Devam eden günlerde Dut ile daha sık görüşür olduk, bu görüşmeler genelde internet ve telefon üzerinden olsa da giderek birbirimize alışıyorduk. Onun iş güç, benim okul, ödev derdine üç boyutlu görüşemez olduk, sadece kitle iletişim araçlarını kullanıyorduk. Aslında iyi geliyordu Dut, onun sayesinde Pelin daha az aklıma düşer olmuştu. Okulda da yemeklerimi yalnız yiyordum artık. Zaten bu hafta sadece bir kere aramıştı beraber yiyelim diye, onu da ben reddettim. Bir gün dersteyken Dut aradı, ara verilmesini bekleyerek geri aldım;

“N’aber Emre?” dedi her zamanki neşesiyle.
“İyilik Dut, dersteydim açamadım. Senden n’aber?”
“Sorun değil, haftasonu ne yapıyorsun?”
“Ödev!” dedim yılgın bir sesle.
“Beynin eriyecek ders çalışmaktan, dünyayı sen mi kurtaracaksın? Biraz ara ver de dışarı çıkalım. Hava durumunda haftasonu güneşli diyor, hatta hava 22 derece olacakmış!”

Gerçekten de bu hafta hava hep kapalıydı ve bunalmıştım bu havadan “oha! Çok güzel olurdu, ben de bıktım bu havalardan ama işte teslim etmem gereken bir maket var, çizimler falan tamam da kes yapıştırlar kaldı.”
“Yardım lazım mı?” dedi hevesli bir şekilde.
“Hayır demem” dedim gülerek “ama bu gece sabahlamayı düşünüyordum okulda, buraya gelir misin?”
“Gelirim tabi! Bana da eğlence olur.”
“Tamam o zaman, istediğin vakitte gel, ben burada olacağım.”
2 saat sonra Dut damladı, fakültenin önüne kadar gelmiş. Dersten çıkınca karşımda belirmesine şaşırdım: “Ne işin var burada?”
“Sen çağırdın ya!”
“Yok öyle değil, fakülteyi nereden buldun?”
“Sordum” dedi muzip gülüşüyle.
“Aç mısın?”
“Her daim!”
“Burada mı yiyelim yoksa Ankuva’ya falan inelim mi?”
“İnelim! Akşam için de bir şeyler alırız.”
“İyi düşündün, benim aklıma gelmemişti. Nizamiyeye kimliğini bıraktın mı?”
“Yoo.”
“Nasıl girdin peki içeriye?”
“Otostop!” dedi baş parmağını kaldırarak “ODTÜ’ye, Hacettepe’ye başka türlü almıyorlar, alışkanlık.”
Gülümsedim “Servise daha var, oyalanalım o zaman biraz.”
“Ne gerek var ya? Alt tarafı Ankuva, şuradan otostop çekeriz.”
“Burası Bilkent, pek duran olmaz.”
“Ben otostop çekeceğim de durmayacaklar ha? Yürü gidiyoruz, yolu göster!” dedi kendine güvenir bir şekilde. Dut’un tekliflerine karşı koyamıyordum, bunu da kabul ettim.

Gerçekten de söylediği gibi oldu, beş dakika bile beklemeden bir araç durdu, hem de Jaguar! Ankuva’ya gidiyormuş, bizi de oraya kadar bıraktı. Önce yemek yenecek yerleri dolaşıp ikimize de uyacak yemek aramaya başladık. İyi ki Dut çok etobur değil de sebzeli bir şeyler yemeye kolay ikna oluyordu. Yemekten sonra dışarı çıkıp keyif sigaralarımızı tükettik, markete gitmek için tekrar girmiştik ki uzaktan Pelin’i gördüm, bizim olduğumuz tarafa doğru yürüyordu;

“Hasiktir!” dedim kısık bir sesle.
“Ne oldu?” dedi Dut, baktığım yöne bakarak: “Kim o?”
“Pelin” dedim sesim titreyerek.
“Hadi ya? Sen bu kız için mi yamuldun? Tamam çirkin değil de Prenses de değil yani.”
“Öyle” diyebildim sadece.

Mesafe gittikçe kapanıyordu ama henüz beni farketmemişti. Tam birbirimizin görüş mesafesine girmiştik ki Dut elimi tuttu, her bir parmak arama parmakları denk gelecek şekilde! Pelin’le göz göze geldiğimizde bakışlarını istemsiz elime indirdi;

“N..n’aber Emre?” dedi şaşkın bir şekilde.
“İ..iyidir Pelin, senden? Dedim aynı şaşkınlıkla “tanıştırayım, Pelin, Dut.”
“Merhaba” dedi Dut ve Pelin aynı anda.

Söylenebilecek söz yoktu, Dut hariç hepimiz şok içerisindeydik. Dut’un da keyfi yerinde olacak ki etrafına gülücükler saçıyordu. “Peki o zaman” dedi Pelin “Ben sizi tutmayayım, sonra görüşürüz” sonra Dut’a döndü “tanıştığımıza memnun oldum” dedi.
“Bilmukabele” diye yanıtladı Dut, çok eğlendiği belliydi bu durumdan.

Hepimiz gitmekte olduğumuz yönlere doğru yürümeye devam ettik. Dut elimi bırakmadan ve bana yakın olan omzunun üzerinden bir kez daha arkaya dönüp baktı ve gülerek “hala bakıyor” dedi ve yanağıma bir öpücük kondurdu: “umarım bunu da görmüştür.”

Daha önce de yürürken koluma girerdi ama bu daha başkaydı, resmen sendeledim. Alış veriş arabasını aldım, sanki hiçbir şey olmamış gibi alış verişe başladık. Ne ben ne Dut mevzunun üzerine konuşmadık. Dut arabayı aldı elimden, reyonlar arasında gerçek araba sürer gibi sesler çıkararak ilerliyordu. Abur cubur reyonuna geldiğimizde neredeyse tüm rafları boşalttı;

“Dut bu ne?”
“Bir sürü çikolata, gofret!” dedi çocuksu bir neşeyle.
“Kim yiyecek bu kadarını?”
“Ben!” dedi gülerek.
“Nerene yiyorsun anlamıyorum ki! Nasıl böyle zayıf kalabiliyorsun?”
“Sibel Can diyeti uyguluyorum” dedi ciddi bir ifade takınmaya çalışarak ama kendine hakim olamayıp güldü “yok ya bak göbeğim var” dedi göbeğini şişirerek.
Yine güldürmeyi başarmıştı “başka ne alalım? Şarap falan ister misin?”
“Hayır, ödev yapacağız!” dedi despot öğretmen edasıyla “kahve, kola falan alırız.”

Alış verişi tamamlayıp yine otostopla okula geri döndük. Herkes ödevi son dakikaya bırakmış sanırım, atölye epey kalabalıktı. Bilgisayarlar kurulmuş, maket malzemeleri masalarda, kağıtlar, bilgisayar çıktıları, herkes hazır. Sabahlayacak öğrenciler bir kağıda isimlerini yazıyorlardı, Dut’u da Tuğçe olarak yazdık. Tuğçe, o gün sabahlamayacak, sevdiğim bir arkadaştı, sorun yapmazdı yani ismini kullanmamızı. Aldıklarımızı pencerenin önüne koyduk, bilgisayarı masanın üstüne yerleştirip kullanacağımız malzemeleri hazırlarken Dut da etrafı süzüyordu.

“Ne kadar büyükmüş burası, hangi dersler oluyor burada?”
“Tasarım ve çizim dersleri.”
“Anladım. Ee nereden başlıyoruz?” dedi ellerini ovuşturarak.
“Dur, önce elimizde neler var onlara bakalım, millete de danışalım” diyerek elimdeki eşyaları bırakıp ayağa kalktım.

Ben önde, Dut arkada masaları dolaşmaya başladık. Dut ellerini arkadan kavuşturmuş, denetleme memuru gibi geziyordu masaları. İlgiliydi yapılan işlerle, herkese sorular soruyordu, anlamaya çalışıyordu. Atölyedeki herkesle tanıştı, kendisini çabuk sevdirdiği için ara sıra benden vakit kalan zamanlarda diğerleriyle muhabbet ediyordu. Sadece bana değil, atölyedeki herkese ufak tefek yardım ediyordu.

Artık hepimizin enerjisinin düşmeye başladığı gece geç bir vakitte Dut, hoparlörlerin bağlı olduğu bilgisayardan Cem Karaca – Bindik Bir Alamete şarkısını açtı. Önce hiç birimiz anlamadık, sesi yükseltip ortada oynamaya başladı, sızmak üzere olan kim varsa tuttu kolundan ortaya aldı, hep beraber göbek atmaya başladık. Şarkının sonlarına doğru tüm atölye ayaktaydı, oynamayanlar, oynayanları çembere alıp el çırpıyordu, bir taraftan da kahkahalar yükseliyordu. Şarkının bitiminde ise “kahveler şirketten!” diye bağırıp ısıtıcının düğmesine bastı “biraz mola verin yahu! Uyuyorsunuz hepiniz!”

Gerçekten de ilaç gibi geldi. Herkesin motivasyonu tekrar yükseldi, benim de. Son bir gazla hafta sonu yapmam gereken ödevleri bile tamamlamıştık Dut’la. İşlerin bitmesinin rahatlığıyla bir ara koridora çıkıp bizimkilerle mini kale maç bile yaptık, yorulunca da kendimizi pencere önündeki kaloriferin üstüne bıraktık, oturmak için elverişliydi. Birer sigara yaktık, başını omzuma koydu;

“Bitti değil mi ödevlerin?” dedi uykulu bir ses tonuyla, dudakları iyice büzüşerek.
“Sayende” dedim derin bir nefes alarak.
“O zaman hafta sonu çıkmamak için mazeretin kalmadı” dedi başını omzumdan kaldırmadan.
“Evet kalmadı” dedim gülümseyerek “uyumak istersen alt katta rahat koltuklar var.”
“Yok, dolmuşlar başlamıştır, eve gideyim, biraz uyuyayım sonra duş falan derken akşamı ederim zaten. Akşam ODTÜ’de konser var, gidelim mi?”
“Olur, ben de öğleden sonra gider biraz uyurum.”
Dut’u durağa bırakıp servisle uğurladıktan sonra atölyeye dönüp 1-2 saat kestirdim. Bitkin bir şekilde dersi de bitirdikten sonra soluğu evde aldım. Uyumadan önce duşa girdim ki hem uykuya daha fazla vakit kalsın hem de daha rahat uyurdum. O kadar yorgundum ki kafayı koyar koymaz uyudum, taa ki Dut’un aramasına kadar;
“Alo” dedim uykulu bir sesle.
“Uyuyan güzel, hala uyuyor musun?”
“Hı hı” dedim uyku mahmurluğuyla, gözlerimi bile açmadan.
“Hadi kalk, hazırlan! Konseri kaçıracağız!”
“Saat kaç?”
“6’yı geçiyor, konser sekiz buçuk, dokuz gibi başlar.”
“Daha varmış. Bu arada konser kimin?”
“Daha yok! Hadi anca hazırlanırsın! Konser Nekropsi’nin.”
“Hiç dinlememiştim, nasıl müzik yapıyorlar?”
“Ya onları gelince konuşuruz, hadi ben bir buçuk saate ODTÜ’de olurum.”
“Dur kapama!” diyemeden kapadı.

