Döndüğümden beri namusum gibi koruduğum sakallarıma kıydım bugün. Her bir teli 2 parmak uzunluğuna ulaşmıştı halbuki (parmaklarım kalındır). Sadece top sakal şeklinde bıraktım, favorileri de çeneme dayadım (klasik Bilo). Fena da olmadı aslında, daha zayıf gösterdi. Zaten ezelden beridir (lise bittiğinden, tebdili kıyafeti attığımdan beri) sakalımın olmasının sebebi de budur. Suratım yusyuvarlak ve kilom da normalden fazla olunca çok tombalak bi hal alıyodu. O gün bugündür de çenemde kılım var.

Yine neredeyse geldiğimden beri ilmek ilmek işlediğim dreadlerime de kıydım! Kel ulan kafa, senin neyine dreadlock (rasta)? sadece kafamın arkasına 9-10 kadar iliştirdim. Hem daha düzgün oldu böyle.

Feysbuğumdan 150 kadar kişi sildim. Hala bakınıyorum silinesi insan var mı diye. Eylermlerim sürecek.

Tivitırdan 10 kadar kişiyi takip etmeyi bıraktım.

Kardeşim gerçek hayatta bi paylaşımımız yok, merabamız bile yok nerdeyse, neden ekliyosun? Zamanında sınıf arkadaşımdın, eyvallah. Yakındık o zaman. Şimdi hiç bi mecburiyetimiz kalmadı arkadaş olmamız için. Yani sonradan farkedipte "anaa bilo beni feysbuktan silmiş" gibi tepki veren olursa da gülerim. Ne yani çok mu şaşırdın sanal arkadaşım? Ne gerek var listeni fuzuli kalabalıklaştırmana? Oh böyle ne güzel oldu. Kafa daha rahat. Lazım olanlar kalsın, diğerlerinin hayatlarında ne olup biter hiç umrumda olmaz.

Bi cinnet yetermiş hepsine.

Kafam rahat. Daha iyiyim.
dahası...


İki gündür içim içime sığmıyor. Bir cesaret kafamdaki dreadleri (rasta diye de bilinir) yarısından kestim makasla. Kafama koymuştum artık kendimi rastalamayı. Elime makası alınca artık geri dönüşü kalmamıştı. Kestim. Sırtımın ortasına kadar gelen dreadlerimi yarıya indirdim, omza kadar artık. Beş tane vardı şimdi elimde 10 tane yapılabilecek dread kalmıştı. Ne yapmalı? aldım elime tığımı, önce kendi saçımdan bi tutam alarak işe başladım. Sok-çıkar, sok-çıkar. Oldu. Valla oldu. Ben de şaşırdım ama meğer sadece saçları yuvarlayıp içinden defalarca tığ geçirmekle oluyormuş. Biraz uğraştırıcı bi iş ama yaparsan oluyormuş. Soldaki gibi oldu saç ilk yaptığımda. Uçları boru gibi böyle. Ama oldu, tuttu yani. Eklediğim diğer saçlar gayet sağlam yerine yapışık vaziyette ve en önemlisi rasta vaziyette duruyor. Evin içinde bi aşağı bi yukarı koşturasım geliyor yahu. Nasıl sevindim mutlu oldum anlatamam.

Sonra ertesi gün akşam da aldım elime tığımı uçlarını düzeltmeye karar verdim. O boru gibi olan uç kısımları şimdi sivri sivri duruyor. Daha güzel oldu. kesildiği falan belli değil. Halen de gevşek duran eski dreadlerimi sıkılaştırıyorum. Durmadan elimde tığ, boş kaldıkça sokup çıkarıyorum. Keyifli bi de yapması ya, sadece arkada olduğundan dolayı biraz yorucu eli sürekli arkaya uzandırmaya çalışmak.

Ankara'ya bir varayım alıcam bi kucak saç, geçicem başına kafaya eklemeye devam. Taa ki kafanın hepsi rasta ile örtülene kadar. Tamam kendi saçım olmayacak ama benim saçım çok geç uzuyor, bekleyemem 5 yıl uzatmak için. Bir an önce dreadlemem lazım. Okul dönemim süresince de o şekilde kalacak, sıkılmazsam. Belki farklı bi renge de boyarım belli olmaz. İsteğimin saçlarımın Shikamaru gibi durması. Onun saçlar rasta değil ama bağlama şekli süper. Zaten Naruto'da en sevdiğim karakterdir kendileri.

