkmak mı sebebini bilmiyordum ama kalbim olması gerekenden hızlı atıyordu. Hiçbir şey konuşmadan kat ettik tüm yolu. Ben pencereden dışarıyı izledim, Dut da başını omzuma koyup kestirdi biraz, uykusunu iyi alamadı sanırım, erken kalkmaya alışık değildi zira.

Eskişehir Yolu’ndan sapacağı sırada Dut’u da uyandırdım, indik otobüsten. Biraz sersemlemiş gibiydi Dut, gözleri mahmur. Büyükçe bir alışveriş merkezinin karşısında indik, işlek sayılabilecek bir noktaydı. Çantaları yere koyarak birer sigara yaktık önce, izmaritlere orantısız güç uygulayıp ayaklarımızın altında ezdikten sonra ilk olarak Dut kaldırdı elini, ardından da ben. Dut ile nizamiyeden çektiğimiz otostoplar olmuştu ama bu bambaşkaydı. Aslına bakarsan tüm prensip aynı ama yol daha uzundu.

Yaklaşık bir buçuk saat otostop çektik, dokuz araç durdu ve hepsi de Yaşamkent tarafına ya da yeni açılan alışveriş merkezine gidiyorlardı. Kaç sigara tükettik hatırlamıyorum, suyun tekini de bitirmek üzereydik. Umudumuzu kaybetmemiştik ancak biraz yorulmuş ve sıkılmıştık. O sırada Dut’un aklına dahiyane bir fikir geldi. Havlu! Evet ya, biz bunu nasıl düşünememiştik? Otostopçunun olmazsa olmazıydı.

***

Havluları omzumuza ardıp galaksiler arası otostop çektiğimizle ilgili geyik yaptığımız sırada yaklaşık on yaşlarında bir araba durdu. Spor bir modeldi, içinde de takım elbiseli, yaşı henüz otuz bile olmayan genç bir eleman vardı.

“Hangi galaksiye gençler?” diye seslendi, arabanın camını indirip. O sırada hepbir ağızdan kahkaha attık.
“Yaklaşık 700 ışık yılı uzakta gideceğimiz yer” dedi Dut, “sen ne tarafa?”
“Polatlı’ya gidiyorum, işinizi görür mü?”
“Görmez mi!” diye atladım. Eleman arabadan inerek çantaları bagaja koymamıza yardım etti, sonrasında ise ben öne, Dut arkaya olmak üzere araçtaki yerimizi aldık. İkimiz de arkaya otursak hem adama güvenmiyor gibi hem de şoför muamelesi yapıyor gibi olacağından böyle bir oturma düzeni ayarladık. Daha önce çalışılmış konuydu tabii ki bu.
“Tam olarak ne tarafa gidiyorsunuz?”
“Akyaka” dedim gülümseyerek.
“Ulan öğrenci olmak vardı şimdi. Biz de üniversitede çekerdik otostop, öyle uzun yola gitmedim hiç ama yine de keyifliydi. Muhabbet ede ede varırdık okula ya da şehir merkezine, toplu taşımadan daha cazipti. Öğrenci olunca bir de, paran cebine kalıyor, o kısmı daha keyifliydi tabi” dedikten sonra tekrar gülüşmeler geçti aramızda.
“Sen ne iş yapıyorsun?” diye sordu Dut, elemanın lafı bitince.
“İlaç firmasında çalışıyorum, Polatlı’ya da sipariş almaya gidiyorum.”

Polatlı’ya varana kadar neredeyse hiç susmadık, çok kafa birisi çıktı eleman. Yolda da Led Zeppelin açtı, keyifli keyifli tükettik yolu. Acele de etmedi varmak için, bizim araç bulmamızdan daha çok ihtiyacı varmış yolcu bulmaya sanırım. Çok sıkıldığını anlattı işten, hatta “hadi ben de geleyim, siktir edeyim işi, altımızda araba da var” dedi ama yapamayacağını o da biliyordu. Yol üzerinde uygun bir benzinlikte bıraktıktan sonra arkamızdan imrenerek baktığını gördüm. Sevgilisinden de yeni ayrılmış, bizi böyle görünce daha bir hüzünlendi adam başlarda, dert yandı kısa bir süre, sonrasında da muhabbetin akışına bıraktı kendini.

Yolculuğumuzun ilk aşamasını tamamlamıştık, bunun haklı gururunu yaşıyorduk. Arabada kırk beş dakika boyunca sigara içemediğimizden yaktık birer tane, iner inmez. Yolu gözledik biraz, geçen araçların nerede durabileceğine bakıyorduk. Işıkların yakınındaydık ancak tam da transit geçiş noktası olduğundan dolayı araçları burada durduramazdık, biz de çantaları sırtlanıp yürümeye başladık Eskişehir yönüne doğru. Trafiğin nispeten durulduğu, büyük arsaların yanında bir yer bulduğumuzda çantaları indirip omzumuzda havlularla otostop çekmeye başladık. Saat 11:00’e geliyordu, önümüzde de uzunca bir yol vardı. Yanımda Dut olduğu sürece hiçbir şey sorun değildi ancak hava karardığında ne yapmamız gerektiğini bilmiyordum.

