fotonun linki
Arkadaşlardan dönüyordum, hava biraz serin. Viyana'nın olağan akşam manzarasıydı, hava kararmış, insanlar evlerine çekilmiş, ergenler gece kulübüne gitmek için şıkır şıkır giyinmişler. Bir çifte gözüm takıldı, sağır ve dilsizdi ikisi de ve hararetli hararetli tartıştıklarını görebiliyordum, merdivenlerden çıkarken gözlerini birbirlerinden ayırmadan el işaretleriyle kavga ediyorlardı. Çok ilginç geldiğinden izlemeye devam ettim, beni farketmiyorlardı ne de olsa. O kavganın ömrümde gördüğüm en acıklı sahne olacağını nereden bilebilirdim.

Kız trabzanlara yaslandı, eleman hala el işaretleriyle bir şey anlatıyordu, tek bir şey bile anlamadım ama izlemeye devam ettim, ikisi de öfkeliydi. Kız karşılık veriyordu, o da ellerini oynatıyordu sürekli, sonra o içimi buran sahneyi gördüm; eleman tam hararetli bir şekilde hala derdini anlatmaya çalışırken kız gözlerini kapayıp arkasını döndü. Evet görmüyordu artık elemanın anlattıklarını. Eleman omzundan tutup çevirse de kızı, kız gözlerini kapatıp konuşmayı bitirdi kendince ve arkasını dönüp merdivenlerden hızla indi. Eleman çaresiz, ne yapacağını bilmez halde kaldı orada. Bir an bana baktı, çaresizliğini gözlerinde görebiliyordum. Çöpe bir tekme atarak kızın peşinden koşmaya başladı ve inanır mısın gözlerim doldu. Ömrümde gördüğüm en trajik sahnelerden biriydi. Muhtemelen sevgiliydiler ve bir adım ötesindeki sevgilisine derdini anlatamıyordu eleman, kız gözlerini kapattı diye. Bundan daha çaresiz hadiseler mutlaka oluyordur ama o olay içimi çok burdu.

Metro geldi, bindim. Yol boyunca ise o çifti düşündüm. Aralarından biri gözlerini kapadığı anda tüm iletişimleri kopmuştu. Sonra duyan ve konuşabilen bizleri düşündüm, anlaşmak bu kadar kolayken, konuşma ve dinleme gibi lükslerimiz mevcutken neden kullanmadığımızı, hangimizin daha acınası olduğunu.

İneceğim durak anons edildi ve ben o çifti elele ve sessizce gülerlerken görmeyi diledim. Ben görmesem de onlar aralarındaki sorunu halletmiş olmalarını diledim, hala diliyorum.
dahası...


Viyana bu ara resmen gitme diye yalvarıyor gibi geliyor. İlginç şeyler sunuyor her geçen gün.

- Buraya geldiğimden beri edinmek istediğim bir arkadaş edindim mesela. Her şeye hevesli, Japonya aşığı falan.
- Sonra bir palyaço ile tanıştım, Bilkent'te okumuş o da, hem de aynı dönem. Kafadan "erkek arkadaşım vs." diye girmese gönlü bile kaptırabilirdim, aşırı tatlı birisi.
- Gidecek olmamdan mıdır nedir, herkes iyi davranıyor.
- Ev işim rayına girdi, rahata kavuştum.
- Okul her zamanki gibi patlamış durumda ama teknik üniye geçip telafi edebilirim, önü açık ve okuldan harç ücreti almıyorlar artık.
- Patronum bile üzüldü gideceğime "bir git, kafanı dinle, belki dönersin. Bunlamışsındır, alıştık sana da" dedi, üzüldüğü görülebiliyordu.
- Uçan kuşa borcum olsa da ucu dönmeye başladı.
- FRP toplantıları düzenlemeye başlayacağız, DM'lik kurallarını öğrenir öğrenmez.
- Reyiz bir süre bizimle yaşayacak!

Birkaç tane daha şey vardı ama şu an hatırlayamadım. Yani Viyana remen son kozlarını oynuyor gibi ama yemezler koçum, şimdiye kadar üzdüklerine say!