Kalktım, ayılmak için yüzümü yıkadıktan sonra bir kahve yaptım, sigaramı da yakıp Ali’nin yanına oturdum. Her zamanki gibi bilgisayar başında canavar kesiyordu, kırip miymiş neymiş o kestikleri, ben de anlamadan izlemeye koyuldum, bir taraftan da sohbet ediyorduk;

“Kimle konuşuyordun kanka?”
“Dut’la, konsere gideceğiz de.”
“Allah muhabbetinizi artırsın” dedi bıyık altından gülerek “daha dün Pelin Pelin diye ağlıyordun, hemen başkasını buldun. Sen de az yere bakan, yürek yakan değilmişsin kanka” dedi imalı bir şekilde.
“Yok be oğlum, arkadaşım benim Dut.”
“Sen o Dut’tan pekmez yapmadın mı geçen gün bizdeyken?”
“Saçmalama lan! Filmden sonra uyuduk, Yerde yattım ben.”
“Hadi ya? Çakmadın mı sen buna?”
“Oğlum çakmak falan nasıl konuşuyorsun? Arkadaşım diyorum!”
“Ya bırak kanka ya! Kız vermedi demiyorsun da.”
“Ağzını topla Ali!” sinirim tepeme çıktı, aldım kahvemi odama geçtim. Ali’ye katlanamıyordum artık. Üstümü değiştirip çıktım dışarıya. Yolda tekrar Dut’u aradım, nizamiyede buluşmak için sözleştik, o da çıkmış evden.
Nizamiyede kısa bir bekleyişin ardından Dut küçük pembe çiçekli, basma, diz hizasında mor elbisesi, pembe taytı, turuncu converseleri, hardal rengi kaşe montu ve rengarenk beresiyle dolmuştan indi. Benim ise üstümde kanvas, kahverengi pantolon, süet spor ayakkabı, sarı tişört üstüne kareli kırmızı oduncu gömleği ve deri mont vardı. Dut’un yanında çok sade kalıyordum. İnsanın Dut’a bakınca bile içi ısınıyordu, bir de bana bak!
“Selam delikanlı” dedi olanca neşesiyle, içi içine sığmaz bir hali vardı.
“Selam. Söyle bakalım nasıl gireceğiz içeriye?”

*Arkası yarından sonra*
dahası...


Sadece gülümsemekle yetindim. Son cümlesinin sonu işitilmeyecek yükseklikteydi, sanırım uykuya yenik düştü.

Dizimi başından hafifçe uyandırmadan çekerek yastığa koydum. Yine de uyandı “nereye?” diye sordu, “geliyorum” deyip çıktım odadan. Ali ve Samet her zamanki gibi oyunlarının başındaydı yalnız bu sefer gürültü yapmıyorlardı. Başımı salona uzattım, Ali kaş göz yaptı, “yok bir şey” gibilerinden başımı salladım. Mutfağa geçip iki bardak su kapıp tekrar odaya döndüm. Dut yatağa iyice yayılmıştı, rahatsız etmemek için suları komidine koyup, yorganı üstüne yavaşça örttüm. Yerdeki minderleri birleştirip, battaniyeyi de üstüme çektim. Ellerimi başımın arkasında birleştirip sırt üstü yatarak durum değerlendirmesi yaptım. Kimdi bu Dut? Nasıl hayatıma bu kadar hızlı giriyordu? Gerçi Pelin de bu hızla girmişti hayatıma, ne olduğunu bile anlamadan gelişivermişti olaylar. Göz ucuyla baktım Dut’a, mışıl mışıl uyuyordu, uyurken de çok tatlıydı. Acaba yanında mı uyusaydım diye düşündüm, sonra yatağın darlığı aklıma gelince iyi bir fikir olmadığının farkına vardım. Çok deli uyurdum zaten, kıza rahat vermezdim. Ben de uykuya daha fazla direnmedim. Sudan bir yudum alarak bıraktım kendimi uykunun kollarına.

Sabah uyandığımda Dut hala uyuyordu, hem de nasıl uyumak! Yastığı yere düşmüş, üstü yarı açık, kolunun teki de neredeyse yere değiyordu. Yanağının üzerine yattığı için ağzı yarım açık kalmış. Uyurken bile gülümsetebiliyordu. Pencereyi açık unutmuşum dün gece, içerisi biraz soğumuş. Kalkıp onu kapattım, sonra çıkıp yüzümü yıkamaya gittim. Buzdolabını açtığımda tek eksiğin yumurta olduğunu görünce sevindim, cepte pek para kalmamıştı zira. Hırkamı üstüme geçirip markete gittim. Hazır gelmişken omletlik malzeme alayım da güzel bir kahvaltı yapalım diye düşünüp mantar, yumurta ve süt aldım. Sonra dünden kalan sütün yeteceği aklıma gelince bıraktım sütü yerine. Evde peynir zeytin vardı, mısır gevreği falan karın doyurmadığı için nadiren alırdım zaten, bakındım, başka alacak bir şey bulamayınca kendime küçük bir çikolata aldım. Adetimdir, ne zamanmarkete alış verişe girsem, çıkarken kendimi ödüllendiririm, bunu da genelde çikolata ile yaparım. Eve döndüğümde Dut hala uyuyordu, Ali ve Samet de öyle. Saate bakmak hiç aklıma gelmemişti. Saate baktım daha 10’a geliyordu. Sigara almak için odaya girdim elimdeki poşetleri mutfağa bırakarak. Tekrar Dut’a baktım, yorgana sarılmış yatıyordu. Acele etmedim, yaktım sigaramı ve omlet malzemelerini çıkardım. Severek yaptığım şeylerin başında geliyordu yemek yapmak, bulaşık olmadığı sürece. Mantarları doğradım, yumurta, süt ve baharatlarla çırpıp, yağlanıp kızdırılmış tavaya gönderdim. Annemin mutfağı olsa asla izin vermeyeceği omleti atarak çevirme hareketini, kendi mutfağım olduğundan beri oyun haline getirmiştim. Omletleri hazır ettikten sonra, bir taraftan sigaramı içiyor, bir taraftan da masayı hazırlıyordum. Çayı da demlenmeye bırakıp kitabımı açtım. Samet ve Ali’nin bu saatlerde uyanmayacağını bildiğimden ötürü rahattım. Yarım saat, kırk dakika sonra Dut geldi balkona:

“Günaydın.” dedi uyku mahmuru haliyle.
“Günaydın.” diye yanıtladım kitap ayracını kaldığım sayfaya iliştirirken.
Gerinip esnedi “Donatmışsın yine.”
“Nacizane” dedim, biraz da eserimle gurur duyarak, “hadi elini yüzünü yıka, ben de çayını doldurayım.”
“Tamam geliyoaaayhhh! Amma esnedim. Tamam yüzümü yıkayıp açılayım ben” dedi esneyerek.

Söndürdüm sigarayı, çaydanlığı yanıma aldım. Omletleri de mikro dalga fırında ısıtıp tabaklara servis ettim. Dut bir ayağını altına alarak oturdu masaya. Omletten ilk lokmayı aldıktan sonra yine yutmadan konuşmaya başladı:

“Sen neymişsin ya!” dedi ağzı tıka basa dolu halde.
“Abartma Dut, omlet bu.”
“Benimle evlenir misin?”
Güldüm: “sen de bir omlete kanıyorsun, daha önce kaç kişiye teklif ettin bunu?”
“Reçel ne reçeli?”
“Çilek. Annem yaptı.”
“Maşallah ana oğul ne marifetliymişsiniz.”
“Teşekkür ederiz, bir bardak daha çay?” dememle bardağını uzatması bir oldu. Resmen yemeği bırakıp Dut’un telaşını izliyordum. “Boğulmasan bari bir gün.”
“Yok conom, boğolmom.”
Kahvaltıdan sonra tekrar salondaki koltuklara uzandık. Yattığımız yerden sigaralarımızı tüttürüyorduk.
“Oof çatlayacağım!” dedi göbeğini ovuşturarak.
“Ben dedim sana insan gibi ye diye! Soda getireyim mi?”
“Var mı?”
Yanıtlamadan ayağa kalkıp buz dolabından iki tane soda kaptım “buyur.”
“Çok sağol ya!”
“Ne demek.”
“Saat kaç oldu bu arada?”
Doğrulup telefona baktım: “Onbir buçuk, neden sordun?”
“Salı değil mi bugün?”
“Evet, hayırdır?”
“1’de dersim var, sonra da işe gideceğim.”
“Tamam o zaman ben seni durağa bırakayım, bugün de ben tatil yaparım, ödevim vardı zaten.”
“Gerek yok ya, ben giderim.”
“Yok ya, kaybolursun falan. Hem çıkayım da sigara alayım, bitmek üzre.”
Üstüme hırkamı geçirirken Dut da odadan eşyalarını topluyordu, çabuk bir hamleyle üstünü de değiştirmişti.
“Hazırım, gidebiliriz.”
“Tamam.”

Dut’u durağa bıraktıktan sonra sigara alıp eve döndüm, kirlileri toplayıp attım makineye, ders çalışma hevesi henüz gelmediği için ortalığı toplayarak değerlendirdim vaktimi. Bulaşıkları da yıkayıp yerlerine yerleştirdikten sonra tekrar kitabıma döndüm, çamaşırların yıkanması bitene kadar.