Yarım saat boyunca sadece bir tane araba durdu, onda da bizden bile genç olduğunu sandığım üç tane eleman vardı, tiplerini beğenmediğimizden yolladık, zaten altlarındaki araca bakınca uzun yola gitmedikleri de belli oluyordu. Onlardan beş – on dakika sonra bir tane çift kabin kamyonet durdu, o da gideceğimiz yöne gitmiyordu. Biz de birer sigara daha yakıp aheste aheste otostoba devam ettik.

“Emre!”
“Efendim canım.”
“Sen ne ara başvurunu falan yaptın? Kimse son ana kadar bilmiyormiş gibiydi.”
“Seninle tanışmadan önce.”
“Peki bana neden hiç söylemedin? Hadi beni bırak, kimseye söylememişsin.”
“Sormadılar” dedim gülerek, “şaka bir tarafa, ben neredeyse unutmuştum bile başvurduğumu. Umutsuzca ve öylesine bir başvuruydu, olumlu ya da olumsuz bir yanıt gelmeden söylemeyeyim dedim kimseye. Hani sonuçta olur ya da olmaz, maskara olmak var işin ucunda.”
“Neden maskara olasın?”
“Ya ne bileyim, öyle düşündüm. Seninle Viyana konuşmasını yaptığımız gün önkayıt yapmaya hak kazandığımı bildiren bir mail aldım. O günkü durgunluğum da ondandı. Hiç beklemediğim için yıkılmış gibiydim o gün, zaten seninle tanıştığımdan beri günlerin nasıl geçtiğini anlamamıştım. Dolayısıyla okula başvurduğum da aklımdan çıkmış gitmiş. Kabul edildiğimi öğrenir öğrenmez de ilk seninle paylaştım.”
“Hımm, neyse, zaten ben de geliyorum, değişen bir şey olmaz” dedi gülümseyerek.
“Sen geliyor olmasaydın ben nasıl dayanırdım bilmiyorum.”
“Nasıl yani?”
“Vazgeçmeyi düşünmeye başlamıştım. Sen bir taraftan, arkadaşlar bir taraftan, bırakıp gitmek çok zor gelecekti. Tamam, bizimkileri burada bırakıp gitmek hala içimi buruyor ama sen de geldiğine göre, dayanması çok daha kolay olacaktır.”
“Ee sen ayarladın mı her şeyini? Nerede kalacaksın? Yer, yurt falan?”
“Yok daha bakmadım onlara, internetten araştıracağım, sen?”
“Bizimkini okul ayarlıyor, sıkıntı yok bende. Senin orada tanıdığın vardı, yanında çalışacağın, ona sorsan?”
“Şu tatili bitirelim de hepsini ayarlayacağım canım.”
“Oradaki yurt sistemi de bizimkilere mi benziyor acaba?”
“Bilmem gid…”
“Gençler, ne tarafa?” diye bir ses duyduk, lafım yarım kalmıştı. Elimiz havada konuşmaya dalmışız, gelen arabayı bile görmedik.

Saçları kırlaşmış ama genç görünen bir adamla, yine aynı şekilde bakımlı, en fazla otuz yaşında gösteren bir kadın vardı. Gayet güler yüzlüydüler. En fazla altı – yedi yaşında bir aile arabaları vardı, görünüşe göre onlar da tatil sezonunu açmışlar. Antalya yönüne gidiyorlardı. Bu da Afyon’a kadar beraber gidebilecekleri anlamına geliyordu. Bagajda sadece tek çanta için yer olduğundan diğer çantaları kucağımıza alarak oturduk arka koltuğa.

“Ne konuşuyordunuz hararetli hararetli?” dedi gülerek kaptan şoförümüz, “kornaya basacaktım biraz daha duymasaydınız.”
“Önümüzdeki sene Viyana’da okuyacağız da ikimiz de, onunla ilgili konuşuyorduk” dedi Dut olanca sevecenliği ile.
“Viyana ha?” diye araya girdi şoförün eşi, “geçen sene tur ile gitmiştik oraya, muhteşem bir yer. Her yer tarihi bina…” diye başlayan uzun bir Viyana muhabbetine girdik. Ardından yaptıkları seyehatler, eğitim, evlilik hikayeleri…

Her ne kadar muhabbet başlarda hoş olsa da, gitgide sadece kadının kendini methetmesine dönüştü. Bir sürü şehir gezmişler, yok Milanoda çok güzel butikler varmış, Londra Soho’da çok güzel kahve içmişler, Barselona’daki katedral çok güzelmiş, Paris tam bir aşıklar şehriymiş… Anlattı da anlattı. İnsanın ses tonundan bile gerçekten paylaşmak için mi yoksa gösteriş yapmak için mi anlattığı belli olurdu ve bu kadın kesinlikle paylaşmak için anlatmıyordu. Çok büyük ihtimalle yakın çevresi kadının bu muhabbetlerinden sıkılmış ve artık gezi maceralarını dinlemiyordu ancak kadının içindeki önlenemez hava atma isteği doyuma ulaşmamış olacak ki ilk bulduğu kişilere akıtıyordu zehrini.
Eşi de anlamış olacak ki sıkıldığımızı, karısına kaş, göz, öksürük ve imalarla durmasını işaret ediyor fakat kadını dizginleyemiyordu. Diyalog olarak başlayan muhabbetimiz, kadının monologuna dönüşmüştü. Dut’un patlamak üzere olduğunu farkettiğimde sağlı sollu dinlenme tesislerine gözüm ilişti. Sivrihisar’da olmalıydık. Şoförün mola vermeye hiç niyeti yoktu. O sırada Dut’un yakarır gibi sesini işittim: “Zahmet olmazsa bizi sağda, Şoförler Cemiyeti’nin dinlenme tesisinde bırakabilir misiniz?” Hepimiz donakaldık. Dut’a baktım ama gözlerini kaçırdı. “Arkadan başka arkadaşlarımız geliyor otostopla da, burada buluşacaktık bu saatlerde” dedi telefonunu gösterip. Ömrümde tanıdığım en zeki ve pratik insanlardandı Dut. Bu arabadan ben de kurtulmak istiyordum lakin hiçbir planım ya da fikrim yoktu nasıl yapacağıma dair.