Kaldı ki "gel" diyenler "kal" diyenlerden hala çok fazla, "öyle yürekten çağırma beni, bir gece ansızın gelebilirim" diyorum ben de.

*Giderayak Viyana karşıma bir de aşk falan çıkartırsa yok artık diyeceğim. Bu kadar da yavşaklık olmaz!
dahası...


Önce birkaç bilgiyle başlayayım. Dünyanın en yakın başkentleri Viyana ve Bratislava'dır. Aralarında sadece 57 km var. Viyana'dan 14€ karşılığında aldığınız tren bileti ile 4 gün içerisinde gidiş dönüş yapabilir, Bratislava'da ilk günki şehir içi toplu taşımanızı da bu biletle sağlayabilirsiniz. Uygun değil mi? Bence de. Gerçi şehir içi ulaşıma sadece tren garından merkeze inmek için kullanırsınız, geri kalan her şey için tabanvay! Şehir hatrı sayılır küçüklükte. Kale falan var, şehri tepeden gören ama vakit bulup çıkamadık, bir de şehrin merkezi var ki barları ve gece hayatı resmen gönlümüzü fethetti. Ama...

İşte "ama" kısmından sonrasını yazıyorum. Gidiş amacımız kesinlikle turistik değildi, 18 gündür canım ciğerim Gizem buradaydı, Amsterdam'da buluşup, orada biraz takıldıktan sonra Viyana'ya geldik. O kadar fazla vaktimiz vardı ve evimiz yoktu ki içimizde kurt varmış gibi dolaştık tüm Viyana'yı. Herhalde girmediği delik kalmadı, birkaç saray ve park kaldı görmediği, geri kalan her şey için Gizem'e turist rehberliği için başvurabilirsiniz.

Gizem'in dönüş uçağı Bratislava'dandı, o yüzden gitmiştik Bratislava'ya. Geç hazırlandık, hava da hiç yardımcı olmayınca şehri gezmeye doğru düzgün vakit kalmadı. Aslına bakarsan vaktimiz varmış ama hiç bir fikrimiz olmadığı için saçma sapan sokaklara girip, şehrin asıl kısımlarını kaçırmışız. Bir an ben de "hiç bir şey yokmuş lan memlekette" dedim ancak gerçeği Gizem'i havaalanına bıraktıktan sonra farkettik. Viyana'ya dönmeden önce birer bira içelim diye daha önce önünden geçtiğimiz birkaç pubı yokladık, pek verim alamayınca daha önce hiç uğramadığımız bir sokağa daldığımızda ise Bratislava'nın gerçek yüzünü gördük. Meğer ne kadar gezilesi bir yermiş. Barları bir bir yoklamaya başladık. Birçok yerde canlı müzik var, bazı canlı müzikleri izlemek için de cüzi bir miktar para vermeniz gerekiyor. Ülkenin para birimi avroya dönmüş, bilmiyorduk, hala kron kullanılıyor sanıyorduk, epey kolaylık sağladı bu haber bize.

Her neyse, sonunda Barrock diye bir yeri gözümüze kestirdik, işlek sokaklarını biraz dolandıktan sonra, kapıdan girerken Sex Pistols - Anarchy in UK çalıyordu, yüzümüz güldü resmen. Fiyatlar çok uygun, mekan süper, müzikler de hep klasik rock ve rock'n roll! Viyana'da hep böyle bir yer aradım. %12 alkol oranı olan yerel birasını tükettiğimiz sırada (50cl sadece 2.39€ idi) şifresiz olan kablosuz internetini de sömürüyorduk bir taraftan (şu akıllı telefon dedikleri cihazlar çıktığından beri internet her yerde!) ve o an farkettik ki Viyana'ya kalkan son tren tam da o birayı yudumladığımız sırada hareket etmeye başlamış. Nasıl bir tesadüftür ki o biraları da ödedikten sonra cebimizde sadece 7€kalıyor. Eurotrip filmindeki gibi de değil hiç bir şey. 1,5 $ ile sizi kral gibi karşılamıyorlar, garsona verdiğimiz 20 centlik bahşişin ardından gidip patrona tokat atıp "kendi mekanımı açacağım!" demedi. Onlar anca filmlerde oluyormuş meğerse, acı bir şekilde öğrendik.