Makinanın sıkma sesine dayanamayan yarı evcil canavarlar sırayla salona döküldüler. Ufak tefek muhabbetlerle geçiştirdiğim bu birliktelik zamanlarını makinanın durma sesiyle yarım bıraktım. Çamaşırları asarken evde dursam da ders çalışamayacağımı farkedip, asma işleminin ardından giyinip çıktım evden. Okula gitmeyecek olsam da buluşacak birilerini bulurdum. Mustafa’yla görüşürdüm belki.

Aradım Mustafa’yı, vakti varmış. İzmir Caddesi’nde buluşmak için sözleştik. Buluşma vaktinden erken gediğim için bir süre yalnız başıma bankta müzik dinledim, çok geçmeden de Mustafa damladı;

“Hayırdır lan? Böyle dertli gibi çökmüşsün” dedi omzuma vurarak.
“Yok lan ne derdi” dedim kulaklığı çıkarırken.
“Ne var ne yok?” dedi yanıma oturduktan sonra.
“Aynı demeyi isterdim de epey gelişme var. O değil de sen neden buradasın?”
“Ya ananem rahatsızlanmış, duramadım ben de. Zaten sıkılmıştım Kıbrıs’ta, nefes alırım diye bir hafta astım dersleri geldim.”
“İyi etmişsin, nasıl şimdi ananen?”
“İyiye gitmiyor ya Emre. Önceden bilirsin hayat dolu kadındı, şimdi kanseri iyice yayılmış, gün sayıyor neredeyse.”
“Üzüldüm ya” dedim elimi omzuna koyarak “bende bile hakkı çok kadının, bir ara beraber gidelim hastaneye.”
“Ailesinden olmayanı almıyorlar ama sağolasın. Ee sen anlat, epeydir görüşmüyoruz, Pelin ne oldu?”
“Ne olmadı ki.”
“Anlat işte çatlatma.”
“Tamam dur, kola alalım, şu aşağıdan da bir puro kapalım da uzun uzun anlatırım.”
“Tamam.”
“Aç mısın?”
“Yok ya, yedim geldim.”
“Hadi o zaman.”

Havadan sudan muhabbetlerle büfeye doğru yürüdük, iyi soğutulmuş bir litre kolayı aldıktan sonra Necatibey Caddesi’ne doğru inen sokaktaki seyyar satıcılardan iki tane güzel vanilyanlı puroyu da kaptıktan sonra eski yerimize dönüp banka bıraktık kendimizi.

“Ee başla bakalım anlatmaya.”
“Başlayayım” dedim koladan bir yudum alarak “geçen hafta Pelin’in bir ödevi vardı, seçmeli ders mi almış ne almış, Autocad’e benzer bir programda çizim yapması gerekiyordu, ben de Pelin’i görürüm diye gittim yanına, hem de bir yardımım dokunur belki diye. Uğraşıyor bu falan, bir türlü işin içinden çıkamadı, kafayı yiyecek. Birkaç ufak komut girdim, Autocad ile aynıymış mantığı, hallolunca bu havaya uçtu resmen sevinçten, ne yapacağını bilemedi falan, ben de yanağımı uzattım, öpücüğümü aldım. Buna benzer bir kaç tane daha sorununu çözünce her seferinde uzattım yanağıma, her seferinde de içten bir şekilde öptü” dedim iç geçirerek.

“O zaman aranız iyi” dedi purodan bir nefes çekerek.
“İyiydi.”
“Ne oldu peki? İyisi mi sen şunu en başından anlat.”
“İlk zamanları biliyorsun zaten, en baştan anlatmama gerek yok. Ortak arkadaş ile tanışmıştık Pelin ile. Ben ilk gördüğümden beri beğeniyordum ama o pek yüz vermiyordu, yani nasıl desem, herhangi bir partiye, konsere çağırdığımda gelmiyordu. Sonra bu güz dönemi başında birkaç kez Kızılay’da, Tunalı’da karşılaştık ama beklenmedik bir şekildeydi, bunun da ilgisini çekmiş olacak ki sonrasında arada bir görüşür olmuştuk. Sonrasında bir barda karşılaşınca muhabbetimiz koyulaştı iyice.”

“Sonra?”
“Sonra işte daha fazla vakit geçirmeye başladık. Beraber ödev yapmalar, okuldan sonra takılmalar derken bir baktım gecem gündüzüm Pelin olmuş. Çok da yakın davranıyor diye ben hepten hem umutlandım hem de gönlümü kaptırdım. Beni de biliyorsun, tutamadım içimde. Vakti miydi, değil miydi hiç bakmadan bir gün haykırdım ben seni seviyorum diye.”
“Nasıl yani? Açık açık söyledin mi? İlan-ı aşk yani?” dedi bir taraftan da gülerek.
“Ne gülüyorsun lan?” dedim tersleyerek. “Aynen öyle yaptım.”
“Tamam kızma, o ne dedi?”
“Demedi bir şey.”
“Nasıl lan? Doğru düzgün anlatsana.”
“Demedi cidden bir şey.”
“Sana bölümündeki arkadaşın da dememiş miydi, söyleme, git öp, bir şey yap ama söyleme diye.”
“Ne yapayım, ben planla yürütemiyorum o işleri, nasıl geliyorsa öyle taşıyor içimden.”
“Sen bu kafayla devam et Emre, daha çok yalnız kalırsın. Sığır gibi atlarsan, açılırsan alacağın sonuç hep böyle olur. Biraz ağırdan sat kendini, cool ol, biraz yanaş, sonra uzaklaş bir süre. Biraz yi davran sonra arayıp sorma. Kendine iyice bağladıktan sonra da bir punduna getirip öpersin, bir şey yaparsın hoop oldu bitti işte.”
“Ben onu yapamıyorum işte.”
“Neyse nasıl açıldın peki?”
“Açılmaya karar verdikten sonra ben evde şaraplanmaya başladım, sonra aradı, kısa sürecek bir işi varmış, beraber o işini hallettik, ardından Sakarya’da ufak bir puba gidip oturduk. Happy hours mu ne varmış, içkiler ucuzdu, biz de birbiri ardına devirdik kadehleri. Masada sadece biz varız, neredeyse mekanda bile sadece biz varız. Bir çift daha vardı ama onlar köşede yiyiştikleri için pek görünmüyorlardı. Ben söylemek için yanıp tutuşuyorum ama cesaret de edemiyorum bir türlü. Biradan devam ettim içmeye, kaçıncı bardaktı hatırlamıyorum, saat geç olmaya başlayınca kalkmaya karar verdik, ben hala söyleyemedim tabi. Kalktık. Kızılayın yolunu tuttuk, tam bir sokak mesafe kalmıştı durakların oraya, ben orada patladım. ‘Yeter ya! Buraya kadar’ dedim biraz sesimi yükseltip. Ne olduğunu anlamadı tabi ama beni kendime getiren cümle bu oldu. ‘Şimdi söylemezsem daha da söyleyemem’ dedim ‘ben seni seviyorum!’ kaldı öylece, bir gülümsedi, bir ifadesiz kaldı, tam anlayamadım. Yüzüne baktım bir karşılık versin diye, ne bileyim ‘ben de seviyorum’ desin, öpsün, sarılsın, bir şey yapsın yani. Yapmadı” purodan derin bir nefes çekip anlatmaya devam ettim “sonra ne dedi biliyor musun? ‘teşekkür ederim’ sadece bunu dedi. Dedim ‘öyle değil, bildiğin seviyorum! Seni düşünmek, seninle görüşmek, konuşmak dışında yaptığım her şey fuzuli geliyor. Senden ayrı olduğum vakitlerde evin içinde volta atıp ofluyorum sadece. Kafayı yemek üzereyim.’ Neymiş efendim, ben onu doğru düzgün tanımıyormuşum, çok boş bir insanmış aslında. Dedim ‘ben de o yüzden bunca zaman bekledim, hemen açılmadım’ diye, ‘tanıyabildin mi bari?’ dedi, dedim yok, nereye tanıyorsun bu kadar zamanda.

‘Keşke içerken söyleseydin bunu, uzun uzun konuşurduk’ dedi, konuşalım hadi diye girdim koluna, otobüs kalmazmış şimdi başlarsak konuşmaya. Farketmez desem de dinlemedi, postaladı. İki yanağımdan da öpmeyi ihmal etmedi.”
“Allah Allah. Başka bir şey demedi mi?”
“Demedi” dedim derin bir nefes puronun ardından.
“Sonra konuşmayı kestiniz mi?”
“Yok, aksine daha da samimi olduk. O muhabbetin akşamına internetten sohbet ettik ki hiç adeti değildir. Sonra ben bunu bizim eve çağırdım yemek yiyelim diye, geldi. Yemekten sonra birer birer çekyatlara uzandık, çok samimi davrandığından ben dedim oldu herhalde bu iş. Farklı çekyatlarda yatarken müasde isteyip yanına geçtim, beraber yatmaya başladık, kolumu başının altına koydum, öylece yattık bir süre. Burun burunayız, nasıl mutluyum, heyecanlıyım. Telefonum çaldı o sırada, açmam gerekiyordu. Konuşurken elimi kaldırdım, bir şeyler anlatıyordum, elini elimin yanına getirdi, öylece baktı bir süre, telefonu kapatınca da ‘ufacık ellerin var’ dedi, ‘ekmek gibi’ sonra da güldü kendince, ufak falan da değil ellerim, anlam veremedim. Sonra elimin üstüne koydu elini, parmaklarımızı ölçüyorduk. Bana hep masum ve sevimli gelir o hareket, içim ısınmıştı resmen o sırada, öpmemek için kendimi zor tutuyordum.”

