Nedir güzel? 90-60-90 vücut ölçüsü mü? Sarışınlık ve renkli göz? Sıfır beden? Bakımlı olmak? Kozmetik malzemeleri kullanmak? Kırışıksız bir cilt? Özgüven?

Venus and the Lute Player
Gelin güzellik kavramını taa en başından ele alalım. Rönesans'a gidelim mesela. Solda resimde gördüğünüz kadın tipik Rönesans dönemi kadını (15-16. yy arası), beğendiniz mi? Beğenmediniz mi? Neden? Dönemin güzellik kavramı bu idi halbuki. Balık etliden hallice hatta tombul. Peki neden kadın bu haliyle güzeldi o zamanlar? Hatta büyükannelerinizi dinleseniz onlar bile "kadın dediğin etli butlu olur, şimdiki kızlar hep çirkin, çıta gibi" ya da benzeri cümleler kurarlar, güzeli tasvir ederken. Şimdi toplumsal açıdan ele alalım, güzelliğin ne olduğunu. Rönesans döneminde ya da o yıllarda diyelim sadece maddi imkanı iyi olanlar düzgün beslenebiliyordu ve göbekli insanlar iyi beslenmiş olarak görülüyordu. Yani maddi durumu iyi ki güzel şeyler yiyerek şişmanlayabiliyor. "Fakir dediğin zayıftır." O zamanlarda inanış buydu, şişmansan zenginsindir. Nasıl? Kafanızda biraz şekillendi mi güzellik kavramı? Şekillenmedi mi? Devam edelim. Peki neden şişman olma hevesi vardı? Çünkü kadınlar, doğum yaptıktan sonra hayatta kalabilmelerini bu kilolara borçlu olduklarını düşünüyorlardı. Yani para = güzel yemek = fazla kilo = neslin devamı.

Madem öyle, neden şimdi tahta gibi kadınlar güzel? Sıfır beden, kırışıksız? Heh, şimdi de onu açıklayalım. Daha sonra ise sanayi devriminden sonra -ki dünyanın miladıdır neredeyse- yeme içme alışkanlıkları da değişti. Artık tarım, hayvancılık daha modern bir şekilde yapılıyor, daha fazla üretiliyor ve bununla paralel olarak da fiyatlar hızla düşüyordu. Artık alım gücü iyice artmış ve her isteyen istediği besine ulaşabiliyordu. Herkes dilediğince şişmanlayabiliyordu, artık şişmanlık zenginlik göstergesi değildi. 20. yy sonları, 21. yy başlarında ise her alanda olduğu gibi gıda alanında da sanayileşme kötüye kullanılmaya başlandı. GDOlar, toplu hayvan kıyımları derken artık gerçek yemek bulmak gittikçe zorlaşıyordu. Yediğimiz her besin sağlıksızdı ve olması gerekenden çok daha fazla kalori sağlıyordu bedenimize. Hele ki fast food diye bir kavram çıkardılar ki "modern"leşen toplum ile birlikte vakit darlığından dolayı insanlar bu fast food denen çöplere rağbeti artırdı, besinlerin kalitesi azaldı, kalorisi arttı ve yapılan araştırmalarla da şişmanlığın sağlıksız olduğu açığa çıktı. Zayıf kadınlar daha rahat doğurabiliyorlardı, doğumdan sonra hayatta kalmak için yağlarına ihtiyaçları yoktu. Peki şimdi ne olacaktı? Kaliteli ve sağlıklı besin tüketip zayıf kalmak gerekiyordu. Ve artık sağlıklı ve "gerçek" besinleri maddi durumu iyi olanlar  alabiliyordu. Yani artık zayıflık zenginlik göstergesiydi. Yani para = sağlıklı yemek = zayıf beden = neslin devamı.

Tabi bu zayıf olmanın bokunu çıkaran insanlar da yok değildi. Nasıl ki zenginlik hırsı varsa bunu göstermenin de hırsı baş gösterdi insanlarda. Sanıyorlardı ki ne kadar zayıflarsa o kadar zengin gösteriyorlardı. Böylelikle de sıfır beden adında saçma bir kavram çıkardılar 2000lerin başında. Normal bir insan bünyesiyle bunu başarmak oldukça zor olduğu için de Anoreksiya hastalığına tutulanlar olmuştu ki hala da var böyle aptallar.