Çantayı aldık bagajdan, sevecenmiş gibi davranıp vedalaştık adını bile sorma tenezzülünde bulunmadığımız yol arkadaşlarımızdan. Cebimden telefonu çıkarıp saate baktım, 13:00’a geliyordu. Havanın kararmasına yedi saatten fazla vardı ve tek seferde gitsek beş buçuk – altı saatte tüketirdik yolu. Dut’un “üzerimizden şu kadının enerjisini atalım” teklifini, sanki teklif etmesini beklercesine kabul ettim. Çantaları yüklenip dinlenme tesisine doğru yürümeye başladık. Her ne kadar tesise giren yolun kenarında indirseler de çimlerin üzerinden kestirme bir şekilde benzinlik ve hediyelik eşya satan, yemek yenen kısımların arasından tuvalete ulaştık, Dut’un ihtiyacı vardı. Çantaları yemek yenen kısmın verandasında bulunan masalardan birine bıraktık, ben de oturup Dut’u bekledim. Geldiğinde çaylarımızı ısmarlayıp yolluk bisküvilerimizden atıştırmaya başladık.

Uykusuzluk gözümüzden akıyordu, kadının çenesi de iyice bezdirmişti ikimizi de. O sırada yanımıza küçük bir kız çocuğu geldi, 6 yaşlarında, kıvırcık, sapsarı saç, masmavi gözlerle gülerek geldi yanımıza. Dut çocuklarla çok iyi anlaştığından hemen kucağına alıp konuşmaya başladı “annen nerede, burada ne yapıyorsun?” diye, hemen arka masamızdaymış ailesi, o da öylesine geziyormuş. Göbekli, bıyıklı, saçları seyrelmiş, tam bir aile babası gülümsedi önce, önlerinde evde hazırladıkları saklama kabına konmuş yolluklarını yerken. Altında kendine eğreti duran bir sürü cebi olan bir şort ve mavi, askılı üstüyle tam bir günübirlikçi izlenimi veriyordu. Karşısında oturan eşi ise kaprisi, yarım kol bir tişörtü, kısa kesilmiş saçları ile tam bir tatilci anneydi. 10’lu yaşlarında bir kız çocuğu daha vardı yanlarında, yaklaşık onbir yaşında olmalıydı. O, anne ve babasına nispeten daha süslüydü.

Masalarına davet ettiler, ufaklıkla beraber icabet ettik masalarına, biz de azığımızı koyduk ortaya, birlikte yiyip içtik yarım saat kadar. Muhabbet ise gırla gidiyordu. Marmaris’e, bacanağın yanına, yazlığa gidiyorlarmış. Her sene tatillerini aynı döneme denk getirerek ailecek tatil yaparalarmış. Bizim otostop çektiğimizi öğrenince önce bir cıklamalar geldi, “yavrum tehlikeli değil mi?” gibilerinden de telkinler. Yine de anlayışlıydılar, özellikle Fikret Amca; “bırak çocukları gençliklerini yaşasınlar hanım” dedi eşi Vasfiye Teyze’ye. Tam onları uğurlayacaktık yollarına, “e biz de aşağı yukarı aynı yere gidiyoruz, gelin beraber gidelim” dediler, rahatsız etmek istemediğimizi söyledik ama yeterince yerleri varmış, minibüsle çıkmışlar yola. En arka koltuklar boşmuş.

Arka koltuktaki birkaç eşyayı da bagaja koyarak başladık işe. Bizim çantaları da attık, tıka basa doldu bagaj. Yolun ilk yarım saatinde Ezgi ve Esra ile ilgilenip Fikret Amca ve Vasfiye Teyze ile muhabbet ederek geçirdik. Ezgi’nin canayakınlığını zaten yanımıza gelmesinden anlamıştık, Esra ona nazaran biraz daha kaprisli olsa da beraber şarkılar söyledik, Ezgi’nin oyuncaklarıyla oynadık. Yolun dinginliğine daha fazla dayanamayan kızlar sızdı ister istemez. Biz de göz kapaklarımızı zor açık tutuyorduk. O sırada Fikret Amca imdadımıza yetişti; “gençler siz de uyuyun isterseniz, ben yaklaşınca uyandırırım sizi” dedi babacan bir ses tonuyla. Teşekkür ettikten sonra Dut başını omzuma koydu, ben de onun başının üstüne, elele tutuşarak kendimizi uykunun derinliğine doğru batmaya bıraktık.