İşin özü saçlarımda daha fazla dread var artık, hem de bunları büssürü para vermeden hallettim. Ekleyeceğim saçları da aldıktan sonra kafamın hepsi rasta olmuş olacak. Süper olcak süper ^_^

Eğer "ben de istiyom" diyeniniz varsa söyleyin, size de yaparız :) Hayrına hemde :)

dahası...


Hayao Miyazaki. Şimdi size uzuuuun uzun vikipediden kopyalanmış yazısını yapıştırmayacağım, eğer çok merak ediyorsanız Vikipedi 'den girip okuyabilirsiniz. Ben sadece izlediğim birkaç animesini paylaşmak istiyorum sizinle.

Howl'un Yürüyen Şatosu (Howl's Moving Castle, Hauru no Ugoko Şiro)

Solda gördüğünüz karakterler o filmdeki en sevdiklerim. Bir de ateş vardı o da iyidi. İsimlerini şu an çıkaramadım, netten aramaya da üşendim. Filmde bir kızın sıkıntısını çözmek için Howl'un yürüyen şatosuna gitmesi ve orada hizmetçi olarak çalışmaya başlaması anlatılıyor, geri kalan olaylar da bundan sonra gelişiyor zaten. Miyazaki nasıl bir abimizse çözmüş değilim. Bir anime bu kadar detaylı ve ince ince işlenmez. Hem konu hem de görsellik açısından hakkaten 10 numara olmuş film. Mutlaka izlemelisiniz.


Ruhların Kaçışı (Spirtted Away, Sento to Chihiro no Kamikakushi)

Bu filmle oscar almıştır abimiz. Filmin ana karakteri Chihiro, solda gördüğünüz ablamız. Omzundakileri de filmin ortalarında sonuna doğru göreceksiniz söylemem hoş olmaz. Bu filmde de konu, bu güzel kızımız ve ailesinin yeni bir şehre taşınma sırasındaki yoldaki macerasıdır. Yanlış yola girmeleriyle başlar zaten film, geri kalanını varın kendiniz izleyin. Her ne kadar büssürü ödül almış olsa da bu film, bence izlediğim diğer filmleri daha güzeldi. Tabii ki bu da çok güzel ve Miyazaki'nin yaptığını belli eden detaylar yine var ancak ben diğer filmlerini daha çok sevdim.

Komşum Totoro (My Neighbor Totoro, Tonori no Totoro)

Solda gördüğünüz ufaklığın adı Mei ve dünya tatlısı bi kız. Annesi hastanede olduğundan ablası, babası ve o kendi başlarına kalıyorlar. Annesine söz verdiği için de ablasını yormamak üzmemek için diğer çocuklar gibi hiç mızıldanmıyor, düşünce ağlamıyor falan. Bunlar da yeni bir yere taşınıyorlar (sanırım bu Miyazaki üstadın çocukluğunda falan başından taşınma ile ilgili bir olay geçmiş) ve yine tüm hikaye bu yeni taşındıkları yerde geçiyor. O elindeki mısırı da kopardığından beri bırakmadı film sonuna kadar. Allaaam çok tatlı bişey ya bu.

Kayalıktaki Balık Ponyo (Ponyo on the Cliff, Gake no ue no Ponyo)

Bi dünya tatlısı da bu filmde, Ponyo. İnsanın böyle bir tanıdığı olsun istiyor. Kardeşi, kızı, yeğeni bişeyi olsun yani yanaklarını mıncır, akşama kadar oyna falan. Aslen balık olan bu küçük hanım, insan olmak için çok uğraşıyor ve yanındaki Sosuke'yi de ilk gördüğünden beri bırakmıyor. Bu 5 yaşındaki ufaklıkları aralarındaki ve diğer insanlarla olan diyaloglarını bizzat izlemeniz gerekir, ben ne anlatsam boş. Hele ki Ponyo'nun insan olduktan sonraki herşeye şaşırışı ve çok sevmesi (misal ayakları çıktığında ilk sıralar sürekli evin içinde koşuşturması, ilk ramen yiyişi vs) mutlaka izlenmeli hem de tekrar tekrar. ayerim bu ikiliyi de ben.

Fİlmler hakkında inceleme gibi yazı yazmak istemedim, sadece bu filmlerden haberdar etmek istedim sizi. Üstadın daha çok filmi var, ben henüz 4'ünü izleyebildim. Dİğerlerini de en yakın zamanda edinip izlemek isterim. Siz de isteyin, isteyince olur.
dahası...