Geri dönüş ve sabaha kadar ne yapacağız kaygısı baş gösterdi o sırada. Tren garına giden otobüs durağına geldiğimizde gece hattının da olduğunu öğrenince gidip garda beklemektense sabah gerçekleştiremediğimiz Bratislava turunu yapmayı yeğleyip başladık yürümeye. Saat 00:04.

Tüm ara sokaklara girdik, tüm görülesi yerlerini gördük, her yer arnavut kaldırım, sokaklar tertemiz ama doğru düzgün çöp kutusu yok, her yer ışıl ışıl. Yürüdükçe merak ettik, merak ettikçe yürüdük. Hava bize hala yardımcı olmuyordu, 6 derece. Kalın giyinmemize rağmen üşümeye başladık, kalan son 7€ ile yemek yedik, yaşlı amcalar takıldı turkuaz/sarı bereme. Bir kere de şu şekilde hatunlar takılsa şaşarım, azcık cilve yapsam adamları dize getirirdik ama gel gör ki ilgim karşı cinse.

Yemeğin gazıyla biraz daha yürüdük. Otobüs saat başıydı, mecburen bir sonraki otobüse kadar yürümek zorundaydık, mekana girecek paramız yok, makinadan kahve alacak paramız bile yok. Evsizliğin dibine işte o an vurduk, işte o an anladık evsizlik tam manasıyla neymiş. Hiç oturmadan 02:10'a kadar yürüdük. Hem nasıl yürümek, şehri boydan boya dolaştık sanırım. Tuna kenarı, barların olduğu ara sokaklar, arnavut kaldırımlı ara sokaklar, lüks mekanların olduğu geniş caddeler... Ne kadar görülebilecek yer varsa turladık, Bratislava'ya doyduk yeminle!

02:10 gibi durağa vardığımızda ben açtım kitap okudum, Talha Çocuk da müzik dinledi, otobüs gelince de kedi gibi kıvrıldık sıcacık koltuklara. İlk tren 04:47'de idi, o saate kadar garda otururuz diye düşündük ama 02:34'te bindiğimiz otobüs 02:57'de tren garına vardığında durumumuzun ağlanacak halde olduğunun farkına vardık. Gar 04:30'da açılıyordu ve yürümekten artık ağrımayı geç, acıyan ayaklarımızla, oturacak hiç bir yer olmadan bir buçuk saat daha dikilmemiz gerekiyordu, ilerleyen saatten ötürü havanın daha da soğuması da cabasıydı. Evsiz bir deli gördük, durumu bizden vahim. Bir ara ayakta duramadığından laapss diye yapıştı adamcağız yere. Yasal olmayan yollardan girmeyi düşündük gara, arkasına falan dolanalım diye, o da yemedi, mecbur kapının önünde dikildik at gibi.

Evsiz delinin yanına, o sırada devriye gezen asayiş polisleri yanaştı, biraz muhabbet ettikten sonra tekrar hareketlendiler, uzaktan izliyorduk olan biteni. Sonrasında da bizi ziyaret etmeyi ihmal etmediler. Anlamadığımız dilde selam verdi;

- Hello.
- Passport.
- Here.
- Train?
- Ja.
- Österreich?
- Ja.
- Ok.

Sağlıklı bir iletişim kuramadık ama kimliklere baktıktan sonra güleryüzlü bir şekilde tekrar aracına binip uzaklaştılar. O an Türkiye'de olsak nasıl olurdu diye düşündük uzun uzun. Sonra Türklük'ü övdük uzun uzun. Düşünsenize memlekette olsak polis gbt için geldiğinde hatrınızı sorar, sonra "beklemeyin boşuna burada, gelin karakolda çay için, bırakırız sonra" derler, sabahçı kahvesi olur oturursun, param yok dediğinde günün ilk ve taze çaylarından bir kuple sunarlar size bedavaya, sıcacık da oturursunuz vs. Kesinlikle kültürümü çok seviyorum, Avrupalı olmak çok sıkıcı olsa gerek, herkes bireysel, diğeri umrunda değil.