“Öpseydin oğlum. Kız tüm fırsatları önüne sermiş, neyi bekledin?”
“Ne bileyim, henüz üzerine de konuşmamışız ya, bir tedirgin oldum, ters teperse diye.”
“Ee sonra?”
“Sonrasında ben 18 gün bekledim.”
“Neyi bekledin?”
“Konuşmamızı. 18 gün boyunca o mevzuyla ilgili tek kelime konuşmadık. Yakınlığından zerre eksilmedi, hatta arttı, ben de sandım ki...”
“Ne sandın?”
“Çıkmaya başladık sandım, hep beraberdik yine ama ne bileyim huzursuz da olmaya başlamıştım. Ufaktan huysuzluk çıkarmaya başladım artık, 3-4 gün önce de bir bara gittik. Pelin, ben, Ali, birkaç tane de Pelin’in arkadaşı falan.”
“Ee” dedi gözlerini benden ayırmadan.
“Eesi benim bozuk atmam yüzünden konuşmak zorunda kaldı.”
“Ne dedi?”
“Arkadaşmışız.”
“Nasıl?”
“Bildiğin arkadaş. Hatta abisi gibiymişim, babası gibi. Beni hiç o gözle görmüyormuş, benim de görmemem lazımmış. Birbirimizi kadın erkek ilişkisi haricinde çok seviyormuşuz, böyle kalmalıymış. İsim koymamalıymışız.”
“O nasıl iş ya?”
“Ben de anlamadım.”
“Ne oldu sonra?”
“Sonra ben o barda yığıldım kaldım. Baya bildiğin içime oturdu bu durum. Ben neredeyse çıkıyoruz bile sanarken, arkadaşmışız meğerse. Öyle arkadaşlık mı olur? Resmen taciz ediyordum kızı. Öpüyordum durduk yere, sarılıyordum. Bunlar bardan gitti, beni de götürmeye çalıştılar ama inat edip gitmedim, içmeye devam ettim, kafam nal gibiydi.”
“Evin yolunu nasıl buldun?”
“Bulamadım.”
“Nasıl yani? Beni arasaydın, Rıza’yı falan, ne bileyim, birimiz toplardık seni.”
“Dut topladı sağolsun.”
“Dut ne lan?”
“Bir kız. Beni bardan o gece o toplamış.”
“Nasıl yani?” dedi, anlamamıştı.
“Ya işte ben yere yığılmışım o kadar içtikten sonra, Dut beni evine götürmüş.”
“Seni?”
“Evet.”
“Evine?”
“Evet.”
“Götürmüş?”
“Her kelimeyi tek tek soracak mısın?”
“Hayır da nasıl yani? Anlamadım ben. Sen baya sarhoş oldun Pelin gittikten sonra, kızın teki de aldı seni evine götürdü. Böyle mi cereyan etti olay?”
“Aynen öyle ama sandığın gibi bir sevişme, yatıp kalkma olayı yok. Ertesi gün beraber kahvaltı yaptık, dün de o bizde kaldı. Seni aramıştım ya kek var gel diye, işte sen gelmeyince aklıma Dut geldi, onu çağırdım onunla yedik keki. Sonra da film izleyip, şarap içip uyuduk.”

“Bir şey geçmedi yani aranızda?”
“Hayır geçmedi. Ne geçebilir ki? Kafam hala Pelin ile dolu.”
“Vay be Emre’ye bak! Bardan kız düşürmüş! Pardon kız bizim oğlanı düşürmüş. İlginçmiş ya.”
“Öyle, bu ara gündem karışık.”
“Nasıl peki o kız? Neydi Dut mu? Dut diye isim mi olurmuş?”
“Ya Dut lakabı, herkes öyle bilirmiş Dut’u. Aslında baya güzel, biraz başına buyruk ama bir taraftan da çekingen gibi, tam anlamadım.”
“İlginç gerçekten, neyse benim birazdan kalkmam lazım, dayımlarda yemek var, ona geç kalmayayım. Ne gündem varmış sende de arkadaş, saatlerdir anlatıyorsun bitmedi.”
“Sorma, hadi kalkalım o zaman, yavaş yavaş gideriz.”

*Arkası yarından sonra*
dahası...


Yarım saat kırk dakika kadar sonra Dut aradı.

“Emre Ümitköy Köprü’yü geçiyoruz şu an.”
“Tamamdır Dut, 3. Durakta ineceksin, ben de evden çıkıyorum.”
“Tamam, ben AVMnin önünde beklerim.”
“Aç mısın?”
“Aslında açım ya, kek o yüzden cezbetti biraz da.”
“Tamam, yemek de var.”
“Ev hanımı olmuşsun iyice.”
“İş başa düşünce mecbur. Hadi kapatıyorum, görüşürüz.”
“Görüşürüz.”

Hırkamı ve ayakkabılarımı giyerek çıktım dışarıya, Süheyla Teyze görevinin başındaydı, selamlaşmanın ardından yine duvardan atlayarak ve komşu sitenin binaları arasından Dut’un indiği durağa geldim. Ben vardığımda otobüs ayrılıyordu, Dut’u gördüm, rengarenk bir beresi vardı, diz altı şile bezinden etek, turuncu uzun bir hırka, turuncu converseler ve sırt çantası. Bereninn önünden perçemlerini çıkarmış, beni görünce gülümsedi, el salladı. İçten bir öpüşmenin ardından eve doğru yürümeye başladık.

“Çok uzak mı ev?”
“Yok, değil.”
“Sana ne oldu? Niye keyfin yoktu?”
“Kız meselesi ya, anlatırım bir ara.”
“Ohoo beyimiz aşık mı olmuş?”
“Gibi. Gel şu duvardan atlayacağız.”
“Bu ne ya? Ciddi olamazsın. Nasıl gidiliyor sizin eve? Bir daha gelmeye kalksam bulamam evi.”
“Ben de o yüzden seni bu şekilde getiriyorum zaten.”

Ben anahtarı ararken omzuma bir tane vurdu. Bu kızın neşesi hiç eksilmiyor her halde. Çantasını bulduğu bir köşeye attı ve hemen koltuğa kuruldu.

“Ee evin hanımı, donat bakalım masayı!”
“Sizi balkona alalım o zaman hanımefendi.”
“Tamam. Elleri nerede yıkıyoruz?”
“Hemen orada, banyoda.”
“Ben daha şaşalı ev beklemiştim, bildiğin öğrenci eviymiş burası.” bir taraftan konuşuyor, bir taraftan da odaları geziyordu, “Hop pardon, bu oda doluymuş.”
“Samet o. Uyanmış mı?” dedim kafamı Dut’un olduğu tarafa uzatarak.
“Yok uyuyor hala. Bilgisayar niye kucağında? O nasıl uyumak?”
“Aldırış etme” deyip ocaktaki yemekle ilgilenmeye devam ettim.
“Hangisi senin odan?”
“En sondaki.”
“İki kişi mi kalıyorsunuz burada?”
“Yok üç. O gün yanımda gördüğün uzun eleman da burada kalıyor, Ali.”
“Anladım. Odan güzelmiş. Benimkinden geniş hiç yoktan.”
“Yetiyor ya işte. Gel yemek ısındı.”
“Geldim. Ne kadar buranın kirası?”
“Maliyeden mi geldin sen? 500.”
“İyi fena değilmiş. Oo yemek de güzel görünüyor. İçecek bir şeyin var mı?”
“Dur, kola soğumuştur” dememin ardından bardakları da masaya koyup kuruldum sandalyeye. “Ee nasıl olmuş yemek?”
“Muhtöşöm!”
“Ağzındakileri bitir önce! Kıtlıktan çıkmış gibisin.”
“Ne yapalım, bizim evde yemek yapan yok.”
“Siz kaç kişi kalıyorsunuz evde?”
“İki ama bu ara Aylin’in sevgilisi de bizde. Bir bardak daha kola versene.”
“İyice doyurma karnını, kek var daha.”
“Sen cidden kek mi yaptın şimdi? Bunu da mı sen pişirdin?”
“Evet, neden şaşırdın ki?”
“Ne bileyim, maşallah.” dedi lokmasını yuttuktan sonra “Ellerine sağlık, çok güzel olmuş.”
“Kek?”
“Dur biraz nefes alayım! Off amma yedim, çatlayacağım!”

Yemek bitince içerideki koltuğa uzandı, yemeği fazla kaçırdı sanırım ya da birden yüklendiği için böyle oldu. Ben de fırından keki çıkarıp tabaklara servis yaptım. Salondaki orta sehpasına koyup diğer çekyata uzandım. Kolayı, bardakları ve Dut’un yeme alışkanlığından dolayı peçeteyi de ihmal etmeden sehpaya bıraktım. Bir süre televizyondaki saçmalıklarla dalga geçerek uzandığımız yerden geyik
yaptık. Sonra galiba Dut’un midesinde kek için yer açılmış olacak ki tekrar doğrulup keke yöneldi.

“Emre bunu kendin yaptığına emin misin?”
“Evet, neden?”
“Bunlar inanılmaz! Türk kahvesi mi bunun içindeki?”
“Evet ve ceviz.”
“Çok iyi ya!”
“Afiyet olsun ama şu yanaklarını sil, peçete getirdim bak.”
“Ya karışmasana! Böyle tadı çıkıyor bunun” derken yanağındaki kek kırıntıları tabağa düşüyordu, her yerinin sosa bulandığını söylemeye gerek bile yok.
“Peki sen bilirsin.”

Kapı açıldı, gelen Ali’ydi: “Ekildim amına koyayım ya!”

“Hayırdır?” dedim, bir taraftan da kaş göz yapıyordum yalnız olmadığımı göstermek için.
“Yok işi varmış, yok zaten gün boyu berabermişiz. Kafeden sonra şutladı beni, eve gitmedik. Ah çok pardon ya, misafirim var deseydin ya kanka, gelmezdim ben.”
“Yok sorun değil, merhaba Dut ben.”
“Dut mu? Ben de Ali.”
“Memnun oldum.”
“Ben de.”
“Neyse kanka ben odama gidiyorum, siz takılın.”
“Yok ya farketmez, biz geçeriz benim odaya, geç sen bilgisayarına. Kek var fırında.”
“Eyvallah kanka.”
“Geçelim mi odaya?”
“Olur.”

Dut çantasını kaptı ve odaya benden önce girdi. Kapıyı kapatıp üzerini değiştirmek için müsade istedi. Ben de o sırada mutfak dolabındaki zulama baktım ama şarabın yerinde yeller esiyordu!