Peki kırışıksız bir cilt? Yaşlanmayı geciktirmek, en azından boyalar, kozmetik ürünleri ardına saklamak? Açıklamasam bile bunu zaten anladınız, mantığı çözdünüz zaten ancak ben yine de açıklayayım. Bu sefer bir etken daha var. Deminden beri saydığım sebeplerin aynısı burada da geçerli. Parası olan kozmetik ürünler alabiliyor, genç ve kırışıksız kalabiliyor, yani yine iş paraya dayanıyor. Ayrıca artık hayatta kalma olgusu yemekle ilişkili değil o kadar. Artık hayatta kalmak kariyer, iyi iş, iyi eğitim, "güvenlikli" bir site ya da ev ile ölçülüyor. Dolayısıyla o kozmetik ürünleri alabilenler bunlara sahip olabilecek parası olan, yaşlı olmadığı için hala çalışabilir ve bu yaşam standardını hala devam ettirebilir, neslini de sürdürebilir. Yani kırışıksız cilt = gençlik = çalışmaya devam edebilime/kariyer yapabilme = para = yüksek yaşam standardı = neslin devamı.

Bu saydıklarımın hepsi bilinçaltımızın bize anlatmaya çalıştığı inanışlar. Peki bu bilinçaltı nasıl besleniyor, nasıl ikna oluyoruz güzellik kavramının bu şekilde olduğuna? Rönesans döneminde bu süreç biraz daha zordu, fısıltı yoluyla yayılıyordu bu inanışlar ama artık medya bu süreci olabildiğince hızlandırıyor. Bunu yaparken tabii ki sizin daha fazla tüketmenizi sağlamak için sürekli yeni ürünler ile yapıyor ve güzelliği, gösterdikleri ürünleri satın alarak sağlayabileceğinize inandırarak yapıyorlar. "Şu marka kıyafeti alırsan güzelsin, yoksa değilsin ve neslini devam ettiremezsin!" Hiçbirimiz güzellik kavramının bu düşünceyle şekillendiğinin farkında değiliz, ancak hormonlarımız bize bunu gösteriyor. Tabii kapitalizmin tüketici toplum yaratma dürtüsünü de gözardı etmemek gerekir.

Aslında hepiniz güzelsiniz, sadece bunun farkında olun.
dahası...


9 yılın ardından tekrar ÖSS'ye gireceğim (gerçi adı YGS mi olmuş LYS mi olmuş, öyle bir şey olmuş. Düşünün o kadar bilgim var) MF çıkışlıyım ve MF-4'ten (arkadaş yeni yeni adetler çıkarmışlar, MF-4 nedir ya?) neyse işte MF-4'ten ortalama 300 civarında, biraz daha fazla olabilir bir puan almam gerekiyor, girmek istediğim üniversite için. Şimdi bunun için çok mu kasmak gerekiyor? Ne bileyim "usta, sen biraz matematik kas, az biraz fen yap, sözelden de ortalama üstü yap yeter" gibi bir önermeniz var mıdır? Bir de kaç farklı sınava gireceğim? Ne yapacağım? Hiçbir şey bilmiyorum, bi' yol gösterin gözünüzü seveyim.
dahası...


Bazen yalnızca sevmek gerekir. Hayır, bir annenin evladını sevdiği gibi değil, bir martının denizi sevdiği kadar hiç değil. Dağlar, okyanuslar, dünyalar ya da evren kadar da değil. Bu kadar basit olan bir kavramı -ki sevmek gerçekten basit bir kavramdır, onu zorlaştıran ve karmaşık hale getiren bizleriz- eşsiz olarak icra etmek gerekir. "Kadar, gibi vs." gibi kıyaslar kullanarak sınırlandırmamak gerekir sevmeyi, sadece sevmek gerekir. Benzetmelerden kaçınarak, benzersiz bir şekilde... Ortalama yüz yetmiş santimetre sevmek gerekir. Çünkü dostlarım, ortalama bir insan kulacı olan yüz yetmiş santimetre, sonsuzluğu kucaklamaya yetecek ölçüdedir.

*Fotoğraf, 2010 yılı sevgililer gününde Avusturya/Viyana'da Stephans Meydanı'nda insanlara bedava kucak dağıttığım sırada çekilmiştir.
dahası...


Saygıdeğer okurlar, belki bir kısmınızın haberi vardır, olmayanlarlar için haber edeyim dedim. Onlayn olarak yayınlanan muhtemelen bir çok dergi vardır ancak ben sadece iki tanesini bulabildim. En azından blogcuların imece usulü çalıştığı bu iki dergiyi buldum. Birisi BlogLifeTR diğeri ise BlogUM. Ocak sayısı için BlogLifeTR'de konuk yazarlığım kabul gördü ve iki adet yazı ve içerik analizi ile katıldım Ocak sayısına. Henüz her sayfasını okuma fırsatım olmadı ancak içerik bakımından oldukça zengin bir dergi olduğunu söyleyebilirim. BlogUM dergisini ise daha tam olarak inceleme fırsatım olmadı, ona da en yakın zamanda göz atacağım ve Şubat sayısı için ona da bir yazı yazacağım, konuk yazarlık başvurum orada da kabul görmüş. Öncelikle belirtmeliyim ki beş kuruş para vermiyorlar, gönüllü olarak yapıyorsunuz bu işi ya da benim gibi kendinizi tanıtmak olarak düşünebilirsiniz yahut kalıcı bir iz bırakmak, herhangi bir oluşumun içerisinde bulunmak vs. Mutlaka buralara yazdığımız yazılarla da bunu sağlayabiliriz ancak böyle bir derlemenin içerisinde olmak ayrı bir haz.