Ne kadar uyuduğumu bilmiyorum, Dut kucağıma yayılmış, başını dizime koymuştu. Gözlerimi araladığımda hava alacakaranlıktı, güneş batmaya yüz tutmuştu. Ezgi ve Esra da ağızları açık bir şekilde uyuyorlardı. Gülümsedim. Yol atımızdan kaymıyordu, motor çalışır vaziyetteydi. Fikret Amca kafasını camdan sarkıtarak biriyle konuşuyordu. Gözlerimi ovuşturarak Dut’u kucağımdan kaldırıp Fikret Amca’nın yanına kadar gittim, Dut hala uyukluyordu.

“Hayırdır Fikret Amca?” dedim konuşması bitince.
“Heh uyandınız mı çocuklar? Ben de sizi uyandıracaktım, geldik Akyaka’ya” dedi yorgun sesiyle.
“Nereye?” dedim anlamayarak, uyku mahmurluğunu üzerimden atamamıştım.
“Akyaka yavrum, şu yokuşun aşağısı çarşı. Sizi orada bırakacağız, oradan sahile inip sağa doğru yürüdüğünüzde bungalovlarlar varmış, ister orada kalın, ister apartlar varmış çarşıda. Bungalovları geçip yoldan devam ederseniz de kamp alanına çıkıyormuşsunuz.”
“Fikret Amca çok teşekkür ederiz de ne gerek vardı, yol ayrımında bir yerde indirseydin bizi.”
“Yok yavrum, zaten yol üstü, 5-10 kilometre içeri girdik sadece. Yukarıya, kamp alanına bırakayım dedim de geçe kalacağız o zaman, hem de yoruldum, mola verirsem yola çıkması zor gelecek tekrar. O yüzden sizi burada indireyim ben” dedi çarşıya vardığımızda.

Fikret Amca’yla ben çantaları indirirken Dut hala gözleri ovuşturuyor, bir taraftan da esniyordu. Çantaları kaldırıma koyarak vedalaştık yol arkadaşlarımızla, Ezgi hala uyuyordu, Dut gidip uyurken öptü Ezgi’yi. Fikret Amca’yla telefon alışverişi yaptık, birbirimizin yakınlarına geliriz belki diye.

***

Sırtımızı sahil yönüne, yüzümüzü de daha demin indiğimiz, Fikret Amca’nın minibüsüyle tırmandığı yokuşa ve ardındaki yeşil tepeye dönerek çöktük kaldırıma, yanımızda çantalarımız. Dut başını omzuma koydu, hala uyukluyordu. Uzun süredir nikotinsiz olduğumuzun farkına varınca cebimden paketi çıkarıp tutuşturdum Dut’un ağzına, bi tane de kendime çıkardım. Sigaralarımızı tükettikten sonra kalkıp Dut’un elinden tuttum, onu da kaldırdım. Açık hava biraz kendine getirmişti, mahmurluğu azalmış, yüzü gülmeye başlamıştı. Beraber çıktığımız ilk tatil, yolu saymazsak, resmen başlamıştı. Elele tutuşup Fikret Amca’nın tarif ettiği yöne doğru yürümeye başladık. İlk önce sahile vardık. Hava kararmaya başlasa da hala seçilebiliyordu denizin berraklığı.

Takı, hediyelik eşya tezgahları vardı sahile inen yolda. Arnavut kaldırımından hafif bir eğimle sahile doğru yürüdük. Sahile vardığımızda sol tarafımızda demir atmış tekneler vardı, sağ tarafımızda da birkaç kafe. Dut denizi görünce çocuk gibi sevinip denize doğru koşmaya başladı, beni de çekiştiriyordu. Yakınına kadar gidip iezlonglarda oturanlara kamp alanını sorduk, sağımızda yükselen tepeyi gösterdiler, yolu da tarif ettiler. Ayakkabılarımıza kum dolmasın diye sahilden çıkıp taş döşeli yolu tuttuk, kamp alanına varana kadar. Uzak sayılmazdı ama yakın da denemezdi. On – onbeş dakika kadar yürüdük tepeye varana kadar.

Kamp alanının girişi göstermelik bir kapı ve çitlerle belirgin bir hale gelmişti. Nöbetçi kulübesi gibi bir yere danıştık, nereye kamp atabiliriz, fiyat nedir vs. diye, sağolsun görevli bizi yönlendirdi. Onbeş – yirmi metrelik çamların altında, denizi görebilen bir yeri seçtik. Ay o kadar güzel yansıyordu ki denize, seyretmekten kendimizi alıkoyamadık. Dut’un çadır kurma tecrübesi olduğundan krize dönüşmeden kurduk iki kişilik iglo gibi olan çadırımızı. Aslında çok basitmiş kurması. Lastiklerle birbirine bağlı olan çubukları içiçe geçirip uzun iki çubuk yapıyorsunuz, onları da yuvalarından geçirip yarım daire şeklinde büktüğünüzde çadır kurulmuş oluyor.

*Arkası yarından sonra*
dahası...


Herkes yaya olarak gideceği için herkesi uğurladıktan sonra biz de bulvara çıkarak bir taksi çevirdik, öncesinde ise ilk açık bulduğum büfeden tuzlu bir kraker almayı ihmal etmedim. Midenin yatışması gerekiyordu. Eve bir sokak kala inip yürüme teklifime Dut da olur verince birer sigara yakıp, eve gitmeden önce askerlik şubesinin karşısındaki parkta banklara oturduk. Ankara’yı tepeden gören yerlerden birisiydi burası, kulağım Dut’ta olmasına rağmen dikkatim Ankara’da idi. Herkesin gri, ölü, memur şehri deyip beğenmediği Ankara benim için dünyanın en güzel kentiydi.