“Ali! Burada şarap vardı, gördün mü?”
“Nerede kanka?”
“Burada, dolapta.”
“Kanka onu içtim ben ya, kusura bakma, yerine koyacağım ama.”
“Aferin Ali, aferin.” dedim sinirlerime hakim olarak. Tam ağzımı açıp bir şeyler söyleyecektim ki Dut içeriden seslendi, giyinmesi bitmişti. Bu sefer gecelik değil bir pijama altı ve eski soluk bir tişörtü vardı üstünde.
Biraz çekingen gibiydi odaya girdiğimde, öylece ayakta dikiliyordu. Çoraplarını da çıkarmış, ayak baş parmaklarını birbirinin üzerinde gezdiriyordu. Misafirliğe gelmiş çocuk gibi mahcup, elini ayağını koyacak yer bulamıyordu. Dut’tan beklenmeyecek bir tutum.
“Otursana, ne dikiliyorsun?”
“Nereye oturayım?”
“Geç yatağa otur işte.”
“Ne bileyim, belki sevmezsin yatakta oturulmasını, yerdeki minderlere de oturabiliriz diye düşünmüştüm” dedi yerdeki minderleri göstererek.
“Yok canım, keyfine bak. Dur ben kül tablası getireyim, Ali hepsini yıkamış. Kola falan getireyim mi? Aslında şarabım vardı ama bitmiş, kusura bakma. Tek ikram edebileceğim kola” dedim biraz mahcup bir şekilde.
Çantasını açtı, iki şişe kırmızı şarap çıkardı: “Ben hazırlıklıyım” dedi yine muzip bir gülümsemeyle.
“Süpersin! Kadeh getireyim ben.”
“Gerek yok ya! Şişeden içerdik, içersin değil mi?”
“Olur, dur ben tirbişonla kül tablası getireyim” diyerek odadan çıktım, döndüğümde yatağa kurulmuştu.
“Biraz yerleştim ama...”
“Yok canım yerleş ama bana da yer aç” yatağın baş tarafına geçtim, yastığı ve yorganı uygun şekillerde katlayarak ikimiz için de rahat bir şekle soktum yatağı, “rahat mı böyle?”
“Rahat rahat. Ne izleyelim?”
“Anime sever misin?” dedim. Bir taraftan da bilgisayarı açıyordum.
“Çok fazla izlemedim. Sadece Death Note izledim, o da iyiydi. Sonra istedim izlemek ama ne bileyim, hiç fırsatım olmadı.”
“İster misin izlemek?”
“Olabilir ama kaç bölüm? Uzun sürmez mi?”
“Yok sinema şeklinde, uzun metraj. Hayao Miyazaki filmi.”
“Aa duymuştum o adamı, hatta izledim bir tane filmini. Neydi adı? Hah, Ruhların Kaçışı!”
“En meşhur filmi o zaten. O zaman Ponyo’yu izleyelim mi?”
“Hadi başlat!” deyip iyice kuruldu yatağa.

Komidini ikimizin de rahat görebileceği bir yere çekip bilgisayarı da üzerine koydum. Şarabı açtım, kül tablasını ve şarabı aramıza aldım. Çakmak, sigara ve battaniyeyi de Dut’a verdim, ışığı kapatıp büyük abajuru fişe taktım. Her şey tamamdı, ihtiyaç molası haricinde yataktan kalkmaya gerek yoktu. Filmi başlatıp
yerime mevzilendim. Alt yazı başlarda sıkıntı yaratsa da biraz çabanın ardından düzeltmeyi başardım.
Kıkır kıkır gülüyordu: “Saçlara bak! Benimkilere benziyor, ne tatlıymış Ponyo.”

“Aynen.”
“Valla yenir bu.”
“Ee saat daha erken, bir film daha?”
“Olur” dedi. Sanırım şarap mayıştırmıştı, iyice yayıldı yatağa.
“Toparlan biraz ya! Miyazaki’den devam ediyoruz o zaman. Sıradaki film Komşum Totoro.”
“Gönder gelsin.”

İkinci filmi de bitirdiğimizde ikinci şarabı da yarılamıştık. Yatağın rahatlığı ve battaniyenin verdiği sıcaklık şarapla birleşince hepten mayıştı. Normal şartlar altında bu kadar erken uykum gelmezdi ama erken kalkınca benim bile uykum geldi. Uykuyu dağıtmak ve sigara dumanını bir nebze olsun odadan arıtmak için kalkıp pencereyi araladım, başım hafiften dönüyordu, ayağa kalkınca farkına vardım. Yatağa geri döndüğümde Dut tüm battaniyeyi üstüne çekti, dizime yattı. Kolumu omzuna koydum, gözleri kapalı bir şekilde konuşmaya devam etti:

“Anlat bakalım aşık, derdin ne senin?” dedi gözlerini açmadan.
“Derdim falan yok.”
“Sabah canın sıkkınmış, öyle dedin.”
“Ha onu diyorsun.”
“Evet, onu diyorum.”
“O zaman sana bir masal anlatayım” diyerek şaraptan bir yudum daha çektim. İlgisini çekmiş olacak ki gözlerini açıp yüzünü bana doğru döndü.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde Kaf Dağı'nın ardında bir krallık varmış. Bu krallıkta herkes sevgi, barış, kardeşlik içinde yaşamasa da hayatlarından memnun bir şekilde yaşayıp gidiyorlarmış. Günün birinde yolu krallıktan geçen bir ozan, hem para kazanmak hem de uzun yolun yorgunluğunu atmak için bir süre orada konaklamaya karar vermiş. Önce hana gitmiş, kalacak yer ayarlamak için. Hancı ile yemek ve kalacak yer karşılığı geceleri orada çalmak için anlaşmış.
Kısa bir sürenin ardından aklına gitmek düştüğü zamanlarda, pazarda kimsenin dilinden düşürmediği beyaz tenli, turuncu bukle bukle saçlı, minyon, güleç yüzlü Prenses’e rastlamış. Kızıl Prenses derlermiş ona, herkes çok severmiş, o da herkesi. Beğenisini gizleyememiş Ozan. Hayranlıkla seyretmiş Prenses’i. Kısa bir süreliğine göz göze gelmişler, gülümsemiş Prenses herkese gülümsediği gibi. Gidememiş Ozan. Hancıyla olan anlaşmasını bir süre daha uzatmış. Tekrar görebileceğinden emin olmasa da öyle bir olasılığın varlığı bile Ozan’ı krallıkta tutmaya yetmiş. Birkaç kez daha pazarda rastlamış Ozan Prenses’e. Prenses’in de dikkatini çekmiş Ozan.

“Aaa evet, Pelin de kızıl saçlıydı, şu bardaki kız.”
“Evet ama seninkinden koyu.” dedim elimi saçlarında gezindirerek.
“Vay be! Bu arada sen bunu şu anda mı uyduruyorsun yoksa yazdın mı bir kenara?” dedi gözlerini kocaman açarak. Uykusu açılmıştı sanırım.
“Yazdım. Aslında ben böyle ufak tefek hikayeler, masallar yazıyorum arada bir.”
“Süper! Beni de yaz!” dedi gülümseyerek ve gözlerini kısarak.
“Neden olmasın? Devam edeyim mi?”
“Et et!” dedi çocuksu bir telaşla.

“Merhaba!” demiş narin bir ses ile.
O kadar diyar gezmiş, o kadar farklı dillerde şarkılar işitmiş Ozan için Prenses’in sesi şimdiye kadar söylenmiş tüm şarkıların melodisinden çok daha güzelmiş. Aklını başına toparladıktan sonra cevap verebilmiş Ozan “m.. merhaba!” heyecandan sesi titriyormuş.
“Krallığımıza yeni geldin herhalde, daha önce sana rastlamamıştım.”
“Evet leydim, birkaç haftadır buradayım, yolculuğuma devam etmeden önce biraz para kazanmak, biraz da dinlenmek için krallığınızda konaklamaya başladım.”
“Anladım, ne iş tutarsın?”
“Ozanım leydim, diyardan diyara şarkılarımı gezdiririm.”
“Ne mutlu bize ki senin gibi bir ozan krallığımıza şeref vermiş. En son dört yıl önce gezici bir tiyatro ile gelmişti bir gurup müzisyen. O günden beri yeni müzik dinleyememiştim. Saraydaki müzisyenler hep aynı şarkıları çalıyorlar. Bir gün benim için çalmak ister misin?”
“Büyük bir zevkle leydim!” yüreğinin atışını tüm vücudunda hissediyormuş Ozan.
Hemen parşömenlerini çıkarıp daha önce yazdığı, diğer diyarlarda dinlediği şarkıları tekrar etmeye başlamış. Günlerce çalışmış. Gece handa çaldığı sıralarda ise bu tekrar ettiği şarkıları çalıyormuş. Hancı bu değişimi fark edince gösterisinin ardından kenara çekip;
“Hayırdır genç, şarkıların değişmeye başladı? Yanlış anlama, bu şarkıların ilklerinden çok daha güzel ancak kulak aşina olmayınca merak ettim." diye babacan bir tavırla Ozan’ın omzuna elini koyarak sormuş.
“Prenses için şarkı listesi oluşturuyorum, yarın akşam onun için çalacağım” demiş ağzı kulaklarında.
“Çok güzel!”
“Hancı da bizim Halil Amca mı?” dedi gülümseyerek.
“Hiç öyle düşünmemiştim ama olabilir.”
“Baksana babacan, tatlı bir adammış! Kesin bizim Halil Amca o.”
“Hadi öyle olsun.”

Prenses daha önce hiç duymadığı şarkılar karşısında hayranlığını gizleme gereksinimi duymadan kendinden geçmiş. Daha önce hiç duymadığı diller ve tınılarda şarkılar varmış Ozan’ın listesinde. Bu yüzden Prenses daha sık çağırır olmuş Ozan’ı. Sadece şarkılarını dinlemiyor aynı zamanda daha fazla vakit geçiriyormuş. Derdini, sevincini, öfkesini paylaşıyormuş. Babasını da ikna ettikten sonra Ozan’ın saraya taşınması için gerekli olan her şey yerine getirilmiş.