Neyse sadede geleyim. Asıl amacım yaşadığım hazzı sizinle paylaşmaktı ancak ondan ziyade eğer siz de böyle bir haz yaşamak isterseniz yukarıda linkleri mevcut olan dergilere konuk yazarlık isteğinizi, bir form doldurarak arz edebilirsiniz. Hatta edin! Gelin hepimizin en seçmece yazılarının toplandığı bir mecmuamız olsun. Okumak isteyenler için içinde yer aldığım BlogLifeTR dergisi Ocak Sayısı ve umarım önümüzdeki ay yer alacağım BlogUM dergisi Ocak sayısını paylaşıyorum. İyi okumalar.

Eğer gömülü olarak çalışmazsa (ki kaç keredir deniyorum olmadı) bu linkten ulaşabilirsiniz.



ps: BlogUM dergisi Bloggerlar Çalıyor projemizin de destekçisi olduğunu ayrıca belirtti, keyfime keyif kattı. Proje ile ilgili bizden haber bekliyorlar. Bir siz destek vermediniz şu projeye be sevgili blogcular! Şikayetim yaradana...

dahası...


Ortada kutlanacak, sağa sola para saçacak, pahalı hediyeler almayı gerektirecek bir durum yok.
İnsanlar, kendinize gelin!
Çılgınlar gibi dağıtacak bir durum da yok.
Çaresiz gibi 01.01.2013 - 00:00'ı umutla beklemeniz de anlamsız.
Yeni bir başlangıç? Pehh, isteseydiniz o başlangıcı dün de yapabilirdiniz, geçen hafta da.
Yeni yıl size altın tepside bir şeyler sunmayacak, hayatınızı birden bire değiştirmeyecek.
Bu kadar aciz misiniz?
Tüm bu değişiklikleri yapacak olan kendinizsiniz, unutmayın bunu.
Diyete başlamak için pazartesiyi bekleyen, para biriktirmek için aybaşını bekleyen insanlardan hiçbir farkınız yok.
Neyse yine de kırmayayım hevesinizi, siz takılın ama güzel şeyler olmasını yeni yıldan beklemeyin, kendiniz yapın. Bu kadar da sorumluluktan kaçılmaz canım!

Bu arada iyi ki bitti 2012, hiç sevmemiştim zaten.
dahası...


İki gün önce size "n'aber?" diye sormuştum. Bana böle bir soru sorulduğunda "normal" diye yanıtlıyorum. Normal, çünkü anlatmaya değer hiç bir şeyim yok. Kötüye giden bir şeyim yok, iyiye giden de. Her şey normal. Gelelim aslında o soruyu neden sorduğuma.

Farkında mısın bilmiyorum ama hiçbirimiz birbirimizin hatrını içten sormuyoruz. Zorunluluk gibi soruyoruz sadece "nasılsın?" diye. Dolayısıyla yanıt da "iyi" sadece geçiştirilmek için sarfedilmiş bir cümle oluyor. Üstelemiyoruz, üstelenmesin de zaten. Anlatılmak istense anlatılırdı, şayet gerçekten cevabı merak edilip sorulsaydı.

Genelde bu hatır sorma işlemi en kısa zamanda atlatılmak istenir ki asıl mevzuya gelinsin. Çoğunlukla karşı tarafın cevabını duymayız bile, o sıra kendi anlatacağımız şeye odaklanmışızdır, lafa nasıl gireceğimizi kurgularız. Ve sanki atlı kovalıyor gibi, "iyi" yanıtını aldığımız an kendi derdimizi/sevincimizi paylaşmaya başlarız. Ya da karşı tarafın anlatacağı şeyi merakla bekleriz.

İşte bu yüzden sormuştum, "gerçekten nasılsınız?" diye. Size içten sorulmasa bile kendiniz kendinize içten bir şekilde sorun bunu. Görünüşe göre hiçbirimiz, diğerinin çok da umrunda değiliz, siz kendinizin umrunda olun.
dahası...


Nasılsınız? Hayır, ciddi anlamda nasılsınız? Nasıl hissediyorsunuz? Keyfiniz nasıl? 
Size en son kim gerçekten hatrınızı sordu? Ben soruyorum. Gerçekten nasılsınız? "İyidir" deyip geçiştirmeyin, çok basit olan bu soruya ilk kez düşünerek cevap verin. Buraya cevap vermeseniz bile kendinize verin. Sadece bir anlığına durup, başka hiçbir şey düşünmeden bunu bir düşünün.  
Kendinize sorun.

"Nasılım?"
dahası...


Blogger tarafından desteklenmektedir.