“En sevdiğin şehir neresi?” diye sordu Dut, bu düşüncelerimi duymuşçasına. “Yeterince şehir gezmişsin, neresi en güzeliydi? Nerede yaşamak isterdin?”
“Ankara!”
“Ciddi misin?”
“Evet.”
“Ama burada deniz yok?” dedikten sonra kendi espirisinden kendisi de iğrenerek kötü bir kahkaha taklidi yaptıktan sonra ekledi “cidden neden Ankara?”
“Küçük bir ilçeden geldim biliyorsun, gözümün ilk açıldığı, ilk biramı içtiğim, uzatmayacağım, her şeyin ilki Ankara’daydı benim için. Ben burada ben oldum. Mutlaka geldiğim yerden bir şeyler getirdim ama burada tamamlandım ben. Tüm ergenliğim, arkadaşlarım, hayatım burası oldu. Buradan daha küçük bir yerden geldiğim için de bulunmaz bir nimetti burası benim için. Peki sen? Neresi senin şehrin? Dur tahmin edeyim, İstanbul?”
“Bilemediniz beyefendi.”
“Aa? Şu an gerçekten şaşırdım, neresi peki?”
“Önceden İzmit’ti, şu anda burası ama aslına bakarsan ben öyle bir şehrin tutkunu falan olmadım hiçbir zaman. Şehirlerin kendisi cazip gelmez bana. Ne bileyim, İzmir’de Kordon’da olsaydım, şimdi Adalar’da olsaydım, Ortaköy’de waffle yeseydim, Hopa’da yaylada olsaydım, Urfa’da ocakbaşında olsaydım gibi özlemlerim olmaz. İnsan özlerim ben. Mesela bir arkadaşım Çorum’da okuyordu, sırf onunla bir süre takılmak için Çorum’a gittim.”
“Harbiden mi?”
“Evet.”
“Nasıldı peki?”
“Ne nasıldı?”
“Çorum.”
“Öyle sıradan, sıkıcı bir yer ama dedim ya şehirler önemli değil benim için. Abi Çorum’da ne işim var, sen Ankara’ya gel burada takılırız demem. Çünkü ben ne şehre, ne oranın ortamına gidiyorum, sadece arkadaşım için gittim. Aynı şekilde yarın Kuru Iğdır’a yerleşse, sırf onu görmek için giderim.”
“Muhakkak canım, ben de buradaki arkadaşlarımdan, yaşanmışlıklardan dolayı seviyorum burayı.”
“Hayır öyle değil. Merzifon’da arkadaşın olsa oraya takılmaya gider misin?”
“Gitmem herhalde.”
“Ondan bahsediyorum işte ama İstanbul’da tanıdık birisi olsa, öyle samimi olmadığın, davet etse seni koşarak gidersin.”
“Evet giderdim.”
“Bundan bahsediyorum.”
“Anladım, kalkalım mı? Uykum geldi iyice.”
“Evet kalkalım” dedikten sonra sigarasını söndürüp girdi koluma, boşta kalan eliyle de kolumu tuttu, o şekilde şubenin etrafından dolanıp eve vardık. Olabilecek en sessiz şekilde Dut’un odasına ulaştık.
“Soyun!”
“Dut çok yorgunum” dedim bitkin bir sesle.
“Bir şey yapmayacağız, ben de yorgunum. Sokak kıyafetlerinle bu yatağa giremezsin zaten, ayrıca sana dokunmak istiyorum.”
“Ya pijamalarım falan hepsi burada zaten. Tamam aklımdan ilk geçen böylece sızmaktı ama tebdili kıyafetsiz huzura alınmadığımızı da unutmuş değilim.”
“Hayır pijama da yok!” dedi Dut kararlı bir ses tonuyla.
“Madem öyle istiyorsun” dedikten sonra boxerımla kaldım, Dut da aynı şekilde sadece altında küloduyla girdi yatağa.
“Sarıl!”
“Gel bakalım” dedikten sonra alıştığımız uyuma pozisyonuna girdik, üzerimize de pikeyi alarak.

Bu şekilde uyumak beni her zaman tedirgin ederdi. Çocukluğumdan beri hava çok sıcak olsa bile mutlaka şort, t-shirt giyerdim yatmadan önce. Acil dışarı çıkmam gereken bir durum olur, deprem olur, yangın çıkar, birisi gelir tedirginliğinden dolayı yarı çıplak yatma fikri hiç çekici gelmemiştir bana. Kaldı ki Dut’un evindeyiz ve Bahar da evde. Mutlaka müsade istemeden ya da çat kapı girmezdi içeriye ancak yine de tedirgin etmeye yetiyordu. Yarı çıplak uyuma gerginliğini üzerimden attıktan sonra birden bu gecenin arkadaşlarımı gördüğüm son gece olduğu aklıma geldi. Bu düşünce tüm uykumu kaçırmıştı.