Bu geyiği sürdürdüğümüz sırada bir teyze gelip garın kapılarını açtı, hangi trenin bizimki olduğunu anlayana kadar 04:15 ettik saati, sonunda da derin bir uyku. Talha'nın beni uyandırdığında Südbahnhof Ost'taydık, banliyöye yetişmek için koşar adım istasyona geldiğimizde tren yanaştı, çok geçmeden evdeydik. Uyuyup uyanmanın etkisiyle olan biten her şey rüya gibi geliyor ama ayağa kalkmaya çalıştığımdaki sancı gerçekleri yüzüme vuruyor.

Neyse sağ salim vardık eve, 06:00'ı geçiyordu saat yatağa girdiğimiz sırada. Hala yer yerim ağrıyor. Bu tramvayı atlattıktan sonra bir ara bir daha ziyaret etmeli Bratislava'yı. Bu sefer daha fazla parayla.

Bu arada olur da gidecek olursanız son tren 22:25 gibi bir saatte ayrılıyor Bratislava'dan Viyana'ya, ilk tren de 04:27'de.

* Bratislava'nın güzel yerlerini Gizem göremedi diye de çok üzüldük, Gizem, aslında Bratislava o kadar da kötü bir yer değilmiş, belki Viyana kadar severdin, belki de daha fazla.

Sizi görseller ile baş başa bırakayım, biraz karışık dizilim ama idare edin, hiç uğraşamayacağım düzeltmekle, buyrun:





















dahası...


"Bilal Emre Arslan, 6. kyu!" demesinin ardından diğer aikidoka (aikido öğrencileri)lardan bir alkış yükseldi.

Sınava giren 8 öğrenciydik. 4'ü 6. kyu (yani başlangıç seviyesi), 2'si 4. kyu, 2 tane de 1. kyu sınavına girenler vardı. 1. kyu sınavına girenlerden birisi geçemedi, diğer herkes geçti. Yalnız o görsel şöleni, kendi imtihanımı, öncesini, sonrasını dile getirmem çok zor. Bizimkiler biraz sönük kaldı üst düzeylerin sınavlarının yanında. Sadece tek bir hareketi unuttum o da Tachi Waza Katate Dori Ai Hamni Iriminage, onu da hemen toparlayıp yaptım sonrasında. Sensei tek tek hareketleri sayıyor, sen de ona göre tek tek rakibine uyguluyorsun. Dediğim gibi, üst düzeylerin sınavlarını da izledik ve inanılmaz bir görsel şölendi.

1. kyu sınavı inanılmaz! 30-40 tane farklı hareketten sonra bıçak ve sopa saldırılarına karşı taktikleri de sergilediler. Sonrasında ise sensei japonca bir şey söyledi ve 3 sempai (üst dönem öğrenci) ayağa kalkıp sınav olana dalmaya başladı. Önce sırayla gerçekleştirdikleri saldırılarını senseinin elini çırpıp "hep beraber" demesinin ardından diğerinin saldırısı bitmeden gerçekleştirmeye başladılar ve sınavı geçebilen aikidoka hepsini savuşturdu, hepsini yere yığdı.

Sınav soruları bunlardı. Artık neredeyse hepsini ezbere ve refleks olarak yapabiliyorum.


Önümüzdeki dönem de devam edeceğim. Bakarsın USI'de rock'n roll dansına da kayıt olurum. Japonca kursuna da gitmeyi planlıyorum. Önümüzdeki dönem için plan çok. Buhranımı da epey attım üstümden. Yarın son kalan pürüzü temizledikten sonra bambaşka bir insan olma yolunda ilerleyeceğim. Aslına bakarsan kendim olma yolunda desem daha mantıklı. Neyse ilginizi çekerse oradaki hareketlerin bir çoğu da şurada;

dahası...