Sılaya dönüş nasıl bişey bilen var mı? Ya da merak eden? Ben ettim. Döndüm. 15 gün kadarını bile harcadım. Ya da daha fazlasını, emin değilim. Uçaktan iniyorsunuz ve herşey aynı, sen de aynısın. Herşey farklı, sen de farklısın. Herşey nasıl bıraktıysan öyle ve yine neredeyse herşey tamamen değişmiş. İlk ayırdına vardığınız şey insan ilişkileri. Değişmiş ya da zaten öyleymiş farketmeye başlamışsınız ama değildi ya, böyle değildi hiç bişey.

İlk önce yabancısadım memleketi. İstanbul'a inmiştim, gece otobüse kadar da arkadaşlarla görüşecektim. Önce heryerde Türkçe duymayı ardından Kadıköy otobüsünü garipsedim. Onca yolu teptikten sonra Kadıköy'deydim. Trafik, insanlar, koşturmaca, kalabalık hepsi farklıydı. İnsanlar farklıydı, giyim kuşam, herşey.

Ben hep aynı kaldım sanıyordum. Değilmişim. Susmuşum ben ya artık. O neşeli ben gitmiş gibi, konuşkan olan. Hala susuyorum, iletişimim zorlaşmış insanlarla. Ne nemrut adam olmuşum ya. Git gide içime dönmüşüm, bi yalnızlaşmışım. Hayal bile kurmaz olmuşum, umutsuz olmuşum.

Ankara'ya vardığımda ise durum daha içler acısıydı. Daha önceden mi farkedemedim yoksa sonradan mı böyle olduğunu anlayamadığım bir takım olaylar vardı. Sevgilisinden başka hiçbir mal varlığı olmayan birkaç arkadaşım, ailesinden başkasına vakit ayıramayan arkadaşım, "hasretinden ölüyom" demesine rağmen geldiğimde aramayan eski bir arkadaşım, bana hiç vakit ayıramayan olmazsa olmaz arkadaşım, Viyana hakkında kafasında milyonlarca soru olmasına rağmen aramayan arkadaşım, silah altına alınmasına rağmen mallığından taviz vermeyen arkadaşım, Ankara'da bulunmadığını bildiğim ama geldiğimden bu yana ne sanalda ne telefonda görüştüğüm arkadaşım, evinden nadiren burnunu çıkaran arkadaşım, birkaç arkadaşım sandığım insan, can dostum güzel insan.. Hepiniz hep mi böyleydiniz yoksa herşey bu geçen beş buçuk ayda mı değişti? Tamam birkaçı bırakıp giderken de böyleydi ama ya bu denli değildi ya da hakkaten ben hiç bişeyin farkında değilmişim.

Ailemle bile ki ailem canımdır, en yaratıcı geyiklerin çıktığı ortamdır aile ortamım ona bile tekrar adapte olmam 3-5 günümü aldı.

İşin özü, sanırım hiç birşey bıraktığınız gibi kalmıyor. Biliyorum herşey illaki değişir ama bu denli boka saracağını hiç düşünmemiştim.

Ayrıca, yalnızlaştırıyorsun beni blogspot.
dahası...


- Ha gayret, aç gözlerini.
- Güneş henüz görünmüyor.
- Biliyorum ama direnmelisin.
- Bu saatte mi?
- Saatin ne önemi var? Nasılsın?
- Bitkin. Sanırım açım, emin değilim.
- Kaldır kafanı!
- Hayır!
- Ömrün boyunca böyle kalamazsın! Diren!
- Neye?
- En azından yüzünü yıka.
- Saat daha çok erken.
- ...
- öğhööö öğhööö sanırım ölüyorum. Benden bu kadar. Göğsüm çok acıyor.
- Buldum. Sıcak ve bol şekerli birşeyler iç. Annen sana ballı şerbet yapardı hatırlar mısın?
- Evet! Tamam kalkıyorum.

Tuvalete doğru birkaç adım.