“Dut” diye fısıldadım Dut’un kulağına.
“Hıı” diye bir yanıt aldım fısıltıma karşılık olarak.
“Su içmeye gidiyorum, belki bir tane de sigara içerim, ister misin sen de?”
“Off giyinmesi çok sıkıntı şu an.”
“Bornozun kapının arkasında, onu getiririm. Hem zengin gösterir” dememden sonra gülerek kalktı yataktan.
“İyi tamam getir, uyutmayacaksın sen bu gece bizi, belli.”
“Yok canım, uyuruz sigaradan sonra” dedikten sonra kalkıp şortumu giydim.

Güneşin doğmasına az bir zaman kaldığı için hava hafif serinlemişti, sırt çantamın üstündeki yakası kaymış, rengi atmış, gece yatmalık t-shirtümü de üstüme geçirdikten sonra Dut’a bornozunu verip geçtim mutfağa, Dut da esneyerek ardımdan girdi mutfağa. Işık gözlerimizi alacağı için antrenin ışığını açıp o ışıkta içtik sularımızı. Sigaraları da yakıp çıtırtılarını dinleyerek çektik içimize. Oradaki ilk günüm aklıma geldi, üç ayda her şey o kadar hızlı gelişmişti ki, üç ay önce hiç tanımadan yanında uyandığım kadınla şu anda ayrılmaz bir bütün olma yolunda ilerliyorduk, hayatlarımızı bile birbirimize göre şekillendirmeye başlamıştık.

“Yanlış mı yapıyorum acaba?” diye direk konuya girdim.
“Neyi?” dedi Dut, şaşırmadan. Aramızda bu şekilde başlayan diyaloglar çoğalmıştı zira.
“Gitmekle.”
“Neden öyle bir kanıya vardın?”
“Herkesi, her şeyi ardımda bırakıp gidiyorum. Bir şeyler yanlış geliyor.”
“Kime göre? Neye göre? Bak Emreciğim çok görmüş geçirmiş birisi değilim ama en azından bu yaşıma kadar sırça köşkte de büyümedim. Buna dayanarak diyebilirim ki şu dünyada doğru diye bir şey yok.”
“Nasıl yani?”
“Doğru da yanlış da göreceli kavramlar bence. Tüm insanların üzerinde mutabık kaldıkları bir doğru ya da yanlış bulamayız. Belki birkaç istisna çıkar ancak onun da karşı tezleri sunulabilir. Yani yaptığın bir şeyin doğru ya da yanlış olduğunu düşünmektense o şeye inanıp inanmadığını oturt kafanda. Sen inanıyorsan doğruluğuna, yap. Genel yargılar seni etkilemesin. Nasılsa başka bir inanışa göre o yaptığın şey yanlış olacak.”
“Sen boş vakitlerinde yaşam koçluğu mu yapıyorsun?”
“Yolacak kaz bulabilirsem neden olmasın?” dedi gülerek “herkesin düşünerek içinden çıkabileceği durumlar için kendisine ukalalık edecek, ahkâm kesecek insanlara para ödüyorlar ne de olsa.”
“O kadar da küçümseme canım.”
“Bence öyle abi. Neyse hadi yatalım, gün ağardı. Of Emre ya, uykunun içine ettin! Ne güzel uykum vardı.”
“Tamam Dut’um kızma, uyuturum ben seni.”
“Nasıl olacak o?”
“Ninni söylerim” dedim gülerek.
“Zevzek!” deyip omzuma vurduktan sonra tekrar yatağa doğru yol aldık, iyice bitkin düşmüştüm ama uykum da dağılmıştı. Yalnız kollarımda Dut olunca Kumadam göz kapaklarıma kumlarını serpmeye başlıyordu, çok geçmeden ikimiz de derin bir uykuya daldık.

***

Uyandığımda öğle vakti olmalıydı, içerisi oldukça aydınlıktı. Perde kapalı olmasına rağmen güneş göz alıyordu. Dut ise hala ölü gibi yatıyordu, uyandırmadan ayak ucundan kalkıp mutfağa yöneldim. Damacanın canını çıkararak üç büyük bardak su içtikten sonra dolabı açınca hayal kırıklığına uğradım. Dolaptaki şişede soğuk su vardı. “Neyse” deyip karın doyurabileceğimiz neler var onlara göz gezdirdim. Yeterince yumurta vardı, kaşar peynir az kalmıştı ama omlet için yeterliydi. Birkaç domates ve bir tane salatalık, zeytin, beyaz peynir. Bir öğrenci evinden beklenmeyecek potansiyele şahitlik ediyordum. Ben yıllarca boşuna erkeklerle kalmışım, bir kız evine çıksam demek ki Ali ve Samet ile yaşadığımız gerginliklerin hiç birisini yaşamayacaktım. Dolapları karıştırdığımda kavonoz içinde çay da buldum. Her açtığım dolap kapağında tekrar şaşırıyordum, sallama değil, demlemelik çay vardı, demlik poşeti.

Isıtıcıya suyu koyup dolaptan tavayı çıkardım. Yağın kızmasını beklediğim süre zarfında çayı da demlemiştim. Çok geçmeden omletler de hazır olunca Dut kapıda belirdi, belki de çoktan beri oradaydı, farketmemiştim.