Peyzaj mimarlığı. 2004'ten beri bu yola baş koydum adeta. "Hakkımda" kısmında da belirttiğim gibi yıllardır okuyup bir arpa boyu yol alamıyorum diye düşünüyorum ancak tekrar dönüp baktığımda kazandıklarımın kaybettiklerimden epeyce fazla olduğunun farkına varıyorum.

5 yıl Bilkent'te resmen çırpındım. Maddi imkansızlıktan terk eylemek zorunda kaldım orayı. Alternatif olarak da Viyana'yı buldum. Aslına bakarsan Bilkent'e yaklaşımım; "Param yokken sen beni istemezsen, param varken de ben seni istemiyorum" şeklindeydi. Maddi durumumu toparlamama rağmen Bilkent'te eğitim görmeye devam etmek istemedim. O kadar bıktırmıştı ki beni, oranın dışında her yer olurdu. Sütçü İmam'da su ürünleri bile okurdum, o derece. Ama şükür ki ona gerek kalmadan daha iyi bir seçenek bulmuştum.

İlk senem buranın dilini öğrenmekle geçti. Lay lay lom bir şekilde almanca sınavlarını veriyordum. Dil öğrenmeyi sevince (her ne kadar almancayı öğrenmeyi o kadar sevmesem de) iki dönemde sıkıntı yaratmadan tamamladım dil öğrenme aşamasını. Sonrasında farkettim ki bize öğretilen dil, okulda ya da sokakta çok işine yaramayan bir dil imiş. İşte işler kötüye gitmeye orada başladı. Her ne kadar elimdeki belge B 2-2 seviyesinde almanca bildiğimi gösterse de okula başladığımda A 1-1'e geri dönmüştüm. Her şeye en baştan çalışmaya başladım. İnadım kurusun, pes etmek yerine üstüne gitmeye başladım. Üstüne gittikçe ilerleyeceğine olduğu yerde saymaya başladı. Tamam düzenli ve etkili çalışmamamın bunda etkisi yadsınamaz ancak o inadı hala koruyorum.

Okulun üstüne daha fazla düştükçe farkettim ki BOKU ihtiyaçlarımı çok da karşılayan bir okul değildi. Elbette Viyana'da gördüğüm ortam ve atmosfer olarak en mükemmel okul (diğer üniversitelerle kıyaslayınca) lakin benim olmak istediğim peyzaj mimarı bu değil! Ziraat mühendisi yetiştirir gibi eğitim veriyorlar. Ben daha çok tasarım yapacağız diye düşünürken önümüze dayadılar bitkiyi, doğa korumayı, çevre temizliğini, biyolojiyi. Ben biyolojiyi oldum olası sevmem zaten.

Hem evimin okula olan uzaklığı, hem bu düşünceler, hem de okulda yabancı öğrenci hiç olmayışı (çünkü yerliler aralarında konuşurken kendi ağızlarıyla konuşuyorlar ve dillerini sonradan öğrenen birisi için muhabbetleri yakalamak zor oluyor. Şey gibi düşünün türkçeyi sonradan öğrenen birisi Ege'de, Güney Doğu'da ya da Karadeniz'de sadece o bölgenin insanının okuduğu bir okulda okumaya çalışıyor. Herkes kendi bölgesinin ağzı ile konuşunca da anlamaz haliyle) beni okuldan git gide uzaklaştıran şeyler.

İş bu yüzden okulumu değiştirmeye karar verdim. TU Wien'e gitmeyi planlıyorum. Kesinlikle buradaki derslerden kaçmak değil amacım. Orası da üniversite ve orada da ağır dersler var. Hiç bir üniversite kolay değildir, çalışmadığın sürece. O okuldaki bölümde biyolojiden çok tasarım olması beni oraya çeken.

Okul mevzusu öyle işte, şimdilik fikir olarak dursa da aklımda, en yakın zamanda uygulamaya koyacağım. Aslında gelmek istediğim mevzu yıllardır okuyup da hala kendimi kaybetmişten çok kazanmış gibi hissetmemdi. Tekrar okul değiştirmeyi düşünüyorum ve bambaşka bilgiler ile yükleneceğim bu sefer. Belki yine vakit kaybedeceğim ama hep klişe kişisel gelişim lafı olan "mutluluk/başarı vardığın durak değildir, yolculukta geçirdiğin süreçtir"e inandım.