- Aaah miidem! böğğhhhhgg. Sadece yeşil bir sıvı. Sanırım günlerdir birşey yemiyorum. Ne olabilir bu? Güneş mi çarptı acaba?
- Sanırım öyle.
- Tamam suyu koyuyorum, kapiçunomuz var, bolca da şeker. Ayağa dikilmem lazım. Çok işim var. Yarın yola çıkıyorum. Hasta olarak gitmek istemiyorum.
- Hah şöyle.
- Üşüyorum..
- Şunu iç kendine geleceksin. Hadii.
- Aaah çok şekerli ama işe yarıyor sanırım. Terlemeye bile başladım.
- Çok güzel. Erken kalkmanın nimetlerinden yararlan şimdi de. Önce kendini, sonra eşyalarını en son da bulaşık ve ortalığı toparla. Bunun için yeterince vaktin var.
- Nele'yle görüşmedik.
- Arayacağım demişti, aramadı.
- Öyle. Sanırım herşeye karşı özgüvenim bir toz bulutu gibi dağılmaya başladı.
- Neden?
- Bilmem. Sence neden olabilir?
- İnan bir fikrim yok. Sanırım buralardan bir süre uzaklaşmak iyi gelecek. Bir dahaki dönem için düzgün bir yol haritası çizmem gerekli. Geldiğimde Almancamın içine edilmiş olacak.
- Öyle düşünme, orada da çalışabilirsin Almanca.
- Çalışır mıyım?
- Çalışmalısın.
- Sanırım özgüven eksikliğin enerji eksikliğimden kaynaklanıyor.
- Kesinlikle.
- Düşünsene, Ankara'dayken hiç birşey yapmasam bile sürekli bir enerji patlaması içerisindeydim, moral ve pozitif enerji verebilecek milyon tane insan vardı etrafımda. Burada ise memleketteki insanlara bile ben enerji yolluyrum. Ben de insanım, enerjim sınırlı.
- Biliyorum.
- Sadece biliyorsun zaten. Yardımcı ol!
- Ne yapabilirim? Kendini gayet iyi analiz eden birisin. İyi ve kötü yönlerinle.
- Sanırım hayatımdaki cahil ve negatif insanları çıkararak başlayabilirim işe, yahut onları birazcık değiştirerek. Viyana'da insanların yüzüne gülüp, arkalarından sinir olmaktan bıktım. Çaresiz gibi hep aynı insanların kıçının dibinden ayrılmamaktan.
- Ayrıca sanırım insanları tanıdıkça çok farklı idealler görüyorsun, kafan allak bullak olmuş durumda.
- Haklısın.
- Eee 2. bardakta bitti sayılır, daha iyi misin?
- Sanırım.
- Bi gayretle kalkıp bavulunu yerleştirmeye ne dersin?
- Başka çarem yok sanırım.
- Hadi bakalım.
- Teşekkürler, sen de olmasan..
- Ben hep buradayım, ihtiyacın olduğunda sadece danışman yeterli. Toparlan artık. Yarın son hazırlıklarını yapıyor olacaksın.
- Tamam.
dahası...


Şu an bunları size ölüm döşeğimden bildiriyorum. Sanırım pek bir vaktim kalmadı. 2 gündür ölümü bekleyen hasta modunda kafamı yastıktan kaldırmadan yatıyorum, sonrasında "ha gayret" diyerek biraz kendime gelmek için dikiliyorum ama nafile.

Herşey bundan 2 gün önce arkadaşın "iş var çalışır mısın? Ev taşıyacağız." demesiyle başladı. Tamam dememin ardından 6 saat geçti ve taşıyacağımız evin önündeydik. Sevimli Avusturya2lı bir müzisyen ve eşi. Eşi hamileymiş, o yüzden daha geniş bir eve taşınıyorlardı. Herşey tamam. Ev 2. katta, asansör yok tabii ki. Eşya taşımasanız bile orayı 50 kez inip çıksanız haliniz kalmaz. Bunu eşyalarla yaptık. Tamam çok fazla eşya yoktu ancak o kadar fazla koli vardı ki ve hepsi de kitap ve cd, eşek ölüsü gibilerdi. Tamam güç bela ne varsa arabaya yükledik, sıra bunları indirmeye geldi. Ben yapabileceğimden kuşkuluydum ancak bir gazla o da bitti. Buraya kadar herşey normal dimi? Spor olarak sadece klavyede yazı yazan ya da arada bir bisiklete binen biris için 5 saat boyunca bişeyi indirip kaldırmak nasıl bir iştir tahmin edebiliyor musun? Hiç sanmıyorum. Çok temiz 50 kaat para aldık 5 saat çalışmadan ama akşamına artık bitmiş bir insandım. Eve geldiğimde saat 7 falandı sanırım ve yatağa nasıl devrildiğimi hatırlamıyorum. Gece acıdan ağlayacaktım artık, çok çaresiz hissediyordum.