Ozan çok neşeliymiş. Prenses’le sürekli görüşebiliyor, içten içe yaşadığı aşkı da gitgide alevleniyormuş. Tanımak istemiş Ozan Prenses’i. İzlemiş, gözlemlemiş, ne anlattıysa dinlemiş, ezber etmiş. En ufak detayına kadar ağzından çıkan her kelimeye dikkat etmiş. Duyarlı olmuş, iyi insan olmuş, güvenilir olmuş Prenses’e karşı. Ancak Prenses’e dokunmak istiyormuş Ozan. Daha yakından sevmek. Sarılmak, koklamak. Dayanamamış, beraber çıktıkları bir gezintiden dönerken açmış ağzını yummuş gözünü. İlan-ı aşk yapmış. Haykırmış hatta aşkını. Onu düşünmeden edemediğini, aklını yitirecek gibi olduğunu bazen. Prenses ise teşekkür etmekle yetinmiş. Akşam yemeğine geç kalmamak için acele etmesi gerekiyormuş;

“Oha! Harbiden ilan-ı aşk mı yaptın?”
“Evet. Ben biraz fazla açık sözlüyüm de böyle durumlarda. Garip garip oyunlara gelemiyorum, ne hissediyorsam, ne demem gerekiyorsa söylüyorum.”
“Helal olsun!” dedi coşkulu bir sesle.
“Dalge geçme be!”
“Ne dalgası, senin yaptığın olması gereken işte. Herkes bu kadar açık olsa ya!”
“Neyse devam ediyorum.” deyip şaraptan bir yudum daha alıp anlatmaya devam ettim.
“Bunu neden gezimizin başında söylemedin?”
“Söyleyemedim, şu an bile dile getirmesi çok zor inan.”
“Bunu bir ara uzun uzun konuşalım.”
“Hadi konuşalım.”
“Yemeğe katılmam gerekiyor, sen odana git, sonra konuşuruz.”

Boynu bükük kabul etmiş Ozan. Elinden daha iyisi gelmiyormuş. Ondan sonraki her gün için çalgısının üzerine bir çentik atmış Ozan, konuşacakları günü bekleyerek. Bu arada da Prenses Ozan’a olan yakınlığı ve ilgisinden hiç bir şey kaybetmemiş, daha önceden nasılsa hala aynı, bilakis çok daha yakın davranıyormuş. Çimlerde uzandığında Prenses de yanına uzanıyormuş, sevgi dolu bir biçimde. Bu ve benzeri durumlardan ötürü Ozan sürekli aklından olumlu düşünceler geçirmiş. 18. çentiğin olduğu gün Ozan çekine çekine Prenses’i hana çağırmış. Ne de olsa bir prenses için çok farklı ve soyluların olmadığı bir ortammış. Ozan, 18 gündür duyguları hakkında tek bir kelime etmemesinden dolayı Prenses’ten bir kelime alabilirim umuduyla gözünün içine bakıyormuş.

Sonunda “seninle bir ara konuşmak istiyorum.” demiş Prenses, kararlı bir ses tonuyla.
“Ne hakkında?”
“O günkü söylediğin şeyler hakkında” demiş Prenses.
“Peki, konuşuruz” demiş Ozan. Kırgınmış çünkü bu zamana kadar beklediği için. Kırgın bir vaziyette oturmuş tabureye.
“Yani o gün söylediklerinle alakalı, daha önce kimse bana bu kadar değer vermedi.”
“...”
“Ben de seni çok seviyorum ama abimmiş gibi, en yakın arkadaşımmış gibi, babammışsın gibi. Sürekli yanımda ol istiyorum, sürekli sana dokunmak istiyorum, her şeyimi seninle paylaşmak istiyorum. Çok iyi bir insansın.”

“Bunu dedi mi cidden?”
“Dedi.”
“Cık cık cık. O ne demekmiş ya?”

“Zaten iyi bir insan olduğum için yıllardır yalnızım ben” demiş Ozan, biraz sitemli, biraz kırgın bir ses tonuyla.
“Seni cinsiyetsiz olarak görüyorum ben. Eğer seni erkek olarak görsem ve ilişkimizi bunu üzerine kursam bir gün gidersin. Adını koyunca bir şeylerin, ölüyorlar.”
“Adını koymayız biz de. Böyle severiz birbirimizi.”
“Ben seni, senin beni sevdiğin gibi sevmiyorum ama.” demiş Prenses.
“Sevme!” demiş Ozan. “Ben daha önce birisini tam 6 yıl hiç bir karşılık beklemeden ve yılmadan sevdim. Ben bıkmam sevmekten.”

“Yok artık!”
“Nasıl yok artık?”
“6 yıl platonik mi takıldın?”
“Evet.”
“Hadi ya? Gerçekten ilginçmişsin. Dur bakalım daha neler öğreneceğiz.”

“Öyle olmaz!” demiş Prenses. “Ben o sevginin altında ezilirim.”
“Elimden daha iyisi gelmez” demiş Ozan, “tek yapabileceğim seni kendi kendime sevmek.

Sonrasında arkadaşlarıyla birlikte gitmiş Prenses. Ozan da orada öylece kalakalmış. Kafası allak bullak, düşünemez vaziyetteymiş Ozan. Prenses gittikten sonra kendini hanın barındaki tabureye bırakıp bir testi daha şarap istemiş hancıdan. Onun da yarısını tükettikten sonra Ozan, testinin sonunu getiremeden çıkmış mekandan. O kadar sarhoşmuş ki ayakta duramıyormuş. Basamaklardan yuvarlanmış, tam orada sızacakken onu uzaktan izleyen ve o handa kalan bir kız onu kendi odasına kadar götürmüş. Ozan, şarabın da etkisiyle nerede olduğunu bile farketmeden uyumuş kalmış.

“Aa ben!” dedi gülümseyerek, yalnız artık gözleri kapanmak üzereydi.
“Evet, sen” dedim gülümsemesine karşılık vererek.

Sonraki gün Ozan Prenses’i görmek için krallıkta dolaşmaya başlamış, sormuş soruşturmuş ancak Prenses’ten ses soluk yokmuş. Her gün buluştukları vakitte, her zamanki yerlerine gitmiş ancak orada da yokmuş. Tam artık saraydaki odasına gidecekmiş ki yolda bir arkadaşına denk gelmiş. Arkadaşı, Prenses’in odasında olmadığını, dışarıda olduğunu belirtmiş. Ozan çaresiz hanın yolunu tutarken uzaktan Prenses’i görmüş. Saraydan çıkıyormuş, yanında daha önce hiç görmediği soylu birisiyle. Demek ki beni görmek istemiyor diye düşünmüş Ozan. Madem öyle ben de bundan sonra rahatsız etmem, kendime rağmen, sevgime rağmen terkederim krallığı demiş. Günün birinde belki canı yandığında, ona değer birinin varlığını aradığında peşime düşer, haber salar, “gel” der demiş.

“Hala medet mi umuyorsun ondan?” dedi mayışık bir şekilde, ağzından kelimeler zor dökülüyordu.
“Evet. Bilmiyorum. Çok kaptırdım kendimi, hala sağlıklı düşünemiyorum.”
“Boşver ya, sürüklenip durma kızın peşinde.”
“Sen de haklısın da uzun zaman sonra ilk kez böyle bir his oluşunca, istemsiz bu hale geliyorsun.”
“Zaten salak karı kıymetini bilmemiş baksana.”
Güldüm “kıymetini bilmemiş derken?”
“Dünya üzerinde bir çok kadın öküz erkeklerden şikayetçi, bir de sana bak! Masal bile yazmışsın be! Bana bir şiir bile okuyan olamadı, bırak yazmayı.”
“Olmuştur illaki.” dedim teskin edercesine.
“Yok, olmadı. Bana aşık olsana sen” diyerek sırıttı “ben kıymetini bilirim bak, valla! Bana yaz masalları.”
Sadece gülümsemekle yetindim. Son cümlesinin sonu işitilmeyecek yükseklikteydi, sanırım uykuya yenik düştü...

*Arkası yarından sonra*
dahası...


O kafayla sabaha kadar uyumuşum. Gece iki kez su için bir kez de çişe kalkmamı saymazsak sabaha kadar deliksiz uyudum. Su ve ihtiyaç molaları haricinde bizim yarı evcil canavarların bağırtısını hiç duymadım.
Bitkin uyanacağımı düşünmüştüm ama bilakis enerjim tavandı. Yüzüme vuran güneşe bile sövmedim yatakta doğrulurken. “Şu perdenin 20 santim daha uzununu bulamadın değil mi?” dedim içimden. Su! Yeliz’in beni terkederken ardında bıraktığı neredeyse tek işe yarar şey; uyurken yanı başıma su koyma alışkanlığıydı her halde. Yarım litrelik pet şişeyi kafama diktim, yarısında soluk soluğa indirdim şişeyi. Önceden bardak koyardım yanıma ancak sabaha kadar sigara kokusu sindiği için Yeliz’den miras bu alışkanlığı kendimce geliştirmiştim. Uzanıp telefonumu aldım. Ne bir cevapsız çağrı ne de mesaj. Saate baktım sekizi biraz geçiyordu. Kalktım, yüzümü yıkadım, odaya dönünce gardrobun önünde kalakaldım. Doğru düzgün giyecek bir şeyim kalmamış, yıkamak gerek.

Renkleri tutan kıyafetleri üzerime geçirip pijamalarımı yatağın üzerine attım ve çantamı alıp çıktım dışarıya. Derse daha iki saat vardı ancak evde vakit geçirmeyi sevmiyordum. 15 dakika içinde Bilkent Köprü’ye ulaştım, okulun servisini beklerken geçen araçları izliyordum. O sırada bir arkadaşla göz göze geldik, yavaşladı, neredeyse durmasına fırsat vermeden atladım arabaya.

“Hayırdır Emre? Ders bir buçuk saat sonra.”
“Ya erken uyandım, kahvaltı edeyim dedim. Sen de erkencisin.”
“English 102 ya, dert oldu. Bu sefer ödevleri vaktinde vereyim de bitsin artık şu ders. Dün gece tamamladım da hocaya vereceğim.”
“İyi yaparsın, ben üç dönem uğraştım sırf ödevleri vaktinde vermedim diye.”
“O zaman şu ödevi vereyim de beraber kahvaltı yaparız, ben de bir şey yemedim.”
“Olur.” dedikten sonra ikimiz de radyonun sesine bıraktık kendimizi.

Arabayı servis duraklarının arkasındaki bilgisayar binasının önündeki otoparka çektik. Kampüsün meydanındaki İhsan Doğramacı Heykeli’nin önünden geçerek ödevi teslim edeceği binaya ulaştık. Muhterem ödevini teslim ederken ben de kapının önünde sigara yaktım. Gözüm istemsiz karşı binaya yöneldi. Pelin’in fakültesiydi orası, az beklememiştim önünde. İçtiğimiz kahveleri, dışarıdan bin bir zahmetle soktuğumuz şarapları içmemizi, kütüphanede ödev araştırmalarımızı, proje zamanı bizim binada sabahlamalarımızı düşünürken dalıp gitmişim. Ne çok hatıramız varmış şu kampüste. Çok uzun süredir arkadaş olmasak da epeyce anı biriktirmişiz.