Belki ileride para etmeyecek bu fikrim. "Boşa" harcanan vakit olacak bu günlerim ama hepimizin derdi bir şekilde hayatta kalmak değil mi? Karnımızı ve ailemizi doyuracak kadar para kazanmak. Belki biraz da lükslerimizi karşılamak. Tamam onu her türlü karşılarım. Ben yaptığım işi hakkıyla yapmayacaksam, hergün poflayarak işe gideceksem, zorunluluk gibi yapacaksam mesleğimi ve haz almayacaksam ne anlamı kaldı? Başka yollardan da para kazanabilirim eğer amaç sadece para kazanmak ise. Para kazanmaktan daha farklı hırslarım var ve bu yüzden hala ısrarla eğitim görüyorum.

Elimde henüz bir şeyler başardığımı kanıtlayan kağıtlardan (diploma, sertifika vs.) olmasa da hatta hiç bir zaman elde etmesem de başardığıma önce kendim ikna olmalıyım. Elimde destelerce kağıt olsa ve o kağıtlar benim başardığımı gösterse ikna olur muyum sanıyorsun? Yanılıyorsun. Kendi içimde o hazzı yaşamadıktan sonra, başardığıma ikna olmadıktan sonra istedikleri kadar kağıt versinler. İstediğim kadar okul bitireyim, istedikleri kadar etiket yapıştırsınlar üstüme mimar, doç. prof. vs. onlar sadece etiket olarak kalır ve ben tatminsiz olarak yaşamıma devam eder, içime sinmeyen bir şekilde para kazanırım.

Bunca yıllık eğitim sürecimde hiç bir kağıt elde edemedim ancak çok değerli bilgiler, ufuklar, insanlar ve idealler kazandım. Bu sürecin daimi destekçisi aileme de sonsuz şükranlarımı sunuyorum. Arslan ailesinin resmi eğitim sponsoru babama ise özverisinden ötürü ayrıca teşekkür ediyorum. Bir gün bu başarılarımı kağıtlar ile de taçlandıracağım, bana güvenmeye devam edin.
dahası...


Ben size hiç aikidoyu anlatmadım değil mi? Gerçi şurada biraz değinmişim ama bu sadece aikido hakkında bir yazı olsun istedim. Vikipedi'de şöyle açıklamışlar;


Aikidō (Japonca: 合気道) bir "Modern Japon savaş sanatı" (Japonca: 現代武道 Gendai Budō) dır.Japonya'daki diğer savaş sanatları gibi aikido sadece kendini korumak için değil aynı zamanda ruhsal gelişim için de bir öğretidir.
Aikido adı üç kanji'den oluşmaktadır:
  • 合 ai (birleşme, uyum)
  • 気 ki (veya çi)(yaşam gücü, ruh)
  • 道 dō (yol)
Bir bütün olarak da anlamı "Yaşam Gücü İle Bütünleşme Yolu"dur. Aikidonun felsefesi insanın kendi yaşam gücünü geliştirmekten ibarettir. Yaşam gücünü geliştirmek ama kazanım ile veya yenilgi ile bağlanmamaktır. Aikido öğrencilerine aikidoka denir.
Dahası için bkz: Aikido.

Bu da üstad Morihei Ueshiba. 