“Oo aşçıbaşım, nedir bugünkü şefin önerisi?” dedi gülümseyerek.
“Sana omlet yaptım, kaşarlı. Ben de seni yiyeceğim” deyip üstüne atladığımda çığlık atıp kendisini banyoya kitledi.
“Sen vejetaryen değil misin oğlum?” diye bağırdı içeriden, “herkese söylerim bak göstermelik vejetaryen olduğunu.”
“Hadi yıka yüzünü de gel, şu tatil işini konuşacağız. Çay da var.”
“Tamam geliyorum, sen doldur çayları.”

Mükellef bir sofradan hallice kahvaltımızı tüketirken bir taraftan da yol planımızı konuşuyorduk. Ertesi gün ya da sonraki gün yola çıkmayı kafaya koymuştuk. Yolluk bir şeyler pişirmeyi düşünüyordum ama düşününce zahmetli geldiği için vazgeçip hazır bir şeyler çıkılamaya karar verdik.

Plan belliydi, Eskişehir Yolu’na çıkacak, Mesa’nın oradaki kavşakta, sabahın köründe beklemeye başlayacaktık. Yol uzun, havanın da sekize doğru karardığını düşünürsek ve buna bekleme sürelerimizi de eklersek bir gün içerisinde yolu tamamlamak için plan uygun görünüyordu. Güzergâhımız Sivrihisar üzerinden Afyon, oradan da Fethiye yol ayrımından Akyaka! Havaya girmiştim ben de. Tek eksiğimiz çantalar ve yolluğumuzdu. Kahvaltının ardından kirlilerimizi çamaşır makinasına atıp yolluk almak için attık kendimizi sokağa.

Döndüğümüzde çamaşır makinası görevini tamamlamış vaziyette bizi karşıladı, elimizdeki yükte ve pahada hafif yolluklarımızı mutfağa bırakıp çamaşırları kuruması için salona kurduğumuz ayaklı tele astık, geceye kadar kurumarı gerekiyordu, ertesi gün yola çıkıyorduk zira.

Çamaşırlar kururken bir taraftan da Dut’un kusursuz planının üzerinden geçiyorduk. Bütçe yeterliydi, gönlümüzce eğlenecektik. Alkole ve bilimum yakın çevre gezinmelerine paramız vardı. Bir gece takılmak için Marmaris’e gitme planımız da vardı. Etrafta diğer gezilecek her yerin planını çıkarmıştık, kağıt üzerinde kusursuz bir rotamız vardı ancak Dut, bunların sadece plan olduğunu, başımıza ne geleceğini ve bizi neler beklediğini bilemeyeceğimizi söyledi. Böyle söyleyince bir tedirginlik yaratmadı değil, sanırım niyeti de bu idi.

Dut arkadaşından çadır ve tulumu almaya gittiğinde ben de yolluk erzakları hazırlayıp bilgisayarın başına geçtim. Otostopçu forumlarından en uygun otostop noktalarına bakıyordum. Otostopçular için vikipedi sayfası bile varmış. Düşününce animelerin bile vikipedisi olduğuna göre otostobun da olması yadırganmamalıydı. Güzergâhı ve bekleme noktalarını belirledikten sonra kapattım bilgisayarı.

Dut akşamüstü omzunda iki uyku tulumu ve iki kişilik çadırla geldi eve. Biraz gecikmişti ama lafa dalmıştır diye üzerinde durmadım. Odaya girdiğinde HitchWiki’den edindiğim bilgileri gösteriyordum, okuduğum blogları. Daha önce bu deneyimi yaşamış olanlardan öğreneceğimiz çok şey olacaktı. Aynı zamanda Sivrihisar’a kadar olan yol benim ailemin yanına giderken sürekli kullandığım güzergâh olduğu için konaklama tesislerini, arabaların yoğun olarak geçtiği yerleri biliyordum. Haziran’ın sonlarına geldiğimiz bu günlerde, rotamıza uyacak araç bulmak da çok zor olmayacaktı, en azından öyle düşünüyorduk.

*Arkası yarından sonra*
dahası...


Muhabbet muhabbeti açıyor, biz anlattıkça masadan kahkahalar yükseliyordu. Karnımıza ağrı girmişti gülmekten. Bir ara Dut’un telefonu çaldı, o an Laz ve Mustafa lise anılarına dalmışlardı, muhabbetten uzaklaşıp Dut’u izlemeye başladım. Elinde telefon telaşlı bir şekilde masadan kalkıp tuvalete doğru yöneldi ama içeri girmeden önünde hararetli hararetli konuşmaya devam etti. Konuşması bitince masaya tekrar geldi, azğı kulaklarında. Ellerini kaldırıp herkesi susturduğu sırada sendeledi, az kalsın düşüyordu üstüme, toparlayıp tekrar kaldırdı ellerini, biz de pür dikkat söyleyeceği şeyi bekliyorduk;

Arkadaşlar! Şimdi Emre gidiyor ya...” diye söze başladı, biraz durakladıktan sonra gülerek konuşmaya devam etti “şimdi orada tek başına uyum sağlaması zor olacak. Yeni arkadaşlar edinecek, çevre oluşturacak, ev ya da yurt bulacak falan...”
“Ee” dedim cümlenin sonunu merak ederek.
“Şimdi Emreciğim” dedi bana dönerek, dili iyice peltekleşmişti “senin onları tek başına yapmana gönlüm razı olmadı” dedi elini masaya vurup, gözlerini gözlerime dikerek.
“Ee?”
“Eesi erasmus başvurum kabul edilmiş!” dedi insanlara dönüp bağırarak.