Muhterem’in omzumu dürtmesiyle kendime geldim. Geldiğimiz yolu geri yürürken havadan, sudan, derslerden, projelerden lafladık. Simit sandviçlerimizle beraber çaylarımızı yudumlarken bölümden birkaç arkadaşa daha rasladık, sanırım bugün kimseyi uyku tutmamış. Ders saati yaklaştıkça insanlar birer ikişer dağıldı. Ödev teslimleri, alınacak çıktılar derken ben de derse doğru yol aldım.

Sıkıcı geçen iki saatin ardından öğle arasına çıktık. Sırf şu ders için gelmiştim bugün okula. Pelin henüz dersten çıkmamıştı sanırım. Pazartesileri benden daha geç çıkıyor dersten. Gidecek hiç bir yerim olmadığı için çimlerde vakit geçirmek için kaptım çantamı iç mimarlığın önüne gittim. Okulun en renkli alanı burasıydı, jonglörler mi dersin, gitar çalanlar mı? Rengarenk yaratıcı kıyafetleriyle arz-ı endam eden okulun en alternatif tipleri mi? Okulun en sevdiğim yeriydi burası. Kafeden kahvemi alıp bölümden arkadaşların yanına çöktüm. Kısa bir geyiğin ardından sırt üstü uzandım çimlere. Pelin’le burada takıldığımız zamanlar geldi aklıma, yine içimde bir sızı oluştu. Hala aramadı, neredeyse ilk kez böyle yapıyordu. Öğle aralarında beraber yemek için mutlaka arardı dersten çıkınca. O gelmiyorsa ben giderim diye düşünüp kaptım çantamı, merasim haline getirmeden vedalaştım insanlarla. Pelin’in bölümüne doğru yürürken adımlarımı sıklaştırıp bir taraftan da son arananlardan ismini buldum. Aradım, dördüncü çalışta açtı.

“Alo.”
“Alo! N’aber Pelin?”
“İyi, senden?”
“İyi benden de. Nerelerdesin? Yemek yemiyor muyuz?”
“Ankuva’dayım ben, bizimkilerle Burger’a geldik.”
“Tamam, ben de servise biniyorum o zaman şimdi.”
“Yok ya boşa yorulma, zaten birazdan kalkacağız, sunum için araştırma yapacağız da...”
“Haa, tamam. Sen bana kızgın mısın?”
“Yok ya. Sonra konuşuruz, kapatıyorum.”

Hala kızgın. Asıl kızgın olması gereken ben olmam gerekirken halbuki. Telefonla beraber ellerimi de cebime sokarak adımlarımı seyrelttim, yolun yarısında durup süs havuzunun kenarına çöküp bir sigara daha yaktım. O sırada telefonum çaldı, Pelin sanıp heyecanlanmıştım ama Dut’u görünce şaşırdım. Tabi ya! Dut! Ben nasıl unuttum onu? Gün boyu hiç aklıma gelmemişti. Pelin’in beni düşürdüğü duruma bak!

“Alo!”
“Cool erkeği mi oynuyorsun delikanlı?”
“Efendim?”
“Ne mesaj var ne çağrı diyorum. Gece de belki nete gelirsin diye bakındım ama yoktun.”
“Ha, ben dün gece eve gider gitmez uyuyakalmışım ya!”
“Neyse, n’apıyorsun?”
“İyi ya, dersten çıktım, oturuyorum okulda. Sen n’apıyorsun?”
“Bizim okul tatil bugün. Başka dersin kaldı mı?”
“Yok bitti, başka yok. Nasıl tatil ya? Bize niye değil?”
“Dut tatili.”
“Bana tatil diyorsun, o da iyiymiş.”
“Bak bugün işe de gitmiyorum, buluşsak mı?”
“Sen çalışıyor muydun?”
“Ne sandın? Emekçi bir kadınım ben! Ya bırak geyiği de okulda pinekleyip duracağına buluşalım, bomboşum.”
“Dut, ben biraz keyifsizim, biraz da ödevim var. Sonra buluşsak olur mu?”
“Niye su koyverdin ki şimdi? Çay içerdik.”
“Kusuruma bakma Dut, başka zaman. Araşırız tekrar.”
“Peki Emre, görüşürüz.”

Bozuldu. Buluşsak onun da keyfini kaçırırdım, gerek yok. Pelin de görüşmek istemediğine göre eve gitmek en uygunuydu, zaten çamaşırların da yıkanması gerek, onlarla uğraşırım, belki biraz da ders bakarım. Hoş, vize haftası gelmeden ders çalışmak hiç adetim değildir ama denerim. Pelin’i düşünüp durmaktan iyidir. Çamaşırları yıkarım, bulaşıklar yıkanmışsa yemek bile yaparım, o zamana kadar akşam olur, günü de böyle kapatırız.

Planımı uygulamaya koymak için ilk adımı atıp servis durağında beklemeye başladım. Çok geçmeden Tunus Caddesi’ne giden servis geldi, nizamiyeden çıkarken Pelin’i gördüm. Okuldan çıkıyordu o da ancak daha önce hiç görmediğim bir elemanın arabasındaydı. Eleman ziyaretçi kartını vermek için sağa çekmiş olmalıydı. Pelin’in elindeki Starbucks bardağına bakılırsa işletme fakültesindelermiş. Peki o zaman, istediği gibi olsun, bundan sonra ben de rahatsız etmem hanımefendiyi. Buraya kadarmış demek ki. Güzel başlayan günüm, bu son darbe ile hepten berbat olmuştu.

Eve giderken Ali’yi aradım, her zamanki gibi ekmek istedi, bir de kola. Adamda iyice kalabalık fobisi oluştu sanırım. Sabaha kadar oyun oynayıp, akşama kadar yatıyor. Samet’e karışmıyorum bile artık. Eve geldiğimde şaşılacak bir biçimde bulaşıklar yıkanmıştı, kül tablaları bile! Yanımda getirdiğim sebzeleri yıkayıp işe koyuldum, üstümü bile değiştirmeden. Onlar bir taraftan pişerken ben de balkona geçip kitabıma kalan yerden devam ettim. Tam da balkon sayılmazdı aslında, pvc ile kaplanmıştı balkonun açık kısımları, her yeri pencere olan bir oda gibiydi. Biz de yemek masasını buraya koymuştuk.

Bir yudum, bir nefes, bir sayfa. Kola ve sigara iştahı kapatıyordu ama elimi oyalayacak başka bir şey de düşünemiyordum. Kitap, düşüncelerden uzaklaşmanın en iyi yolu sanırım. Ya kitaptaki olay örgüsüne kendimi kaptırmam ya da oyun oynayıp beyni uyuşturmam gerek Pelin’den kurtulabilmem için. Daha önce Yeliz ile kavgalarımızdan sonra eve gelip saatlerce oyuna gömülüyordum. Bilgisayar oyunları uyuşturucu ile eş değer benim nazarımda.

Yemeği karıştırmaya giderken gözüme un ilişti. Dolabı açtım dört tane yumurta vardı, diğer malzemelere de göz attım; kabartma tozu, şeker, yağ, süt, türk kahvesi hepsi vardı. Hazır bulaşık da yokken kek yapayım diye düşündüm, sonra kendimi bunalıma girmiş kadın gibi hissederek gülümesedim. “Yarın da kuaföre giderim, kuaförden sonra da alışverişe çıkarım” dedim içimden. Kek işinin duayeni annemi aradım. Geçen günkü cevapsız çağrısından beri aramadım, hem gönlünü alırım diye düşünerek aldım telefonu elime.

“Efendim Emrem.”
“Alo n’aber anne?”
“İyiyim oğlum, senden n’aber?”
“İyi benden de. Ya geçen gün aradın da ben seni geri aramayı unuttum, ödevler, projeler derken aklım başımda değil pek.”
“Sorun değil, sesini duyayım demiştim.”
“Aslında sadece dersler de değil be anne, Pelin sonunda konuştu ama neymiş efendim biz arkadaşmışız, yok öyle kalalımmış falan, keyfim kaçtı.”
“Ben o kızı pek beğenmemiştim zaten, pek bir havalı, bizim aileye yakışmaz.”
“Ya anne evlenmiyoruz, sevgili olacaktık sadece.”
“Ya tamam ama okulunun bitmesine çok bir şey kalmadı. Bu yaştan sonra başlayan ilişki ciddiye biner.”
“Yok be anne. Bir de ne bileyim, ciddi de olurdu, neden olmasın?”
“Yok oğlum, ben dua ediyordum zaten o iş için, hayırlısıysa olsun diye. Değilmiş demek ki.”
“Demek ki.”

Annem inançlı kadındır. Bir o kadar da hoş görülü. Tüm aile bireyleri olarak tam olarak aile bağlarından ziyade saygıya dayalı bir dostluk bağımız var. O yüzden her şeyimi açık açık paylaşabiliyordum ailemle.

“Ya anne bir de kek tarifi soracaktım tekrar. Önce yumurta ve şekeri çırpıyorduk değil mi?”
“Evet. 4 yumurta ve bir bardak şekeri iyice çırptıktan sonra yarım bardak yağ, bir bardak sütü de çırp içinde, en son da un, kabartma tozu ve içine ne koyacaksan onu da atıp çırptıktan sonra dök kalıba.”
“Tamam tamam gerisi aklımda da hem teyit edeyim hem de sohbet edelim diye aradım. Bizimkiler ne yapıyor?”
“İyiler, baban dışarı çıktı, işi varmış, Behlül yatıyor hala, kedi de şimdi geldi bak, sanki seninle konuştuğumu anlamış gibi elime saldırıyor. O da konuşacakmış abisi, selam ver şu ufaklığa da.”
“Bulut! N’aber kızım?”
“Cevap versene abiye! Yok vermeyecek, daha yeni yemek yedi, miyavlamaya dermanı yok.”
“Büyüdü mü?”
“Biz anlamıyoruz sürekli yanında olduğumuz için ama büyüdü galiba. Sen ne zaman geliyorsun?”
“Bilmem. Nisan mayıs gibi belki kısa süreliğine gelirim, olmadı haziran sonu falan.”
“Tamam oğlum, var mı bir isteğin?”
“Biraz harçlık fena olmaz.”
“Tamam o aklımızda zaten, hadi çok öpüyorum, iyi bak kendine.”
“Siz de anne, selam söyle evdekilere.”
“Aleyküm selam.”
Yemek neredeyse hazırdı, ben de kek malzemelerini çırpmaya başladım. O sırada sesleri duyan Ali yanıma geldi.
“Oo kanka kek mi yapıyorsun?”
“Evet, ne ara yıkadın lan tüm bulaşığı.”
“Ya Merve’yle face’te konuşuyorduk dün gece, bize gelecekti bugün, o yüzden dün gece yıkadım hepsini sen uyurken ama o da vazgeçti.”
“Eve kız gelmese iş yapacağın yok.”
“Öyle deme kanka, hiç mi ev işi yapmıyorum.”
“Yapmıyorsun tabi! Kaç kere uyarıyoruz ondan sonra anca.”
“Ayıp ettin şimdi. Neyse kaçtım ben.”
“Kek?”
“Kanka Merve’yle buluşacağım, belki onda bile kalırım.”
“Oğlum kız derdine erken kalkıyorsun da okula niye kalkmıyorsun?”
“Ya başlama babam gibi! Hadi kaçtım ben, kolay gelsin.”
“Eyvallah.” dedikten sonra ışık hızıyla çıktı evden.