Tamam bu bilgileri verdikten sonra artık kendi deneyimlerimle aikidoyu anlatma vakti gelmiştir. Aikido ile ilk kez Bilkent'te okuduğum sıralarda tanıştım. Aslına bakarsanız Japonya aşkı ile epeydir yanıp tutuşuyodum, hal böyle olunca Japonya ile ilgili ne varsa araştırmıştım ve aikido hem bana hem de düşünceme en çok uyan spordu (aslına bakarsanız sumo güreşi daha çok ilgimi çekiyor ama onun için ufak yaştan beri eğitim almam, o felsefede yetişmem, o yeme içme düzeninde beslenmem lazımdı, neyse. Olur da bir gün Japonya'ya gidersem mutlaka canlı izleyeceğim). O sıralarda uygun fiyata dönemlik kurslar vardı, aikidoya da orada başladım. Muhterem ile beraber başlamıştık ama nedendir bilinmez 2 ay sonra ayağımız kesildi kurstan. Ancak aklımda sürekli tekrar başlamak vardı. Burada (Viyana) da yine neredeyse bedavaya USI (Universität Sport Institute)'de kursların olduğunu öğrendiğimde tekrar başlama vaktinin geldiğini anladım. Buradaki 4. dönemime kadar aksattım başlamayı. Bir şekilde (tembellikten) kaçırdım hep kurs kayıt tarihlerini. Ekimden beri de düzenli(!) olarak gidiyorum. Aksattığım zamanlar çok oldu ama genel olarak kopmadım aikidodan. Ne zaman kurstan gelsem bir yerlerim ağrıyordu. Ham olan vücut ile çalışmak gerçekten zor ama aldığım hazzın üstüne o yorgunluk hiç bir zaman koymadı. 

Haftaya cumartesi (28 ocak) 6. kyu sınavım var. Aikidoda kuşak yok, onun yerine kademe anlatmak için kyular var. Yetişkinler 6. kyudan başlıyor, yukarıya doğru tırmanıyor. 1. kyu olmak kafadan 5-6 yıl belki daha fazla tecrübe gerektiriyor, ha deyince, hareketleri öğrenip kyu atlayamıyorsun. Hele ki danlara başladıktan sonra epeyce vakit geçmesi gerekiyor. Sadece hareketleri öğrenmek kâfi değil sanırım, o disiplini de oturtman lazım kendinde.

Bir de baktım da üst kyuların hepsi (sensei, sempailer) hep neşeli adamlar. Rahat, sakin, güler yüzlü, sevecen. Resmen aikidoyu yaşamlarına katmışlar. Çünkü aikidoda da kesinlikle zor kullanmak yok, güç harcamak yok, hırçınlık yok, saldırmak zaten yok. Sadece sana yapılan hamleleri vücudunu kullanarak - bak vücut diyorum, el koldan ziyade vücudunu kullanman önemli - savuşturmak, rakibini etkisiz hale getirmek. Rahat olmak birinci kural! Kesinlikle kasmayacaksın kendini (ben daha oturtamadım onu). 

Benim de en büyük isteğim vücudumdan ziyade ruhumu eğitmek. Henüz kendime o disiplini sağlamış değilim, oturmaya başladıktan sonra hayatım ve ruhum da düzene girer diye ümit ediyorum. Hatta bir taraftan da yogaya falan mı başlasam? Hem vücudum esner, hem de belki ruhsal disiplinime katkısı olur. Önce vücudu eğitelim, sonra tembelliği atalım bünyeden, ardından gelir o ruhsal disiplin. Yalnız aikido resmen neşe katıyor günüme! Bundan sonra aksatmadan devam etsem benden keyiflisi olmaz herhalde. 

Her şey mükemmel, gidip geliyoruz kursa, hoca süper, kafa dengi falan. Beraber çalıştığımız arkadaşlar da bir o kadar kafa dengi vs. Beni oradan tek yıldıran dedeler oluyor. Sadece dedeler de değil, herkes. Arkadaş soyunma salonunda herkes afedersin dal taşak dolaşıyor etrafta. Duşa anadan üryan gidiyorlar, duşta ne perde ne kabin hiç bir şey yok. Herkes yan yana yıkanıyor. Donunu sıyıran dolaşıyor etrafta. Hiç de yadırgamıyor kimse kimseyi. Bizim kültürümüze ters hacı. Viyana'nın hiç bir yerinde pisuvarlar arasında set de yok. Kardeş kardeş işiyoruz. Bu yüzden hiç bir zaman duş almıyorum spor sonrası. Anca eve gelince. Bir de kafamda sürekli çalan şu melodi! Durduramıyorum. 

Neyse aikido aşkı herşeyi yener. 


dahası...


Blogger tarafından desteklenmektedir.