Son cümlenin ardından öylece kaldım. Ne erasmusu? Ne başvurusu? Ne kabulü? Hiç bir şey anlamamıştım. Derya, Nergis ve Kuru, Dut’un boynuna sarılarak kutluyor, öpüyorlardı. Geri kalanımız ise birbirimize soran gözlerle bakıyorduk.

“Biri de bana açıklasın! Ne kabulü?”
“Seninle birlikte Viyana’ya geliyorum!”
“Nasıl yani?”
“Şöyle yani, senden ayrı kaldığım sürede gittim erasmusu araştırdım, Viyana Üniversitesi ile anlaşması varmış bizim okulun. Ben de alttan girdim, üstten çıktım, Suat Amca’nın nüfuzunu kullandım, bir şekilde kendimi kabul ettirdim!”
“Erasmusa?”
“Evet.”
“Viyana’ya?”
“Ay evet! Tek tek soracak mısın?”
“Allaaaah” deyip sarılıp kucakladım Dut’u. Uzunca öptükten sonra başımı kaldırıp “herkese benden bira!” diye bağırdım. İnanamıyordum duyduklarıma. “Siz yine biliyordunuz değil mi?” diye sordum kızlara, kaşlarımı çatıp. Sadece pis pis sırıtan iki surat ile karşılık verdiler.
Dut’un da Viyana’ya geleceği haberinden sonra keyfim iyice yerine geldi, ardarda devrilen kadehlerin de bu keyifte katkısı yok değildi. Mekanda kalan tek grup bizdik ve bizi de kibarca göndermek için rakı bardağına yolluk biraları doldurarak getirdiklerinde kalkma vaktinin geldiğini anladık. Yollukların ardından hesabı ödedikten sonra ayakta duramayacakları taşıyıcı ekip hâli hazırda bekliyordu. Bahadır biraz kötü olmuştu, Nergis de pek iyi sayılmazdı. Dışarıda biraz yürüyerek ayılmalarını sağlamayı düşünüyorduk. Dut, Kuru, Nergis ve Derya bağıra bağıra şarkı söylüyorlardı, Konur’dan Yüksel’e döndüğümüzde metro girişinin yakınındaki kokoreççiyi görünce oraya doğru koşmaya başladılar, biz de Rıza, Laz, Bahadır, Muhterem ve ben arkadan aheste aheste sohbet ederek geliyorduk, Mustafa Kızlar ile birlikte kokoreççiye koştu. Herkes sırayla siparişlerini verdikten sonra kokoreççi bana döndü;

“Sana nasıl yapayım hocam?”
“Yok ben almayayım.”
“O yemez abi, vejetaryen de kendisi” diye lafa karıştı Mustafa.
“Ne olmuş?” dedim şakayla karışık tersleyerek ancak bu konuda bilmeden üstüme gelinmesinden hiç hoşlanmıyordum.
“Ne anlıyorsun oğlum et yememekten? Kokoreçten bir şey olmaz, kokoreç ye bak.”
“Ya bi’ git, memnunum ben halimden.”
“Oğlum bak kelleşiyorsun” dedikten sonra ortamdan küçük bir kahkaha koptu.
“Kınama oğlum, çocuğunda çıkar. Karmanın seni ne kadar çok sevdiğini sen benden iyi bilirsin.”
“Sorma ya, Hacer’e şişko diye diye biz göbek yaptık. Doğru diyorsun, sen yeme kardeşim, ne yaparsan yap arkandayım.”
“Sen de hemen çark ediyorsun be Mustafa!” diye karşılık verdi Laz. “Oğlum bak kafan çalışmaz, hem ne oluyormuş yenmeyince? Dünyayı sen mi kurtaracaksın?” diye üsteledi.
“Evet ben kurtaracağım” dedim üzerinde pek durmayarak, zaten anlatacak kafada değildim. “Bahadır sen nasıl oldun?” diye Bahadır’a döndüm. Hem konudan uzaklaşmak hem de Bahadır’ı yoklamak için. O da elini kaldırıp durumunun iyi olduğunu belirtip kokoreçe gömüldü.

Herkes karnını doyurduktan sonra evlere dağılmaları zor olacağı ve o saatte ulaşım aracı olmadığı için kızlar Kuru’ya, erkekler de Bahadır’a gitmek için hareketlendi. Muhterem’in arabası vardı ancak alkolü fazla kaçırdığı için o da Bahadırlar’a gitmeye karar verdi. Bize de çok ısrar ettiler, hatta hep beraber Bahadır’a gidelim fikri atıldı ortaya, Bahadır da çok heveslendi ama birkaç gün sonra çıkacağımız gezi için hazırlanmamız gerekiyordu. Ayrıca bu kadar tantanalı ve kahkahayla geçen gecenin ardından feneri ağlayarak söndürmek istemiyordum. Ne de olsa birkaç gün sonra gidecek ve onları uzunca bir süre göremeyecektim. Uzun uzun sarıldık hepsiyle de, öpüştük, koklaştık. Duygusal bir hava bürüdü hepimizi de. Göz yaşlarına mahal vermeden olaysız ayrıldık ama hala dönüp birbirimize el sallıyorduk farklı yönlere giderken.


*Arkası yarından sonra*
dahası...


Blogger tarafından desteklenmektedir.