Ertesi günde ise artık adım atmak, kolu kıpırdatmak imkansız hale gelmişti. Ama yapılması gereken işlerim vardı, pazartesi dönüyorum memlekete ve hala evi bok götürüyor misal. Telefonla ilgili yapmam gerekenler var ve vücudum beyinden gelen hiç bir dalgaya itaat etmiyor. Msnde anneden birkaç öğüt aldık. Bişeyler atıştırıp ağrı kesici yuttum, azıcık kesilir gibiydi ama hala kımıldamak imkansız. Buradan 5-6 bilemedin 7 km bir yere gitmem gerekli. Ya metro kartı alıp metroyla gidecektim ya da her zamanki yöntemle yani bisiklet. Annemin tavsiyesi bisiklet yönünde oldu, bana da mantıklı geldi. Hareket edersem açılırdı bacaklar. Atladım bisiklete, başladım pedalı çevirmeye. Önceleri çok ızdıraplı olsa da sonradan alıştı bacak, gidiyodum yani yavaş yavaş. Gitmem gereken yerlere uğradım ardından bir arakdaşı aradım ve onunla çikolata alışverişine çıkmaya karar verdik. Mariahilfer, Karlsplatz, Museumsquartier falan filan, halim olmamasına rağmen devam ediyoruz. En son Schwedenplatz'dan abur cubur yüklenip Stadtpark'ta soluğu aldık. Buradakilere festival yapmak için mazerete sebep yokmuş onu anladım. Su festivali varmış Stadtpark'ta. Biz gittiğimizde sound check yapıyorlardı. Deli bir teyze kahkaha ata ata bir aşşa bi yukarı yürüyordu, nasıl imrendim teyzeye. Sanırım hala delirmek ideallerimden birisi. Sonra o teyze junkylerin yanına gitti onlarla takılmaya devam etti. Bi aile geldi tam önümüze onlar da çocuklarıyla oynuyorlardı. En fazla 3 yaşında falan olan bi kızla babasının oyununu görmeniz gerekirdi. Çocuk olmakta çok güzel şey diye geçirdim içimden.

Marilyn Manson ve David Lynch'in sergisine de gittik. Manson'ın resim yaptığını zaten biliyodum, bi kça resmini de internette görmüştüm zaten ama yakından görmek ayrı bir havaymış. Genelde sulu boya ile yapıyor resimlerini. David Lynch ise 3 adet kısa film ile katılmış Manson'ın sergisine. Ama filmler de pek bir feciydi kardeşim. Manyak mısın deli misin nesin?

Dönüş yolunda bisikletle gelecektim lakin bisikletin koltuğu arıza vermeye başlayınca yolculuk çekilmez hale geldi. İnan o yorgunluk, heryerin ağrıması, ve de bozuk bir koltuk hepsinin bir araya gelmesi bir insanı canından bezdirmeye yeter de artar bile sanırım.

Bugün taşıma işinin üstünden 2 gün geçti ama hala heryerim ağrıyor, başım dönüyor, halsizim, gereksiz terlemelerim, burun akıntım, balgam ve göğüs ağrım var. Sanırım buraya kadar. Memleketi son bir kez daha göremeden buralarda ölüp kalacağım sanırım. Cesedimi götürün lan, buralarda bırakmayın.
dahası...


İnsanlara tahammülüm giderek azalıyor. Önceleri ne kadar da sakin ve sabırlı bir adamdım halbuki. Neyin beni bu hale getirdiği hakkında pek bir fikrim yok. Sanırım artık beni anlamayan insanlara kendimi anlatmaktan yoruluyorum. Anlamayan insanlara birşeyi 3. kez anlatırken yoruluyorum. Cahil insanları artık cehaletinden kurtarmaya uğraşmıyorum. Yanlış bilgiler duyunca sadece gülüyorum. Saçma fikirlere bile "he" diyorum, nası biliyosanız öyle olsun, araştırmayın. Burnunuzun dikine gidin. Öğrenmeyin. Öğrenseniz de birşey değişmeyecek zaten. Gereksiz insanları bünyem kaldırmıyor artık. "Ne olursan ol, gel" diyebiliyordum önceden. Şu anda "git" diyorum. Tamamen çığrımdan çıkmadan bir yardım. Noolur. Esra. Bunu kaçıncı kez yaptım bilmiyorum ama yine muhabbetin ortasında başka bir işim çıkmasından ötürü yarım bıraktım konuşmamızı. Ne kadar da iyi geliyorsun oysa bünyeye. Seninle muhabbet eden birisinin suratının asılması olanaksız gibi. Burada senin gibi, Anıl, Gizem, Çağla, Dilek, Laz, Kençal, Erhan vs gibi arkadaşlarımın olmasını o kadar çok isterdim ki.

Canımı da sıkan bu aslen. O günlerin geride kaldığını bilmek. Her devrim sancılıdır. Kendi devrimim içerisindeyim, çok sancılı, aklın almaz.

Bu arada teşekkürler Esra, emesene tam vaktinde yetiştin, seviyorum seni ^_^
dahası...


Blogger tarafından desteklenmektedir.