Yemeğimi yedim, keki fırına verdim. Nadiren boşalan, altında kasa bulunan koltuğa kurulup elime kumandayı aldım. Tembellik için bolca vakit vardı. Sumo belgeseline denk geldim. Japonya ile ilgili her şey ilgimi çektiği için resmen soluksuz izledim. Adamların bazı hareketleri aikidoya bile benziyordu. Bir Japon savaş sanatının daha sadece fiziksel iradeye dayanmadığını öğrendiğimde hiç şaşırmadım. Her şeyin bir felsefesi vardı Japonya’da, çiçek demetlemenin bile. Reklamları değerlendirerek keke bakmaya gittim, neredeyse olmuştu. Ali de olmadığına göre evde, koca tepsiyi tek başıma yiyemezdim. Hacer’i aradım, eve gitmiş çoktan, okulda olsaydı yakın olduğu için atlayıp gelebilirdi. Bir ihtimal deyip Mustafa’yı aradım, bu aralar Ankara’daydı. Normal şartlar altında böyle bir teklife sıcak bakması gerekirken Nergis’le beraber olduğundan yalnız takılmayı seçtiler. Bir tepsi kek ile tek başıma kaldım. Pelin’i arasam diye geçirdim aklımdan ama gördüğüm manzaradan sonra aramasam daha iyi ederdim. O sırada aklıma Dut geldi, kalbini de kırmıştım zaten, telafi etmenin en uygun yolu budur diyerek aldım telefonu elime.

“Efendim.” biraz kırgındı sesi.
“N’aber Dut?”
“İyi, pinekliyorum internet başında. Senden n’aber?”
“Ya sabah için özür dilerim, hiç iyi hissetmiyordum da.”
“Yok ya sorun değil, günler çuvala girmedi ya, başka zaman buluşuruz.”
“İşin yoktu değil mi bugün?”
“Yok, hayırdır?”
“Kek yaptım da can sıkıntısına, ev arkadaşım da dışarı çıktı, kekin de sıcakken yeneni makbuldür.”
“Ee?”
“Ne ee, gelmek ister misin?”
“Ümitköy’de mi oturuyordun sen?”
“Evet.”
“Oof çok uzak!”
“Yani?”
“Tamam geliyorum ama gelirsem geri dönmem, orada kalırım.”
“O..olur tabi.”
“Film falan da izler miyiz?”
“İzleriz, gel sen.”
“Tamam, Kızılay’a gelince tekrar ararım, marketin önünden biniyordum değil mi?”
“Evet. Ümitköy Köprü’den sonraki 3. durakta in, ben almaya gelirim.”
“Anlaştık, görüşürüz.”
“Görüşürüz.”

Eve çeki düzen vermek lazımdı, burada kalacakmış. Ali olmadığına göre Samet çok ses çıkarmaz sanırım. Sumo belgeselini bir kenara bırakarak keki fırından çıkardım, sonra fikrimi değiştirip üstünün sosunu döküp soğumasın diye geri koydum. Odama gidip pencereyi açtım, ortalıktaki kıyafetlerimi toplayıp, yatağı da üstün körü düzelttim. Salonun durumu fena değildi, birkaç kağıt yığıntısını daha az göze çarpan yerlere koydum. Ayakkabı yığınını da ortadan kaldırdıktan sonra tekrar televizyon başına geçtim.

Yarım saat kırk dakika kadar sonra Dut aradı...

*Arkası yarından sonra*
dahası...


Kıymetli misafirler. Yarım yıla yakındır el değmemiş bir blogun tozunu üflerken size aynı zamanda bir haber de vereyim dedim. Dut adında bir roman denemem vardı, bazılarınız biliyor. Düşündüm ki ben bu Dut'tan para kazanmak, yayınevlerine satmak gibi bir çıkar beklemiyormuşum meğer. Aslında bekliyordum da işte artık fikrim değişti. Tek isteğim okunması. Ve buradan bildirmek isterim ki bundna sonra her gün, baştan sona kadar (yazdığım yere kadar) Dut'un bir parçasını yayınlayacağım. Ne kadar sürer bilmiyorum ama internete girdiğinizde yapacak bir şey bulamazsanız okuyasınız diye arkası yarın gibi, dizi gibi bir roman sunmak niyetim var sizlere.

İlgi nasıl olur bilmem ancak ben her gün üşenmeden yayınlamaya devam edeceğim. Bir süre sonra Dut'a bir kapak hazırlayıp o görselle sunma gibi niyetlerim de var. Bakarsınız belki basılı hali bile yapılabilir bittiğinde ancak şimdilik sadece her akşam saat 22:00'da bu bloga girdiğinizde okuyabileceksiniz. Umarım sizin için de bir güzellik olur.

Bu akşam 22:00'a kadar Dut hikayesinin girişiyle oyalanabilirsiniz, buruyun: DUT Kısım 1
Yetmez derseniz alın bu da devamı: DUT Kısım 2

İster fasikül gibi bilgisayarınıza biriktirin, isterseniz tamamlanana kadar bekleyin, ben ekitap olarak paylaşayım. Seçim sizin.

*EDIT* Biz şunu 2 günde bir yapalım. Yarından başlasın.

Let the game begin!
dahası...


Vivitar V3000 50mm+Fish Eye aparat
Fotohome 100 (bayat)

Otostop hikayesi

"Ben seni sokakta görsem vururdum kafana ölsün diye."
"Neden?"
"Hem sakal hem küpe olmaz! Sen müslüman değil misin? Sakala biraz saygın olsun!"
"Sakalı o amaçla bırakmıyorum ki ben."
"Ne amaçla bırakıyorsun o zaman?"
"Kesmeyi sevmediğimden."
"Ben götüreyim seni berbere. Sakal bırakıyorsan çıkar o küpeleri ya da kes sakalı, öyle dımdızlak gez!"
"Yanlış bir önyargı ama bu."
"Düzelt o zaman beni. Nedir yanlış olan?"
"İnsanı görünüşüne göre yargılaman."
"Neye göre yargılayacakmışım?"
"Kişiliğine göre."
"İyi o zaman, herkes anadan üryan gezsin ortalıkta."
"Bence sorun yok."
"Nasıl bir sapıksın sen! İndiririm seni köşede!"
"Nasıl istersen."

İndirmedi. İthamlarına da devam etti üstelik. Şimdi yobaz arkadaşın yanlışlarını sıralayalım:
1. Sakalı Hz. Muhammed ile bağdaştırmak ilk hata. Sakal sadece onu temsil etmez. En basit şekliyle Bakunin'i (anarşizmin babalarından), Karl Marx'ı, papazları, hahamları hangi kategoriye koyacağız?

"Her gördüğün sakallıyı deden sanma"

2. Küpenin İslami bir öndere ne gibi bir saygısızlığı olabilir? İslamiyet inancında küpe ile ilgili bir kısıtlamaya yer verilmiyor. "Ama o kadın aksesuarı" derseniz de eğer; eteğin, topuklu ayakkabının, makyajın ilk olarak erkekler tarafından kullanıldığını belirtmek isterim. "Ama o, o zamanın şartlarındaymış" derseniz de; küpenin günümüz şartlarında artık cinsiyetsiz olduğunu siz DÜŞÜNEN insanlara söylememin gereksiz olacağını düşünüyorum.

İslamiyet'in Arap kültüründen yayılmasından kaynaklanan kılık, kıyafet, yeme içme ve diğer tüm kültürlerin İslam kültürüne mâl edilmesini saçmalıktan öte bir şey değildir. Hz. Muhammed peygamberliğini İskoçya'da ilan etseydi, şu anda tüm İslam alemi ekose eteği benimseyecekti demek ki.

3. Yobaz arkadaşın sakala duyduğu saygının(!) %1'ini insana duysa her şeyin çok farklı olacağını görebilmeniz gerek ki insana saygı duyulması gerektiği Kuran'da açıkça ifade edilmiştir.

"Hoşgörü dini İslam(!)"

Daha yazılabilecek çok şey olmasına rağmen, gereksiz olduğunu düşündüğümden uzatmıyorum.

Saçma sapan simgelere takılmayın, siz insana saygı duymaya devam edin.

Sevgilerimle.

Hem cahilsin hem de akıl verirsin
Sana maruz kalan nasıl delirmesin?
İşe yarar bir şey olsa aklında
İblis oturabilir miydi şimdi sarayda?

dahası...


Vivitar V3000
28-70mm
Fotohome 100 (bayat)
Kadıköy
(Her şey bir yıl bir ay önce tam burada bir öpücükle başladı)


Var mıydın ki?
Yoktun aslında.
%90 yoktun,
Yoktu yüzde noksan.

Vardın ama
Vardın sanki.
Vardın yanıma,
Ayaklarınla
Tatmıştım.

Anımsıyorum,
Vardın.
%100 vardın!
Yüzümde yüzün vardı.
(yüzde yüz)
Tatmıştım,
Islaktı dudaklarım.

Bakmıştım
Yüzüne, tadına...
Yoktu tadında noksan.
Yüzde yüzün
Kalmıştım öylece.
Yakından bakmıştım tadına
%90 değil, %100'dün.
dahası...


Blogger tarafından desteklenmektedir.